Excelleren

Na een week school merk ik dat ik met een andere bril naar het Nederlandse onderwijs kijk. Het is nog pril en gebaseerd op een gevoel, maar er valt me al wel iets op. En dat gaat over het ontbreken van een stimulans om te excelleren vanaf het moment dat de kinderen naar school gaan. Meer mensen, deskundiger dan ik, hebben daar ook al eens iets over gezegd en geschreven maar ik ervaar het nu in de praktijk. Ik ga de uitspraak die ik doe verder ontdekken en onderzoeken, want het is 'nog maar een week' dat de kinderen op school zitten.  

Waarom doe ik deze uitspraak? Dat heeft zeker te maken met dat ik de afgelopen 1,5 jaar gewend ben aan het Engelse systeem en door die bril ben gaan kijken. Een eerlijk is eerlijk: daar had ik in het begin weerstand tegen. Met name vanwege de vele beloningen, awards, competitie elementen in het onderwijs en alle andere stimulerende instrumenten om kinderen het beste uit zichzelf te laten halen.  Dat laatste is wat ik onderschrijf, maar 'toch niet als de kinderen zo klein zijn'? "Dat komt later wel als ze groter zijn", vond ik. De lat ligt hoog en de balans tussen vragen en overvragen is cruciaal.

Mijn bril heeft ook te maken met dat onze oudste in Reception Year (klas 1) op de leeftijd van 4 het curriculum heeft doorlopen wat in Nederland in groep 3 aan bod komt. En dat wij halverwege Year 1 (klas 2) naar Nederland zijn gekomen en hij nu in groep 2 geplaatst is oa vanwege zijn leeftijd. 

Hoe kan je als school aansluiten bij deze situatie en dit kind? Hoe ga je daar als ouders mee om? Een vraag die dagelijks bij ons aan de keukentafel besproken wordt. En een school directeur die meedenkt. Dat is fijn! "Het gaat goed" is de terugkoppeling van de juf. Maar voor mij betekent dit "hij past zich aan aan de situatie". Hij conformeert zich aan dat wat is, dat wat hij ziet in de groep. Hij wordt niet uitgedaagd om verder te gaan met waar hij was gebleven in Engeland. Omdat het Nederlandse curriculum in groep 2 die ruimte niet biedt? Omdat .... Omdat ...   

Misschien herken je mijn situatie vanuit een hele andere context. Of ben je een hele andere mening toegedaan. Laat het me weten! Werken we samen mee aan #onderwijs2032 (Op Twitter). 

 

Andere werkelijkheid

Ik vind het jammer dat ik er niet bij kan zijn als Claire Boonstra op het podium staat om verder te praten over "hoe de nieuwe generatie voor te bereiden op het leren in een snel veranderende en uitdagende wereld". Wat mij aansprak in een eerdere presentatie van haar bij TEDx was de oprechtheid waarbij ze aan het einde vertelde over haar roeping. Een roeping waar ik me 100% in herken en graag mijn bijdrage aan wil leveren. Jarenlang heb ik gewerkt met volwassenen in hun persoonlijke en organisatie ontwikkeling vraagstukken. Dat wat mij altijd raakte was de echtheid van mensen, de glimp van passie, het moment dat iemand zijn/haar kern aan leek te raken. Het moment dat het ging over waarde toevoegen. Dat 'carrière maken' in het teken kwam te staan van anderen ondersteunen in "be the best YOU, you can be". Dat 'organisaties' wegvielen en het ging om 'mensen'. Ontroerend was het moment dat iemand raakte aan het kind in zichzelf.

Op dit moment werk ik in Engeland met kinderen en jong volwassenen in een leeromgeving die we 'school' noemen. Best even wennen na de grootsheid van organisaties :-). Claire heeft het in haar TEDx presentatie over de CITO toets in Nederland. Over een voorbeeld uit die CITO toets dat het taalbesef van een kind beoordeelt aan de hand van het 'warm' of 'koud' kiezen bij een plaatje van Iglo. Wat een schokkend besef dat er een goed en een fout antwoord mogelijk is ...  In wiens werkelijkheid is het 'goed' dan wel 'fout'? Beide antwoorden kloppen, het is maar vanuit welke bril je kijkt! Wat leert een kind op het moment dat het antwoord anders is dan volwassenen bedacht hebben? Wat schieten wij er als maatschappij mee op als iedereen hetzelfde gaat denken omdat het schoolsysteem zo ingericht is? Wie lost met andere inzichten de problemen van morgen dan op? Wil ik me ergens over opwinden: DAN IS HET HIER WEL OVER!  Ik heb ook 2 jongetjes wiens 'anders denken & doen' ik koester en stimuleer: hoe gaat dat straks als ze naar school gaan en in HET patroon moeten gaan lopen? Is de 'Peer Group Pressure" op die leeftijd sterker dan de eigen-heid van een kind? Ik houd mijn hart vast!

De vernieuwing die we vragen en zoeken voor de Wereld van Morgen, de uitdagingen waar we voor staan geven we door aan de volgende generatie. Kinderen die nu nog op school zitten. En wat geven we ze mee als bagage? Om toegerust te zijn voor deze immense uitdagingen die we nu nog niet eens kunnen overzien? Hoe kunnen wij de nieuwe generatie voorbereiden op hun toekomst?

Ik wil mijn steentje bijdragen. In het groot en in het klein (ehh .....vanuit welke werkelijkheid?) en moet gelijk denken aan het schitterende lied "ik heb een steen verlegd'. .....

Daarom was ik afgelopen week bij de presentatie van Young Enterprise in Poole waar jonge scholieren (12-16) hun 'enterprise' aan de jury presenteerden. De winnaar van onze County (Dorset) dingt in juli in London -samen met de andere County winnaars- mee naar de UK titel. En die mogen vervolgens Engeland vertegenwoordigen in het internationale veld van scholieren die een eigen onderneming gestart zijn. Voorafgaand aan de presentatie kwam elke groep bij mij langs voor een generale repetitie en feedback. Sommige zelfverzekerd, snelle praters, andere timide, stotterend, zoekend naar woorden. En zo ben ik morgen op een school om met 14-16 jarigen te praten over 'Employability'. En vrijdag in gesprek met zo'n 80 aanwezigen over 'hoe meer ondernemerschap te creëren in je organisatie'. Een mooie gelegenheid om naast het systeem dat 'organisatie' heet ook het 'school' systeem te benoemen als veroorzakers voor het gebrek aan ondernemerschap :-)

Ow, Claire: het lijkt me fijn je eens op een ander moment te gaan ontmoeten dan 16 april! Ik wens je veel toehoorders maar vooral believers wiens roeping de jouwe is!

Learning: content and context

For me, learning is as much about content as it is about context.

I always find the content at de Baak: inspiration, motivation, knowledge and insights. At de Baak you will also learn how to learn: it appeals to your curiosity. The focus is on learning.


The context at de Baak is an ideal setting for exploring. My optimum of an learning context? An environment with balance between nature, art and culture. My ex colleagues made a fantastic movie! Well done.

Spelend leren

Ik kwam een interessant artikel tegen! Over de opvolger van de ' social media hype'. Lees maar eens. Hieronder alvast wat highlights.

"Er is altijd veel belangstelling geweest vanuit de psychologie en de biologie als het gaat om de rol van spelen in onze ontwikkeling en het omgaan met nieuwe situaties. Een van oudsher belangrijke functie van spelen is het aanleren van vaardigheden die essentieel zijn om te overleven. Vechten, jagen, rennen, maar ook sociale vaardigheden zijn altijd onderdeel geweest van ons spelen. Spelen vraagt ook vaak om samenwerking, een erg belangrijke vaardigheid in ons dagelijks werk.

 “Today’s work is the modern version of hunting and gathering; and just as in the past, playful exploration of the environment aids learning and allows for the development of behavioral versatility.” (René-Marc Mangin, Ph.D. Why Play Matters: The Case for Play in Organizational Transformation)

 Er wordt ook wel gezegd dat de aan- of afwezigheid van ‘spelen’ in organisaties een goede graadmeter is voor de emotionele gezondheid van de organisatie. Het onvermogen om te spelen wordt vaak gekoppeld aan de behoefte om te controleren. Het is lastig om plezier te hebben wanneer je alles wilt controleren."

Niet-weten

2011 
Wijsheid komt niet voort uit het verzamelen van kennis, maar uit het beseffen van de beperktheid van kennis. Door kennis kom je niet werkelijk iets te weten. Je komt pas werkelijk iets te weten als je je kunt ontspannen in niet-weten. Nin sheng

Deze tekst kreeg ik toegestuurd vandaag. Had ik even nodig denk "ontspannen in het niet-weten". Fijn. En het bracht me naar een tekst die ik eerder in 2008 geschreven heb voor een boek over de Baak. Hieronder staat ie. Lees ik die woorden er ook nog eens op na, dan ben ik weer gevoed met goede voornemens voor deze week!

2008 
Hoe meer ik leer, hoe meer ik weet.
Hoe meer ik weet, hoe meer ik vergeet.
Hoe meer ik vergeet, hoe minder ik weet.
Dus waarom zou ik leren?

Op de middelbare school had ik agenda vol plaatjes, gedichten, tekeningen. Zo stond ook het gedicht hierboven er in. Het heeft mij steeds gefascineerd. Vooral de laatste vraag: ‘Waaróm zou ik leren?’. Ja, waarom zou ík leren en waarom zouden ánderen leren? En wát willen we dan leren?
Laat ik nu op een plek werken waar die vraag behoort tot de strategische kern van de organisatie! De Baak: het walhalla voor mensen en organisaties die komen om te leren. Maar is dat wel zo? Is dát waarom mensen naar de Baak komen? Om te leren? Want wat is leren dan? En wát willen we precies leren?

Meer en meer kennis!?
Als ik de intakes doe voor het Baak Strategie Programma, dan hoor ik regelmatig “ik kom mijn kennis opfrissen, ik wil geïnspireerd worden met de nieuwste inzichten op het gebied van visie en strategie, vertel eens wat meer over scenario denken”. De vraag naar kennis is groot. Vanuit het reguliere onderwijs hebben we ook geleerd om die kennis te halen. Uren blokken om kennis te reproduceren tijdens toetsen en tentamens. Noodzakelijke bagage om verdere stappen in je leven te kunnen zetten.

Maar ….. hebben we óók geleerd om te leren? Ik denk wel eens dat we hoe vérder we zijn gekomen met leren, steeds minder geleerd hebben. Dat de kleuterschool de plek was waar we nog puur en écht leerden. Door te spelen en te experimenteren, te verbinden, grenzen te verkennen van onszelf en anderen. Op de basisschool kon dat ook nog wel een beetje, maar het werd steeds belangrijker om te weten, kennis op te doen. In de hiërarchie van leren was veel weten, cognitief, de sleutel tot succes. De middelbare school, de mijne dan, draaide om kennis. De HEAO ook.

Minder is meer: unlearning …
En nu? Ik ben op een punt gekomen dat ik wel vol zit. Dat ik alles wel weet wat er te weten valt. En zo niet, dan weet ik waar ik het kan vinden. Maar wát heb ik nu geleerd daardoor? En ten koste van wat? Want wat heb ik sindsdien ontleerd? Want eigenlijk wil ik weer leren om te spelen. Leren door te experimenteren. Ik wil leren me te verbinden, grenzen te stellen.

Bij de Baak leer je veel. Alleen, gezien al je reguliere opleidingen, gaan we er blind vanuit dat het cognitief aardig wel snor zit. Vol ook. Dus we stoppen niet nóg meer kennis in je hoofd. Want wat gaat dat je opleveren? Als je daar je antwoorden zou vinden, had je ze zelf wel gevonden. Liever laten we je andere dingen leren. Ontleren is hoe wij het noemen, unlearning is wat je leert bij de Baak. Op onbekende terreinen komen, daar waar je niet eerder geweest bent. Met nieuwe brillen kunnen kijken naar je werkelijkheid. En dan weer leren leren, spelen, expirimenteren. De deelnemers van het Baak Strategie Programma, met name degenen die als leerdoel “kennis” hadden, vertellen: ”het meest waardevolle voor mij was de ontmoeting met anderen en dat ik geleerd heb om op een andere manier te kijken naar mijn werkelijkheid. En de kennis die ik kwam halen? Die ervaar ik als inspiratie, maar datgeen wat ik écht geleerd heb gaat veel dieper!”.

Hoe meer ik leer, hoe minder ik weet.
Hoe minder ik weet, hoe meer ik wéér weet.
En dáárom zou ik leren.

Generaties en leren

Bij de Baak hebben we programma's voor 20'ers, 30'ers, 40'ers en 50'ers. Volgens mij nog niet voor 60'ers, 70'ers, en verder. Een kans! Gat in de markt! En zo hebben we ook nog niets voor 10'ers. Past ook niet in het merk. En is ook minder kansrijk voor de Baak. Maar als je kijkt naar 'van Etter tot ...' op TV, de Engelse variant, dan is het wél een uitdaging .... én ik houd van uitdagingen :-).

Ik heb zelf ook het programma 30'ers doorlopen bij de Baak. Als deelnemer heb ik er meerdere blogs over geschreven. En alle generatieprogramma's spelen in op vergrijzing, verjonging, vergroening of hoe we het ook willen noemen. Schijnbaar is het écht waar dat generaties hun eigen vraagstukken en dilemma's hebben. Leeftijdgebonden. Aan de ene kant snap ik het wel. Aan de andere kant ... Apart dat het nog steeds bestaat: speciale programma's voor mensen van dezelfde leeftijd. Want de vraagstukken in organisaties gaan toch juist over hoe je de 'waarde' van oud (loyaal, al lang in dienst, mogelijk enigszins vastgeroest) én jong (snel, vernieuwend, liever geen binding) kan verbinden. Op zo'n manier dat ze elkaar versterken. Oud leert van jong en jong leert van oud. Dan moet je vooral géén leeftijdkaders gaan zetten. Geen programma's voor afgebakende leeftijden. Wél een leergroep voor alle leeftijden. En dan kijken wát je van elkaar te leren hebt. Generatieleren gaat toch over bruggen slaan tussen generaties?

Ik zou bijvoorbeeld de 'meester-gezel gedachte' weer nieuw leven in willen blazen binnen organisaties. Maar wel in een andere vorm dan vroeger, want in de Wereld van Morgen is de meester de gezel en omgekeerd. Jong is meester in nieuwe media. Oud is meester in levenswijsheid. En omgekeerd. Rollen wisselen elkaar continue af. Je moet dus wel durven, want ook 'senioriteit' krijgt ineens een hele andere betekenis -misschien verliest het wel betekenis- als je de rolwisseling serieus neemt. Maar dát is ook een aspect van generatie en leren: lef hebben!

Leren leren (30-ers)

Bij de Baak zeggen we dat we mensen leren leren. Daarom ben ik er ook zo op mn plek. Ik geloof in leren leren. Mijn passie is het faciliteren van mensen die willen leren. Zichzelf verder willen ontdekken. Je bewust worden van jezelf, waarmee je een beweging in jezelf creëert. En waardoor je automatische een beweging (verandering) in je omgeving creëert. Een olievlek van bewuste mensen! Maar dát lijkt soms makkelijker gezegd dan gedaan. Alhoewel .....

Ik kom er net achter dat leren soms ook best wel makkelijk is. Het is écht een kwestie van bewust worden. Van stilstaan en kijken. De schouwer worden van je eigen leven en handelen. Soms terug kijken, wat mij betreft vaker naar het nu kijken.

En zo heb ik, geen zin in TV of wat anders, zojuist mn eerdere blogs weer eens bekeken én gelezen. Wat een wijsheid. Zomaar op straat :-) Lekker zo leren van mezelf. Ik was geneigd om weer door te lopen en mn eerder geleerde lessen opnieuw te gaan leren. Geneigd te ontdekken wat ik al eens ontdekt had, maar door de snelheid van leven weer wat vergeten was. Fijn zo'n archief in mn weblog!