Werk, werk, werk, werk, werk

Wat doe je als werk een obsessie lijkt te worden? Ach, ik moet het niet erger maken dan het is, maar waarheid is wel dat ik me zorgen maak over Me & Work. Want we komen in de zomer van 2014, dan wel 2015, weer terug naar Nederland. En dan? Waar ga ik dan werken? Zijn er banen die ik wil, die mij willen? De weg naar ZZP'er -met de 3 jaar financiële bewijslast- oogt niet erg interessant met de huidige recessie & ons plan om een family-huis te kopen zodra we het appartement in Rosmalen verkocht hebben. Als we het ooit verkopen .... Nu zal je zeggen: dat is nog zo ver weg .... en ja, dat is ook zo. Maar toch. De werkende in mij was best even oké met structuurloos, met minder werken, met af en toe projecten, met vrijwilligers werk, met netwerken, met werk zoeken hier in Engeland -ZZP'er of in loondienst-, met hier en daar iets doen voor de Baak. Ik vond ook mijn weg wel in zingeving en voldoening .... was een bezige bij: alles hier in Engeland opbouwen, ons als gezin settelen, meer tijd om te sporten, om te schrijven, Engelsen en de omgeving ontdekken, om mijn NLP opleiding te doen. "Ach ja, partner van een expat, je kent het wel". Maar aan alles komt een einde. Ook aan de tijd dat ik er oké mee was. Want dat ben ik niet meer. Banen zijn er hier niet echt. Ja, fulltime maar dat vind ik geen optie. Zou voor 7,50 per uur kunnen gaan werken als parttimer, 20-25 uur. Tenminste als ik het zou worden naast alle andere sollicitanten, maar kan niet zeggen dat ik daar erg enthousiast van wordt. Assistent van de office manager die weer de assistent is van de junior manager die assistent is van de assistent ......

Hoe ga ik om met 'werk' en "te maken keuze' gedachten in mijn hoofd? Dat is de vraag die mij bezighoudt. Niet eens zozeer wat het antwoord moet zijn -al zou een kant en klaar antwoord ook fijn zijn-, maar meer hoe stop of structureer  ik die gedachten? Hoe laat ik het geen obsessie worden. Ik kan natuurlijk wel met de antwoorden aan de slag gaan en gaan solliciteren in NL. Aangeven dat ik per september 2014 beschikbaar ben, maar ja .... Ben ook al druk aan het kijken op vacature sites, maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. "De banen in 2014/2015 staan nog niet op een vacature site .....".  Solliciteren in het Engelse land is een continue proces, maar de realiteit is dat de kansen minimaal zijn. En mijn overtuiging "bedrijven in Zuid Engeland zitten vast te wachten op iemand met een andere kijk op hun werkelijkheid" (a la het Baak Strategie Programma zoals ik het in mijn Baak tijd ontwikkeld heb "Met Andere Ogen") .... heeft nog weinig bewijs gevonden.

En dan lees ik een artikel in het blad WIJS. "Werk, dat ben je zelf!" Ik citeer: "Je valt als mens niet samen met je werk, je bent meer dan je werk. Leven is niet werken, maar werken is wel leven. Werken is een deel van je leven dat een eigen zinnigheid moet hebben. Het moet een ruimte zijn waarin je je capaciteiten kunt inzetten, waarin je een bijdrage levert aan de samenleving, of dat nu betaald wordt of niet". Met dat laatste ben ik het niet eens, omdat ik werken zonder betaald te worden niet als werken ervaar. Even verder op staat er: "Bij werk hoort dat je (iets van) je ziel in je werk legt. Alle werk geeft een samenhang aan het leven, een plek waar je kunt inzetten wat je te bieden hebt. Je bent iemand door je werk". En de afsluiting van het artikel:"Werk: dat ben je zelf. Je wordt gevormd, bepaald door je werk. Je laat jezelf zien in je werk. Je ontplooit wat je te bieden hebt. Je vervult je verlangens om iets te betekenen voor anderen, voor de samenleving. Je identiteit is dus in het geding. Tegelijk is het zaak er wel kritisch mee om te gaan. Om je niet afhankelijk te maken van je werk. Dan ligt opbranden op de loer. Je bent jezelf in je werk, maar je leven is er niet van afhankelijk. Je bent meer dan je werk".

Ik snap waarom het zo'n groot ding is voor mij "niet-werken", tenminste niet in de vorm die ik gewend ben/was in NL. Mijn identiteit is in het geding! Werk geeft mij samenhang! Werk betekent je talenten inzetten! IK WIL MIJN TALENTEN INZETTEN! Zo, dat lucht op! En hè, dat is verrassend, als je hard schreeuwt dan hoor je je hoofd niet meer praten. Zou daar wijsheid in te vinden zijn?

Denken (30-ers)

Het denken maakt onophoudelijk lawaai.
Hoe zou het stilte kunnen begrijpen?

Het denken houdt van oordelen.
Hoe zou het vrede kunnen begrijpen?

Het denken splitst en verdeelt.
Hoe zou het eenheid kunnen begrijpen?

Het denken is onvrijwillig en dwangmatig.
Hoe zou het vrijheid kunnen begrijpen?

Denken is een activiteit van streven en worden.
Hoe zou het Zijn kunnen begrijpen?

Pas wanneer het denken beseft
dat het niet in staat is iets écht wezenlijks te begrijpen,
is er een opening naar werkelijk Inzicht.

Erik van Zuydam

De tijd verstrijkt .... (30-ers)

De tijd gaat sneller dan ik zou willen. We hebben allemaal 24 uur op een dag, maar soms is het gewoon niet genoeg. Het is bijna al weer 6 december en dan begint module II van 30-ers. Voor die tijd moet ik nog mijn ontvangen feedback verwerken (daar word ik blij van zeg!), mijn experiment doen en van dat alles een collage maken ....

Het is nu 18.30 uur en ik zit nog steeds bij de Baak in Driebergen te werken. Een onverwachte afmelding van een trainer, voor morgen, maakt dat ik ineens niet meer de planning kon houden die ik afgesproken had met mezelf. Er is van alles blijven liggen en volgende week kan -en wil- ik er pas weer iets mee. Want. Ik ga morgen tot vrijdag het Baak Strategie Programma draaien en heb ervoor gekozen dat met aandacht en focus te doen. Concreet betekent dit: geen mails en telefoontjes afhandelen tot het programma klaar is. Vrijdag 17.00 uur dus.

Vandaag zou ik weer wat schrijven over de voortgang van mijn 30-ers traject. Vandaag zou ik ook de blogs van mijn mede cursisten lezen. Dát heb ik wel gedaan! Leuk zeg. Nou, toch maar een half uurtje later naar huis dan ..... want ik wil óók wat schrijven. Eigenlijk wilde ik het weekend al iets schrijven. De 2 gedachtes/vragen delen die ik het hele weekend bij me droeg. Passen perfect op mijn leervraag namelijk.

1. In hoeverre houd ik rekening met jullie als lezer als ik schrijf over mijn leerproces in 30-ers? Durf ik alles op te schrijven wat me bezig houdt? Wat als je me dan niet meer aardig, leuk, intelligent en al dat meer zou vinden? Het moet wel leuk zijn wat ik schrijf natuurlijk .......
2. "Alle wijsheid ligt op straat' versus "alle wijsheid zit in mij". Zoek ik het (wijsheid) buiten of in mijzelf? Te veel buiten mijzelf volgens mij.

Ik ga hier weer verder mee! Later meer. Enne ... reacties zijn welkom! Leren we van elkaar!

Feedback (30-ers)

Vandaag heb ik 6 mensen gevraagd om mij feedback te geven. Dát alleen is al een leuk leer- en keuzeproces, want wie ga je nu vragen om met je mee te denken? Het liefs zou ik het aan iedereen willen vragen namelijk .... dát is mijn eerste impuls. Maar "het mogen er 3 en maximaal 5 zijn" volgens de opdracht. En als ik er dan over doorpeins, dan denk ik eigenlijk al te weten wat mijn zussen, vrienden als antwoord op de vragen zouden gaan geven. Dus waarom zou ik het ze nog vragen? En dan heb ik ineens niemand meer die ik het zou willen vragen want: ik weet het al! Maar stiekem ben ik dan toch wel benieuwd wat men écht van mij vindt ... bekenden en onbekenden. Ik denk het wel te weten, maar weet ik het ook écht? Zeggen mensen sowieso de waarheid als je zo'n directe vraag stelt? En zegt het antwoord dat ze geven niet meer over henzelf dan over mij, dus wat kán je überhaupt met de feedback? Maar goed, áls ik dan feedback krijg, dan wel graag iets positiefs. Want anders ga ik toch een beetje twijfelen of ze me nog wel aardig en lief vinden ...... tja, ontwikkelpuntje dus, ik heb gelukkig nog 2 modules te gaan :-))

En zo hebben 6 mensen (collega's (2), familie (1), vrienden (2), partner (1)) vandaag een mail van mij ontvangen met de volgende vragen:

--> als je kijkt naar mijn leven tot nu toe, waar kan ik dan volgens jou trots op, tevreden over, blij om zijn en waarom vind je dat?

--> als je denkt aan mijn toekomst, wat wens je me dan toe aan persoonlijke ontwikkeling, uitdagingen, tijdsbesteding en aandacht en waarom wens je mij dat toe? En wat zie je mij doen waarom ik niet realiseer wat je mij toewenst?

De eerste 'uitslagen' zijn al binnen!! Spannend en vooral boeiend om te lezen wat mensen over mij schrijven en van mij vinden ...... als ik alles binnen heb, dan zal ik er op reflecteren en dat met je delen. Enne .... Sinterklaas is een mooie tijd om kadootjes te krijgen én te geven. Feedback is een zeer waardevol kadootje! Dus: vraag eens om feedback! En 'leen' dan gerust deze vragen: mijn Sinterklaas kadootje aan jou!

Publieke Persoonlijke Ontwikkeling? (30-ers)

Ik begin met een waarschuwing! Lees dit en aankomende blogs niet als het je te ver gaat ... haak gerust af :-)) Want, wat ga ik doen?

Ik ga mijn persoonlijke ontwikkeling gedurende de tijd dat ik in het programma 30-ers zit bijhouden op "Alle wijsheid ligt op straat". Misschien ga je het leerzaam en leuk vinden, misschien ook niet. Ik hoor het wel van je!

De opdracht in de training was dus om een weblog te starten. Om je eigen leerproces inzichtelijk te maken, maar ook om mee te kunnen lezen met het proces van de andere deelnemers. Maar ja. Ik ga echt geen weblog starten als ik er al 1 heb ..... Ik ben dan wel een 1000 dingen doekje (voor de nieuwkomers, daar heb ik eerder een blog over geschreven), maar ga niets dubbel doen! En ik kan nu al voorspellen dat ik écht niet aan 2 weblogs ga schrijven. Want waarom zou ik? Eén van mijn talenten is "lef". Dus ik durf best wel transparant te zijn in mijn proces van leren & persoonlijke ontwikkeling..... Ik ben wel erg benieuwd wát het met mij doet als ik dat leerproces publiekelijk maak. Wat zal het mij brengen? En jou? Dáar heb ik nog geen ervaring in en mee. Tot nu toe is het gebleven bij '' praten over". Nou ja, een mooi experiment dus; houd ik wel van!

NB Ik heb deze week module I afgerond, 6 en 7 december volgt module IIen dan in januari module III.

Hoezo gewoon?!

Waarom inspireert de film van "Free Hugs" mij? Waarom deze weblog? Waarom past de titel van mijn weblog zo perfect op wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe? Waarom lezen meer dan 100 mensen "Alle wijsheid ligt op straat"? Week in week uit. Veel vragen. Ik leer om steeds meer vragen te stellen in plaats van naar antwoorden te zoeken. Antwoorden zoeken werkt toch niet. Als antwoorden gevonden willen worden, dan struikel je er wel over. Daar hoef je écht niet naar op zoek te gaan. En ik struikelde vandaag over een antwoord. Gewoon. Op straat. Daar waar wijsheid te vinden is. Hoezo gewoon vraag je je af? Eigenlijk heel ongewoon. Oke, ongewoon gewoon dan. En achteraf ook wel vanzelfsprekend dat ik het dáár vond.

Maar. Waar struikelde ik nu over zul je je afvragen? Laat ik beginnen met vertellen dat iemand met me mee op liep vóórdat ik struikelde. Gelukkig zeg! Anders was ik nooit gestruikeld! En toen ik struikelde, liet hij me gewoon liggen. Op straat. Bovenop mijn antwoord! Hoe confronterend wil je het hebben? Onder het mom van "Leef!". "Geniet van het leven!"

Zo achteraf ben ik eigenlijk wel héél blij dat hij niet aan me ging trekken en sjorren om weer te gaan staan. Want zo in én op het antwoord liggend kon ik er nog wat langer van genieten. En er ook eens lang en bewust naar kijken. Het voelen. Nu ik het antwoord weet, snap ik ook wáárom ik er steeds over heen gelopen ben. Of langs. Als je niet goed kijkt dan is het er ook niet. Dan wel, dan zie je het gewoon niet. Waarom? Omdat het gewoon is. En dat is gelijk het antwoord op al mijn vragen........

Een gratis knuffel is gewoon, maar wordt heel groot en bijzonder. De titel van mijn weblog is heel gewoon en eigenlijk vanzelfsprekend. Ik schrijf ook geen rocket science, maar over heel gewone dingen. Dat wat me opvalt, waar ik me over verwonder. Alle kansen die zo voor het oprapen liggen. Wat maakt dan dat zoveel mensen mijn weblog lezen? Omdat het gewoon is? In gesprekken met klanten, advies -en coachingstrajecten doe ik gewoon én ben ik gewoon Marianne. De terugkoppeling van de ander is dat het zo'n bijzonder gesprek was. Hoe werkt dat toch vraag ik me af? Het antwoord? Dat waar ik over struikelde vandaag? Door gewoon gewoon te zijn. En zo ongewoon en bijzonder te creëren. Want volgens mij werkt het zo. Gewoon veroorzaakt ongewoon. Schijnbaar heb ik het talent om vanuit gewoon ongewoon én bijzonder te veroorzaken. En jij dus ook!

Tja. En wat doe je dan met zo'n antwoord? Ik ga er in ieder geval niet nóg een keer in liggen. Wil wel weer struikelen hoor, maar dan over een ander antwoord op een vraag die ik niet ken. Dus. Ik doe gewoon niets met het antwoord. Ben en blijf gewoon doen wat ik doe. Ben en blijf Marianne. En veroorzaak dus ongewoon en bijzonder.

Met buitengewoon veel dank aan Kees.

Het vinden van je roeping

Ik werd getipt op een interview in Ode met Ben Okri. Het is een heel stuk om te lezen, maar de inhoud maakte dat ik wél doorlas. Meestal lees ik niet zo uitgebreid vanachter mn laptop. Ben dan toch een traditionele papier lezer. En meestal ook een koppensneller. Maar goed, het gesprek met Ben Okri. Hij noemt vrijheid hét grote thema van de 21e eeuw: vrijheid om te denken. We missen kennis en inhoud, we moeten meer vragen gaan stellen. Eigenlijk haalt hij heel veel thema's aan. Sommige spreken me aan. Over onderwijs, het vinden van je roeping en de vrijheid die daarvoor nodig is. Vooral de zin om het leven te zien als een workshop. Mooi! Het "Amerika" thema aan het einde vind ik dan weer wat minder boeiend...

Eigenlijk zijn er veel gelijk denkende geesten op dit moment! De inhoud van Ben Okri is niet uniek volgens mij. Wat overigens niets afdoet aan deze inhoud. Want wat zou het mooi zijn als we op alle scholen in de hele wereld een omgeving creëren waar kinderen in staat zijn hun ware roeping te vinden. Kinderen die in vrijheid hun talenten ontdekken. Ik zou dáár graag een bijdrage aan willen leveren. Want ik geloof erg in het handelen. Als Ben Okri -en anderen- alleen meningen ventileren, dan hebben we mooie gedachten en visies om te lezen. Zo ook in mijn weblog. Alleen ..... verandert het iets? Geen woorden maar daden dus! En daarom ga ik in september ook eens meedraaien op de IMC Weekendschool in Utrecht. En ik wil ook sponsoren voor ze gaan werven. Organisaties die in natura, dan wel in euro's, bijdragen aan een initiatief om kinderen dichter bij hun passie en roeping te brengen. Als jij ook enthousiast bent, dan kan je me mailen op m.vanmunster@debaak.nl. Ik begin dus maar in de stad waar ik woon. En jij? Want ik geloof in het bundelen van krachten & de olievlek die daardoor kan ontstaan. En ......wie weet is de "hele wereld" dan ineens héél dichtbij ......

Zin

Vanmiddag kreeg ik het boek Zin! van André Meiresonne: ik had blijkbaar zinnige vragen gesteld over projecten die deelnemers van Get Real gaan oppakken de aankomende 4 maanden. Dat toeval niet bestaat is hiermee weer eens bewezen, want sinds een paar dagen zijn André en ik van mening dat het zinvol is om elkaar te gaan ontmoeten. Het doorbladeren van zijn boek maakt dat ik er naar uitkijk: hij schrijft hele zinnige dingen! Zin houdt me bezig. In de zin van zoeken, maar liever nog vinden -lees eens wat André hierover schrijft- naar zingeving. Op alle fronten in mijn leven. In het klein: "wat is de zin van dit gesprek?", "wat is de zin van deze marketing activiteit?", "wat is de zin dat ík dit oppak?". En ook in het groot "hoe kan ik zingevend in het leven staan?". Dat zingeving óók bij organisaties hoog op de agenda staat, is terug te zien in alle aandacht voor, én de strategische verankering van, MVO en duurzaam ondernemen. Ik krijg energie van zingen. En zo analyseer ik soms ook de zin en onzin van communicatie, marketing, organisatiestructuren, manieren van werken. Ik heb altijd zin om op mn weblog te schrijven. En met Maartje van Zin in praat ik over de zin van zelfstandig ondernemerschap. Bertien sms ik als ik géén zin in werken heb, veelal maandagochtend. Over het "Hoera het is weer maandag!-gevoel", kan ik dus geen zinnig woord zeggen. En dit weekend in Utrecht kwam zinloos geweld -dát vind ik een onzinnig woord, bestaat er ook zo iets als zinvol geweld?!- ineens wéér heel dichtbij. Zin houdt me dus voorlopig nog wel even bezig. Jou ook? Dan moet je zéker Zin! eens gaan lezen. Om dan daarna samen een zinnig gesprek te hebben?