Bestaansrecht?

Onlangs verscheen er op de interne Baak mail een discussie. Een van mijn collega's, Navid, schrijft in het FD en een belangrijk iemand :-) had gereageerd. En daar werd weer op gereageerd en daar weer op. En zo ontstond er een uitwisseling van meningen. Opvallend voor mij, en daarom schrijf ik er iets over, was de uitspraak "jullie moeten de Baak opheffen!".

Dat triggerde mij wel! Ik vind het altijd wijs om het bestaansrecht van een onderneming van tijd tot tijd eens onder de loep te nemen. Ik stel die vraag ook altijd in visie en strategie sessies: "bestaat je onderneming nog over 2 jaar?". Waarom én waartoe ben je op aarde? En wat nu als je er niet meer bent? Is dat erg, wat mist de maatschappij, je klanten, je medewerkers, je ..... dan? Hoewel in de mailwisseling dáár niet echt meer op ingegaan werd, is het statement bij mij blijven hangen.

Wat als de Baak er niet meer is? Dan werk ik ergens anders, ws voor mezelf en doe ik de dingen die ik nu óók bij en voor de Baak doe. Dus de Baak blijft dan door mij, en anderen, altijd bestaan. Dan zal er stukken minder geleerd worden in en door mensen en organisaties? Ik denk het niet, want er ontstaan dan gewoon nieuwe wegen. Dan verliezen we wél een markante organisatie die al 60 jaar geworteld is in Nederland en nu uitvliegt over de hele wereld om "leren" centraal te stellen in alles wat wij en zij doen. Wortels die onmisbaar gebleken zijn voor de ontwikkeling van mensen en organisaties. Dan verliezen we een netwerk van professionals die zichzelf beschrijft als:

"Een bijzondere onderneming die anderen en zichzelf door leren verder brengt. Wij richten ons op de menskant van het ondernemen. We maken zaken persoonlijk en tonen ons bekwaam in het scheppen van leercontexten, het faciliteren van processen en het samenstellen van leergroepen. Onze focus is leiderschap en ondernemerschap. We zijn sterk maatschappelijk betrokken en verbonden, waardengedreven"

Zou toch jammer zijn! Maar daar gaat het helemaal niet van komen hoor. Daarvan ben ik overtuigd. Daar waar we leven -en dus werken, vertieren, mensen-mensen dingen doen- zullen we altijd blijven leren. En ook altijd een omgeving kiezen om te kunnen leren. Met wie, waar, hoe, wat, wanneer, ..... En laat dát nu de kracht van de Baak zijn: het scheppen van die context om te leren. Nee hoor, laten we vooral de Baak niet opheffen!

Dwalende Dertigers? (30-ers)

Ik start 20 november met het programma 30-ers. Bij de Baak. Als deelnemer. En vanochtend heb ik mijn intake gehad. Dát belooft veel goeds! Complimenten voor de trainer die de intake deed. En na een gesprek over de godinnen in mij (wauw, dat is herkenbaar) liep ik met een concrete huiswerkopdracht door het schitterende herfstbos weer terug naar mijn auto.

Ik heb er zin in! Mezelf weer eens lekker onderdompelen in essentiële vragen als Wie Ben Ik, Wat Wil Ik, Waarom Doe Ik Wat Ik Doe. Wij 30-ers schijnen anders te zijn dan anderen. Als je 30-er bent, dan herken je dat vast wel :-)) Wij hebben als generatie onze eigen kenmerken. Dáár zijn leuke en herkenbare artikelen over geschreven. In alle lifestyle magazines. Sommigen van de hand van mijn collega's, te vinden in de rechterkolom. Het is dus "hot"?

Maar weet je? Eigenlijk heb ik er ook géén zin in! In de training dan. Mijn werk, mijn interesse, mijn passie, mijn visie, missie, mijn levensweg, mijn gesprekken met vrienden, mijn hobby ... álles staat in het teken van zingeving en persoonlijke ontwikkeling: jezelf leren kennen. En dan weer verder in deze training? Analyseren waarom we (ik in dit geval) doen wat we doen. Ken je dat gevoel? Dat je er ook wel eens hélemaal klaar mee bent?! Misschien ook wel klaar met jezelf? Met je eeuwige denken en analyseren -hoeveel tijd van ons leven zouden we doorbrengen in ons hoofd-. Het voelt soms als hard werken zeg .... zou dat de bedoeling zijn van "zijn"?

Is er nog wel ruimte voor gewone dingen? Voor ongewone dingen. Voor alledaags. Voor gesprekken over niets, nutteloos. Voor onwetendheid. Voor compleet onzinnig. Voor waardenloos. Voor het niet weten. Voor doelloosheid. Voor zinloos. Voor dolen. Voor dwalen.

Denk dat ik dát eens ga onderzoeken in de training. En ..... stiekem weet ik het antwoord eigenlijk al ....

Hoezo gewoon?!

Waarom inspireert de film van "Free Hugs" mij? Waarom deze weblog? Waarom past de titel van mijn weblog zo perfect op wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe? Waarom lezen meer dan 100 mensen "Alle wijsheid ligt op straat"? Week in week uit. Veel vragen. Ik leer om steeds meer vragen te stellen in plaats van naar antwoorden te zoeken. Antwoorden zoeken werkt toch niet. Als antwoorden gevonden willen worden, dan struikel je er wel over. Daar hoef je écht niet naar op zoek te gaan. En ik struikelde vandaag over een antwoord. Gewoon. Op straat. Daar waar wijsheid te vinden is. Hoezo gewoon vraag je je af? Eigenlijk heel ongewoon. Oke, ongewoon gewoon dan. En achteraf ook wel vanzelfsprekend dat ik het dáár vond.

Maar. Waar struikelde ik nu over zul je je afvragen? Laat ik beginnen met vertellen dat iemand met me mee op liep vóórdat ik struikelde. Gelukkig zeg! Anders was ik nooit gestruikeld! En toen ik struikelde, liet hij me gewoon liggen. Op straat. Bovenop mijn antwoord! Hoe confronterend wil je het hebben? Onder het mom van "Leef!". "Geniet van het leven!"

Zo achteraf ben ik eigenlijk wel héél blij dat hij niet aan me ging trekken en sjorren om weer te gaan staan. Want zo in én op het antwoord liggend kon ik er nog wat langer van genieten. En er ook eens lang en bewust naar kijken. Het voelen. Nu ik het antwoord weet, snap ik ook wáárom ik er steeds over heen gelopen ben. Of langs. Als je niet goed kijkt dan is het er ook niet. Dan wel, dan zie je het gewoon niet. Waarom? Omdat het gewoon is. En dat is gelijk het antwoord op al mijn vragen........

Een gratis knuffel is gewoon, maar wordt heel groot en bijzonder. De titel van mijn weblog is heel gewoon en eigenlijk vanzelfsprekend. Ik schrijf ook geen rocket science, maar over heel gewone dingen. Dat wat me opvalt, waar ik me over verwonder. Alle kansen die zo voor het oprapen liggen. Wat maakt dan dat zoveel mensen mijn weblog lezen? Omdat het gewoon is? In gesprekken met klanten, advies -en coachingstrajecten doe ik gewoon én ben ik gewoon Marianne. De terugkoppeling van de ander is dat het zo'n bijzonder gesprek was. Hoe werkt dat toch vraag ik me af? Het antwoord? Dat waar ik over struikelde vandaag? Door gewoon gewoon te zijn. En zo ongewoon en bijzonder te creëren. Want volgens mij werkt het zo. Gewoon veroorzaakt ongewoon. Schijnbaar heb ik het talent om vanuit gewoon ongewoon én bijzonder te veroorzaken. En jij dus ook!

Tja. En wat doe je dan met zo'n antwoord? Ik ga er in ieder geval niet nóg een keer in liggen. Wil wel weer struikelen hoor, maar dan over een ander antwoord op een vraag die ik niet ken. Dus. Ik doe gewoon niets met het antwoord. Ben en blijf gewoon doen wat ik doe. Ben en blijf Marianne. En veroorzaak dus ongewoon en bijzonder.

Met buitengewoon veel dank aan Kees.

Beroep: ParelKetting-Rijger

Ik was vandaag op het Bio Business Event. Nu viel dat enigszins tegen, omdat het meer om recruitment dan om business ging. En ik heb al een leuke job. Het gesprek terug in de stoptrein naar Utrecht was dan ook des te boeiender. En eigenlijk viel toen ook het Bio Business Event op zn plek.

Mijn collega-op-sabbatical steekt zijn mening niet onder stoelen of banken: "het is tijd om je visie én focus te verwoorden én te communiceren, bijvoorbeeld op je weblog!". We waren net weg van station Amsterdam Rai. Ik zou wensen dat de NS op dát moment een vertraging aankondigde. Helaas, we reden op tijd. En zo kwamen we ook al snel te praten over mijn assets. Ik weet niet meer bij welk station dát was. Maar wat toevallig zeg! Daar kwam het gesprek ook op met mijn collega-van-levenswijsheid een kleine week geleden. Misschien toch geen toeval? En naast alle positieve assets die ik volgens hem heb, signaleerde mijn collega-op-sabbatical ook ontwikkelpunten. Dat was in de buurt van Breukelen. -Ik kan ook zeggen negatieve assets, maar dat is not done in trainingsland: het zijn ontwikkelpunten.-

Zo! Dat zet je weer even op scherp! "Maar wat zijn die assets dan?", hoor ik je nu vragen. Daar ben ik dus ook eens goed over gaan nadenken. En vul gerust aan als je daar behoefte toe voelt. Want ik ben er nog niet helemaal uit. Een kenmerk van een Duizend Dingen Doekje is nu eenmaal dat ie al snel 1000 assets denkt te hebben. Maar goed, een paar dan: "tot de essentie komen/analytische/scherp, kritisch en out-of-the-box vragen stellend, kansen zien, passie, verbindend, communicatief sterk, lef". En een ontwikkelpunt is om een teleurstellende ervaring om te zetten in een kans, in kracht. En ook leiderschap tonen bij het uitdragen van een visie. En óók om een focus aan te brengen. En laat dat nou net dé uitdaging zijn voor een Duizend Dingen Doekje, die diep in zn hart een focus op "alles" wil hebben.

Dus. Ik heb een carrière switch gemaakt. Vandaag. Op basis van het gesprek van onlangs én dit gesprek in de stoptrein naar Utrecht. Ik denk dat het bij station Maarssen was. Ik heb een nieuw beroep: ik ben ParelKetting-Rijger. Ik zoek dus parels. En dat is makkelijk want die zijn er genoeg, geloof mij. Vandaag op het Bio Business Event bijvoorbeeld. De ene parel na de andere heb ik gevonden. De een was nog mooier dan de ander. Sommigen wisten het niet eens. Zaten nog in de schelp. Maar dan, dan heb je de parel, en dan? En daar komt het uitdagende van mijn beroep: het rijgen van de parelkettingen! Want ik ben niet voor niets een ParelKetting-Rijger. En juist dat rijgen is best wel lastig... Parels stralen namelijk al zo sterk van zichzelf, dat er minimaal 1000 redenen moeten zijn om zich aan een ketting te laten rijgen. Er zijn 1000 argumenten nodig om de parels te laten zien dat ze samen nóg mooier en krachtiger kunnen worden. Nóg meer kunnen stralen. Dat het fijn is om een parelketting te zijn. Dat veel verschillende kleuren parels de parelketting nóg mooier maken. Dat de verbinding met de andere parels in de ketting extra glans geeft aan je eigen parel. Dat de wereld gebaat is bij een parelketting, mogelijk minder bij losse parels. En dat een parelketting ook wel eens kapot gaat, en dat dat oke is: dat je dan nieuwe kettingen kan rijgen.

En dan? Dan ben ik maar wat blij dat ik een Duizend Dingen Doekje ben. Dat ik denk 1000 assets te hebben. Dat ik 1000 argumenten weet, dat ik 1000 kansen zie, dat ik 1000 parels ken, dat ik 1000 rijgdraden heb. Want die zal ik allemaal nodig hebben bij het rijgen van de parelkettingen. Wat een uitdagend nieuw beroep heb ik!

Strategie is dood! Leve Strategie!

Werken bij de Baak maakt dat ik zo veel interessante en inspirerende mensen ontmoet. Zo ook vandaag. Ik had een gesprek met een trainer die in het Strategie Programma van de Baak gaat uitvoeren. We lopen nu samen op bij de ontwikkeling en straks bij de uitvoer van het programma. We hadden het over strategie. Zoals ik het de laatste tijd veel "heb" over strategie. Over wat een container begrip strategie eigenlijk is. Over de hoeveelheid aan boeken volgeschreven over strategie. Over alle strategie goeroes. Over de hoeveelheid aan strategische modellen en theorieën. Over bestaande cognitieve strategie opleidingen en trainingen. Maar vooral over wat wij dan niet beogen met het Strategie Programma.

Dat triggerde mij, want na het zien van de film The Secret zie ik scherper hoe het werkt met dingen niet willen: dan krijg je meer van dat wat je niet wilt.

Want wat maakt dat al die strategie wijsheden, modellen, boeken en theorieën volgens mij niet meer werken voor organisaties? En wát werkt dan wel? Waarom als Baak een Strategie Programma ontwikkelen?

Eigenlijk is het heel simpel. Zo vonden mijn trainer en ik. Strategie staat of valt met de mens achter die strategie. Strategie draait om leiderschap. Brian Bacon verwoorde het heel mooi tijdens een Baak event "Leiderschap is strategie en karakter, als je er één moet missen, laat dat dan strategie zijn". Karakter, dat is waar het om draait. Dus daarom een "anders dan anders" Strategie Programma, juist bij de Baak. Want de kracht van de Baak is om een mens stil te zetten, het biedt de gelegenheid om te kijken naar wat is, het gaat terug naar de persoonlijke kracht van een individu. Om daarná te accelereren, waardoor automatisch óók de context beïnvloedt zal worden. Beweging door een mens geeft beweging in de omgeving, de organisatie.

Niks geen modellen en theorieën dus. Nu even niet. We hebben al genoeg geleerd, cognitief dan, over strategie. Strategie is dood! Leve Strategie!

O ja, "praten over" strategie ga ik ook minder doen. Ik ga het gewoon doen!