Werken

Ik had een gesprek met een hoog opgeleide vrouw die 3 jaar in het buitenland had gewoond. Ze had daar niet gewerkt, USA & mocht dus niet, zei ze. Ik zei: "je bedoelt wel gewerkt ...... alleen niet in een professionele omgeving wat we voor het gemak "werk' noemen?". Ze keek me vreemd aan. Ze had het hele gezin op de kaart gezet die 3 jaar, gelukkig en werkend gehouden. Plannen, organiseren, communiceren, netwerken. Alles in een nieuwe context. Nieuwe mensen, cultuur, taal, gewoontes en gebruiken. En nu dus weer terug in Nederland en gestart met haar oriëntatie op de arbeidsmarkt. Ze deelde met mij: "welke waarde voeg ik toe aan een werkgever als ik 3 jaar niet gewerkt heb? Het voelt of ik start waar ik was 3 jaar geleden". Een situatie die je misschien herkent. Niet omdat je in het buitenland gewoond hebt, maar omdat je ervoor hebt gekozen om tijdelijk niet in een werk omgeving te zijn. Om te kiezen voor werken in je gezin, kinderen opvoeden? Als je dan de stap naar het bedrijfsleven weer wilt maken, is het de kunst om alle talenten die je ingezet hebt in die periode, alles wat je gedaan hebt, te vertalen naar termen die aansluiten bij het bedrijfsleven. Aansluiten bij een recruiter of HR dame/heer met wie je een gesprek hebt. Anderen kunnen je daar bij helpen, want die zien mogelijk meer dan dat je zelf ziet. En heb je niemand om mee te sparren, stuur me een bericht. Ik denk graag mee. Aanbod exclusief voor vrouwen dus smile-emoticon

Master

Sinds ons weekje Nederland zit mij iets dwars. Het komt en het gaat maar het blijft. Misschien dat als ik het opschrijf het wat meer vorm krijgt en daardoor een plek in mij. Wat is er aan de hand. Ik orienteer me op een nieuwe werk uitdaging voor als we weer in Nederland wonen. Een aantal mensen in mijn netwerk noemen de Avans Hogeschool als optie. Om in deeltijd les te gaan geven, dan wel op een andere manier waarde toe te voegen aan het hoger onderwijs. Het bijkomende voordeel van Avans is dat het in Den Bosch is. Scheelt weer wat reistijd en dat is best fijn met 3 kleine kindjes. En zo zag ik een vacature voor trainer leiderschap, communicatieve vaardigheden. Voor 3e en 4e jaars studenten. Stukje praktijkbegeleiding erbij. Deeltijd. Leuk! Eens horen wat het inhoudt dacht ik.

Maar wat wil.

Er ligt een nieuwe eis vanuit overheidswegen dat alle nieuwe hogeschool docenten een master degree moeten hebben! Ok. ok. Ik kan dat een beetje snappen voor de kennis inhoudelijke vakken die gegeven worden. Alsjeblieft: laat mij NOOIT wiskunde geven. Of statistiek. Of bedrijfsadministratie. Of .... Maar wat maakt mij als kandidaat voor 'the human side of enterprise' niet geschikt zonder een master op zak? Zonder mij zelf gesproken en gezien te hebben? Wat meer zou ik kunnen brengen met die titel?

.... Ook wel weer een intrigerende vraag. Wil ik best eens over nadenken. Later. Voor nu voel ik alleen irritatie. Veel irritatie. Heel veel irritatie. Diskwalificatie ook. Over de deur die dicht is. -Of lijkt want denk dat ik er best een voet tussen kan krijgen :-)-. Het niet hebben van een master is een bewuste keuze geweest, gemaakt in een andere tijd. Voor mij was de route naar een praktijkgerichte, brede hbo opleiding interessanter dan de weg naar een theoretische universiteit. Praktijktoepassing past mij meer. En ik had eerst gewerkt en ben toen weer gaan studeren, dus vond mijzelf na mijn hbo diploma (in de gewenste 4 jaar en met hoge cijfers) te oud worden om door te studeren aan een universiteit. Wat zou het toevoegen? Te weinig vond ik toen ....

Door die keuze sta ik waar ik sta, ben ik wie ik ben. Als mens en als professional.

... En daarom is de deur naar lesgeven op een Hogeschool dicht?!?

En als ik mij als persoon even buiten de situatie zet. Kan soms ook weer nieuwe inzichten geven, want dan denk ik wat rationeler :-) Is 'dat' wat het onderwijs, een Hogeschool, nodig heeft deze dagen? Mensen met master titels? Ik betwijfel het!

Dus, beste professionals. Met titels, zonder titels ..... Laten we demonstreren!

Werk, werk, werk, werk, werk

Wat doe je als werk een obsessie lijkt te worden? Ach, ik moet het niet erger maken dan het is, maar waarheid is wel dat ik me zorgen maak over Me & Work. Want we komen in de zomer van 2014, dan wel 2015, weer terug naar Nederland. En dan? Waar ga ik dan werken? Zijn er banen die ik wil, die mij willen? De weg naar ZZP'er -met de 3 jaar financiële bewijslast- oogt niet erg interessant met de huidige recessie & ons plan om een family-huis te kopen zodra we het appartement in Rosmalen verkocht hebben. Als we het ooit verkopen .... Nu zal je zeggen: dat is nog zo ver weg .... en ja, dat is ook zo. Maar toch. De werkende in mij was best even oké met structuurloos, met minder werken, met af en toe projecten, met vrijwilligers werk, met netwerken, met werk zoeken hier in Engeland -ZZP'er of in loondienst-, met hier en daar iets doen voor de Baak. Ik vond ook mijn weg wel in zingeving en voldoening .... was een bezige bij: alles hier in Engeland opbouwen, ons als gezin settelen, meer tijd om te sporten, om te schrijven, Engelsen en de omgeving ontdekken, om mijn NLP opleiding te doen. "Ach ja, partner van een expat, je kent het wel". Maar aan alles komt een einde. Ook aan de tijd dat ik er oké mee was. Want dat ben ik niet meer. Banen zijn er hier niet echt. Ja, fulltime maar dat vind ik geen optie. Zou voor 7,50 per uur kunnen gaan werken als parttimer, 20-25 uur. Tenminste als ik het zou worden naast alle andere sollicitanten, maar kan niet zeggen dat ik daar erg enthousiast van wordt. Assistent van de office manager die weer de assistent is van de junior manager die assistent is van de assistent ......

Hoe ga ik om met 'werk' en "te maken keuze' gedachten in mijn hoofd? Dat is de vraag die mij bezighoudt. Niet eens zozeer wat het antwoord moet zijn -al zou een kant en klaar antwoord ook fijn zijn-, maar meer hoe stop of structureer  ik die gedachten? Hoe laat ik het geen obsessie worden. Ik kan natuurlijk wel met de antwoorden aan de slag gaan en gaan solliciteren in NL. Aangeven dat ik per september 2014 beschikbaar ben, maar ja .... Ben ook al druk aan het kijken op vacature sites, maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. "De banen in 2014/2015 staan nog niet op een vacature site .....".  Solliciteren in het Engelse land is een continue proces, maar de realiteit is dat de kansen minimaal zijn. En mijn overtuiging "bedrijven in Zuid Engeland zitten vast te wachten op iemand met een andere kijk op hun werkelijkheid" (a la het Baak Strategie Programma zoals ik het in mijn Baak tijd ontwikkeld heb "Met Andere Ogen") .... heeft nog weinig bewijs gevonden.

En dan lees ik een artikel in het blad WIJS. "Werk, dat ben je zelf!" Ik citeer: "Je valt als mens niet samen met je werk, je bent meer dan je werk. Leven is niet werken, maar werken is wel leven. Werken is een deel van je leven dat een eigen zinnigheid moet hebben. Het moet een ruimte zijn waarin je je capaciteiten kunt inzetten, waarin je een bijdrage levert aan de samenleving, of dat nu betaald wordt of niet". Met dat laatste ben ik het niet eens, omdat ik werken zonder betaald te worden niet als werken ervaar. Even verder op staat er: "Bij werk hoort dat je (iets van) je ziel in je werk legt. Alle werk geeft een samenhang aan het leven, een plek waar je kunt inzetten wat je te bieden hebt. Je bent iemand door je werk". En de afsluiting van het artikel:"Werk: dat ben je zelf. Je wordt gevormd, bepaald door je werk. Je laat jezelf zien in je werk. Je ontplooit wat je te bieden hebt. Je vervult je verlangens om iets te betekenen voor anderen, voor de samenleving. Je identiteit is dus in het geding. Tegelijk is het zaak er wel kritisch mee om te gaan. Om je niet afhankelijk te maken van je werk. Dan ligt opbranden op de loer. Je bent jezelf in je werk, maar je leven is er niet van afhankelijk. Je bent meer dan je werk".

Ik snap waarom het zo'n groot ding is voor mij "niet-werken", tenminste niet in de vorm die ik gewend ben/was in NL. Mijn identiteit is in het geding! Werk geeft mij samenhang! Werk betekent je talenten inzetten! IK WIL MIJN TALENTEN INZETTEN! Zo, dat lucht op! En hè, dat is verrassend, als je hard schreeuwt dan hoor je je hoofd niet meer praten. Zou daar wijsheid in te vinden zijn?