Omvallen

Ik kan je zo 10 mensen noemen in mijn directe omgeving die of omgevallen waren, of omgevallen zijn, of op het punt van omvallen staan. Veelal vrouwen. Maar dat zegt niets, misschien praat ik de laatste tijd wel meer met vrouwen dan met mannen. Of delen vrouwen eerder met mij hoe het er voor staat. Aan de andere kant zou het zomaar kunnen zijn dat het % omgevallen vrouwen daadwerkelijk hoger is dan het % omgevallen mannen. Dat meen ik me wel te herinneren uit alle onderzoeken en publicaties.

Sommigen noemen het overigens burn out, overspannen, licht depressief. Of ze noemen het zelf niet zo, maar de huisarts geeft dat label. Fijn, weet je in welk hokje je past .....  In alle gevallen waar ik nu aan refereer, is ook een relatie met werken. Dat loopt niet lekker, daar is iets mee. Feit is dat veel van mijn lieve mede vrouwen niet lekker in hun vel zitten, moe zijn, lusteloos, vergeetachtig, zich zelf kwijt zijn, omvallen, ..... Het licht gaat uit, ziektewet, even niet meer werken.

Het lijkt anno 2016 net zo vaak voor te komen als de griep hebben. Of een been breken. Of rugklachten. Of vallen en hechtingen nodig hebben. Wat mij nu net is overkomen. En daar doen we allemaal helemaal niet zo spastisch over. Het zijn lichamelijke dingen, heel gewoon. Er is tijd nodig om daar weer van te herstellen. Soms een week, soms een paar weken, soms een maand en soms zelfs langer als het bijvoorbeeld gaat over rugklachten waar je te lang mee door bent gelopen. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen.

Als je omvalt omdat alle ballen in de lucht te veel zijn om nog mee door te jongleren, omdat je onvoldoende slaapt, omdat je al jaren als schaap met 5 poten aan het rennen bent, omdat 100% geven op alle rollen in je leven onmogelijk is, omdat je jezelf volledig hebt weggecijferd, omdat hormonen je lijf en je geest overnemen (zwangerschap dan wel overgang), omdat je leegloopt op je werk, omdat iemand die je lief is overlijdt, omdat ....., omdat ....... dan is 'het' ineens niet meer gewoon. Vind je zelf. En vinden anderen soms ook.

Raar toch eigenlijk.

Maar stel nu eens dat je ervan uit gaat dat ergens in je leven, of een aantal keer in je leven je gaat omvallen.Waarom weet je nog niet. Maar omvallen ga je. Zoals je ook elk jaar de griep krijgt. Zou het dan minder hard aankomen als je valt? Zou je val zachter zijn? Zou je eerder herstellen? Zou het 'gewoon' worden. In jou, in je omgeving?

En zou je er misschien dan ook voor kunnen zorgen dat je landing zacht is? Door altijd een bedje klaar te hebben staan met empathie en compassie? Dat wanneer je valt, je daar in mag vallen? Brene Brown zegt hier mooie dingen over.

Zo met het einde van 2016 in zicht en de blik op 2017 geef ik deze overweging graag aan je mee. Ik ben zelf ook gestart met het maken van mijn 'empathie en compassie-bedje. Want omvallen zal ik zeker nog veel en vaak gaan doen. Dat is immers gewoon!

Vrouwendag

Afgelopen zondag was het Internationale Vrouwendag. Voor de Baak heb ik als bijdrage meegeschreven aan een artikel rondom die dag. De tekst onderaan "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!" komt uit mijn pen. In mijn tijd bij de Baak (2006 - 2011) is deze tekst ontstaan en is de eerst kaart verschenen waar deze tekst op stond. Als ik me goed herinner een tekst van of via Jan van der Veer, kunstenaar bij de Baak. Een tekst met een diepere betekenis, een verhaal. Misschien kan Jan het verhaal nog eens vertellen?

"Dag meisje je bent mooi en goed, veel zon!"
Mij spreekt het enorm aan. Ik voel me aangesproken. Ik voel de tekst in alle diepte en breedte. Ik herken dat de tekst leeftijd onafhankelijk is, daar eigenlijk niets over zegt, ondanks dat de aanspreektitel 'meisje' is. De tekst raakt en roert me. Ik snap in hoofd en hart precies waar het over gaat en wat de woorden willen zeggen tegen mij en anderen.

Vanwege deze verbinding met de tekst, heb ik het altijd als ondertitel gebruikt onderaan mijn 'de Baak handtekening". Kreeg daar best veel reacties op. Vragen, opmerkingen. En alles daartussen.

En zo zag ik zondag op Twitter ook een reactie van iemand langskomen op deze tekst in het artikel. Ze vond het denigrerend en voelde zich niet aangesproken. Het artikel vond ze ok, maar die tekst onderaan totaal niet. Ze snapt ook niet hoe we dat hebben kunnen opschrijven.

Ik heb onlangs geleerd van Kees dat een irritatie in mij, want dat ontstond na het lezen van deze reactie, een ingang is naar een verborgen talent. Ben daar naar op zoek, want de irritatie op deze reactie is er nog steeds. Er zit ook een oordeel op. Want ik vind het kortzichtig om het "denigrerend" te noemen. Snap niet dat een ander niet snapt wat er staat. Dat het een diepere betekenis heeft. Zeker gezien het thema Internationale Vrouwendag waarin alle vrouwen solidariteit willen uitdragen naar elkaar. Naar vrouwen en meisjes in de hele wereld. Dus zelfs als je die diepere betekenis van de tekst niet zelf voelt, dat nog kan je het zien als een wens aan anderen. Misschien slaat het niet op jou. Maar om de tekst dan denigrerend te noemen?!

Ik merk dat de uitnodiging om een irritatie op een andere manier te bekijken leerzaam voor me is. Dat het ruimte schept. Dat het de zon laat schijnen op mijn talenten, op anderen en ook op waarom iets me irriteert.

Dus vandaag zeg ik heel hard tegen mezelf: "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!"

PS ik ben benieuwd wat deze tekst met jou doet :-)

Werken

Ik had een gesprek met een hoog opgeleide vrouw die 3 jaar in het buitenland had gewoond. Ze had daar niet gewerkt, USA & mocht dus niet, zei ze. Ik zei: "je bedoelt wel gewerkt ...... alleen niet in een professionele omgeving wat we voor het gemak "werk' noemen?". Ze keek me vreemd aan. Ze had het hele gezin op de kaart gezet die 3 jaar, gelukkig en werkend gehouden. Plannen, organiseren, communiceren, netwerken. Alles in een nieuwe context. Nieuwe mensen, cultuur, taal, gewoontes en gebruiken. En nu dus weer terug in Nederland en gestart met haar oriëntatie op de arbeidsmarkt. Ze deelde met mij: "welke waarde voeg ik toe aan een werkgever als ik 3 jaar niet gewerkt heb? Het voelt of ik start waar ik was 3 jaar geleden". Een situatie die je misschien herkent. Niet omdat je in het buitenland gewoond hebt, maar omdat je ervoor hebt gekozen om tijdelijk niet in een werk omgeving te zijn. Om te kiezen voor werken in je gezin, kinderen opvoeden? Als je dan de stap naar het bedrijfsleven weer wilt maken, is het de kunst om alle talenten die je ingezet hebt in die periode, alles wat je gedaan hebt, te vertalen naar termen die aansluiten bij het bedrijfsleven. Aansluiten bij een recruiter of HR dame/heer met wie je een gesprek hebt. Anderen kunnen je daar bij helpen, want die zien mogelijk meer dan dat je zelf ziet. En heb je niemand om mee te sparren, stuur me een bericht. Ik denk graag mee. Aanbod exclusief voor vrouwen dus smile-emoticon

Herinneren

Ow ja, dat heb ik ook nog eens geschreven :-) Leuk om weer terug te lezen!

Management Team bijdrage "Charmante boevenvanger".

Slow down mummy .....

Slow down mummy, there is no need to rush,
slow down mummy, what is all the fuss?
Slow down mummy, make yourself a cup tea.
Slow down mummy, come and spend some time with me.

Slow down mummy, let's put our boots on and go out for a walk,
let's kick at piles of leaves, and smile and laugh and talk.
Slow down mummy, you look ever so tired,
come sit and snuggle under the duvet and rest with me a while.

Slow down mummy, those dirty dishes can wait,
slow down mummy, let's have some fun, let's bake a cake!
Slow down mummy I know you work a lot,
but sometimes mummy, its nice when you just stop.

Sit with us a minute,
& listen to our day,
spend a cherished moment,
because our childhood is not here to stay!

Change

I was at at a Stay & Play group today. All mums and little ones, no dads. I spoke with one of the mums about her husband working full time and she taking full time care of the children. She would love to have another balance at home with her husband working: sharing child care and education. But that seems impossible, when part time work is as scarce for women as it is not done for men so it seams. You either work full time, or you don't work. Result: daddy has a career, works full time, mommy stays at home. Or she works (after 1 child) and waits for her upcoming maternity leave (2 child) .... because  after 2 children, she doesn't work anymore because the pressure on the family structure is too high.

I hear myself shouting: "but what about those talented women who just stay home, what about the studies they did, what about part time work, what about Flexibel Working, what about the role model they are for their children, what about those stupid organisations with their rigid way of thinking, what about .......!!??"

It made me wonder who benefits from this old school working structures in England and other countries. Not the children, they only see their father in the weekend and are with their mother all week. Not the mommy, she wants to work part time in an organisation setting, or do other things in her live that bring her fullfilment other than taking care of the children 5 days a week. Not the daddy who are unhappy over employers' childcare policies. Not the employers, they don't have the advantages of diversity, female leadership, organisational talents within their organisation. -Unfortunately they don't see it this way. Not yet-.

So yes, I really think that working full time is the old school economy. I do believe in full time working, but only if it is a personal choice. I understand and know that it is not always easy to change the way you think about your people working in other ways, other timezones, other structures, other hours. But with the new generation who will be the further leaders, with the recession we are in now, with the lack of creativity, innovation and entrepreneurial skills, with the call for change and female leadership to be the change, with the burn outs, with the lack of energy people do their jobs just for the money, with  ......, I ask myself the question: do we have a choice?

I don't think so ....

So. Were does the change come from than? Who will be the change? I believe that you can be the change. It won't just "come". So if I am the change, how do I have to be? What to do? How to behave? What to say? With whom to talk? I ask myself these questions over and over again, especially after moving to England. And I haven't found all the answers yet. I do feel that being the change was easier working for de Baak in Holland. But well, I never follow the easy way, so ...  keep on walking and exploring Marianne! :-)

Female Leadership!

Wat doe je er mee?

Mijn artikel over Female Leadership is 227x gelezen zie ik .... benieuwd hoor! Wat hebben deze 227 mensen gedaan met wat ze gelezen hebben? Heeft het gerendeerd? Doen en/of denken ze nu misschien anders dan voordat ze het artikel lazen? Helaas hoor je daar weinig over en dat is toch wel jammer hoor .... Dus, kruip zelf eens in de pen en reageer! Met dank.

Leiderschap 21e eeuw

Wat een gemiste kans! Ik lees net op Twitter een bericht over een collegereeks van Nyenrode. Leiderschap in de 21e eeuw. Vol interesse kijk ik wie er gaan spreken. Bekende namen: Menno, Mathieu, Jeroen, ...  maar ... waar zijn Maria, Anja, Jolanda en zelfs Marianne? Waarom alleen onze mannelijke collega's op het spreekgestoelte, verhalend over Leiderschap? Daar waar, lees mijn eerder blogs maar eens, het juist in de 21e eeuw zal gaan over vrouwelijk leiderschap. Time for change! Ik ga de BV IK maar weer eens nieuw leven inblazen, om op die manier mijn bijdrage te leveren. Wat ga jij doen?!

Vrouwen

Aan alles komt een einde. Zo ook aan mijn vaste dienstbetrekking bij en met de Baak. De verbinding blijft bestaan hoor, als ik aan de andere kant van het Kanaal zit de aankomende 2 jaar, maar het wordt tóch anders. Maar voordat ik ga eerst nog een spetterend einde. Want 14 juni mag ik de Open Dinersessie met Maria Cliteur begeleiden in Driebergen. Over leiderschap, macht en control. Een nieuw leiderschapsparadigma. Ze hebben de avond zelfs aan mij opgedragen "Vaarwel......". :-) Nee hoor, dat lieg ik. Maar goed, ik hoop je daar nog een keer te ontmoeten. Waarschijnlijk een van mijn laatste, dan wel hét laatste, optreden voor de Baak de aankomende tijd. Tot dan!

Overstappen aub

"De trein is gewoon doorgereden en jij bent er weer op gesprongen, zonder dat ie voor je gestopt is bij de halte" zei mijn vriend gister toen ik hem vroeg hoe hij keek naar mijn energie niveau van die avond. Want die was extreem laag, zeker zo tussen 17 en 19 uur tijdens het spitsuur met de kinderen. Nu is dat niet onbekend voor mij, dat lage energieniveau aan het einde van de dag, maar wel op dit specifieke moment. Want ik ben nét terug van sapvasten in Turkije en gisteren rond de middag kwam ik vol energie, stralend, uitgerust en opgeladen aan op Schiphol. Het eerste uur was geweldig, maar daarna voelde ik met het uur mijn energie zakken ......... In Turkije was ik topfit! Hoe kan dat?! En hoe groot ook het contrast van natuur, stilte, eigen tempo, niets moeten dáár en het weer "moeten", de snelheid, de drukte híer. Een voorbij flitsende sneltrein versus het boemeltje waar ik in zat in Turkije. Dat is even wennen hoor, overstappen op een sneltrein. Zeker als ie niet even stopt zodat je kan instappen. The day after gaat het gelukkig al weer veel beter. Het ritme oppakken en je bent zo weer gewend aan het tempo merk ik. Goed voor mij om aan den lijve te ervaren wélke factoren mij opladen en ontladen als het gaat om energie. Goed ook om bewust een aantal keer per jaar over te stappen van mijn flitsende sneltrein naar de boemel die alle tijd van de wereld heeft. Want met kleine kinderen rijdt de trein áltijd op volle snelheid; vanaf 6 uur -bij ons- tot het moment dat ze weer gaan slapen, zeg 19 uur. En dan de nachten als ze niet-slapen. Werken als een boemeltje zit ook niet in mijn systeem, dus ook op dat vlak ben ik een sneltrein. En de trein die er uit ziet als je beide combineert ..... die rijdt zó snel dat het oog het niet bij kan houden. Laat staan de rest van het lichaam. Hoe bewaak je dan je balans? Hoe blijf je staan in dat denderende geweld? Ik hoop dat je 30 mei jouw verhaal komt delen!

Kracht

"Vrouwen met ambitie worden als krachtig ervaren". Ik geloof het graag. En zet er tevens mijn vraagtekens bij. Want ik denk dat we dan vooral kijken naar de masculiene betekenis van kracht. Een manier van kijken die we van jongs af aan meegekregen hebben. Voor de duidelijkheid, masculien en feminien hebben volgens mij niet zozeer met sekse te maken, hoewel er wel een verband is want mogelijk hebben vrouwen van nature meer feminiene energie in zich. Er zijn mannen met feminiene energie, bijvoorbeeld een feminiene stijl van leiding geven en er zijn vrouwen die op een masculiene manier in hun werk staan. Let er maar eens op.

Maar goed, "kracht", wat is dat precies? Je hebt de mannelijke energie van kracht die gaat over daadkracht, doelgerichtheid, bouwen, realiseren, power, actie, aanwezig zijn. Kracht zoals we in een masculiene wereld naar mensen kunnen kijken die we krachtig vinden. Mogelijk ook dat we dat bedoelen als we het hebben over "krachtige vrouwen". Maar is dat nou de enige manier om naar kracht te kijken? Het lijkt me enigszins beperkt en eenzijdig. Hoe zou je in een meer feminiene wereld naar kracht kijken? Zet die vrouwelijke energie zich op dezelfde manier in de wereld? Ik denk het niet. Ik denk dat de verschijningsvorm van feminiene kracht een hele andere is. Die feminiene energie gaat over zachtheid en rust, over onderweg zijn, in plaats van aankomen op een fixed punt, verbindend, delend, faciliterend, helend, coachend, dienend, creërend. Een hele andere manier dan de masculiene typering. Zeer, zeer krachtig maar door velen niet herkend als 'kracht' en daardoor zwaar onderkend. En het geeft gelijk ook hele andere perspectieven als je vanuit die feminiene energie naar je eigen ambities kijken.

Ik dacht hier aan toen ik naar mezelf keek in relatie tot "hoe krachtig ervaar ik mezelf nu?" en "wat zijn mijn ambities?". Ik voel en ervaar een enorme kracht, maar een hele andere dan die ik voorheen kende, dus ben ik wel krachtig nu? Ik kwam er achter dat ik kracht alleen zag vanuit een masculiene typering, niet vanuit een feminiene. Door er anders naar te kijken veranderde vanzelf het beeld dat ik had over mezelf. Van niet-krachtig naar zeer-krachtig. En mijn ambities werden ook steeds duidelijker met deze nieuwe blik die ik had ontdekt. Het kan écht werken om eens anders te kijken naar jezelf, naar hoe je denkt in termen en hokjes die voortkomen uit de masculiene cultuur die er vaak is in je organisatie, in de maatschappij. En realiseer je steeds dat er pas evenwicht is als beiden kanten, yin en yang, masculien en feminien in balans zijn.

Female Leadership

Het mag dan wel verhalen-lente zijn in mijn hoofd, de omstandigheden moeten dan wel meewerken. Kindjes ziek, zelf ziek, vriend in het buitenland .... ga dan maar eens achter de laptop zitten om te schrijven. Maar goed, alles weer achter de rug, diploma 'crisis-mama' ontvangen én zowaar: geslaagd met een 10! Female Leadership noemen ze dit waarschijnlijk in bedrijvenland. Want dáár wilde ik iets over schrijven. Nou, het bruggetje is gemaakt :-)

Ik kreeg deze week een mail van een Baak collega over een Baak lunch in Den Haag met het thema Female Leadership. Helaas, ik kan niet. En wat goed dat dát onderwerp op de agenda staat! Ik was daar in de vroege ochtenduren tijdens het voeden eens over aan het doordenken in het kader van ontwikkelen, trainen, leren. Waar je gedachten al niet heen dwarrelen :-) Female Leadership. Wat is het nu eigenlijk? Het staat los van geslacht, daar ben ik van overtuigd. Misschien dat meer vrouwen ermee behebt zijn dan mannen. Ik kom wel meer vrouwen tegen dan mannen die er mee worstelen. Maar dat heeft weer een andere reden. Een andere blog! Is Female Leadership een vaardigheid waar je je in kan bekwamen? Kan iedereen het aan- dan wel afleren? Hoe wenselijk is het eigenlijk dat mensen zich bekwamen in Female Leadership? Wat willen we er mee bereiken? Vragen waarbij het niet gaat om de antwoorden, maar om de ruimte die de vragen kunnen geven in je hoofd, om zelf te denken, om je eigen mening te vormen.

Het lastige van de terminologie, zo merkte ik, is dat het een 2deling geeft. Als er female is, dan is er ook een masculine variant van leiderschap. Het verdeelt in plaats van dat het heelt. En dat terwijl het bedrijfsleven, leiders, medewerkers: mensen!, heling nodig hebben in plaats van verdeling. Het geeft jij & ik, in plaats van 'wij'. En hoewel het geslachtloos is, het neigt door de naam al snel naar mannen & vrouwen. Dus het denken en praten in 'holistisch leadership' zou mij meer aanspreken. Het brengt volgens mij meer teweeg. Meer beweging. Holistisch leiderschap waarbij masculien en feminien in balans zijn. Waarbij je al naar gelang wat nodig is beiden, los dan wel samen, kan inzetten. Een natuurlijk evenwicht.

En hoe dan kijken naar Female Leadership? Als pure noodzaak natuurlijk! Feminien is een inhaalrace aan het maken. Omdat de weegschaal voorgaande tijden te veel doorgeslagen is naar masculien. Er is een disbalans ontstaan. Onder andere binnen het leiderschap. Dus bedrijvig Nederland, mensen ..... investeer én leer in & over Female Leadership met als scope: het herstellen van het natuurlijk evenwicht: holistisch leiderschap!

Het nieuwe werken

Ineens kom ik er deze week continue mee in aanraking. Het nieuwe werken. Gek hoe dat ineens loopt. Misschien wel hetzelfde effect dat als je een rode auto koopt, je ineens allemaal rode auto's ziet. Zal hetzelfde wel zijn.... ?

Maar hoe dan ook: het nieuwe werken. Hoe nieuw is het dan? Want in mijn beleving is het al weer oud. Jaren geleden hadden we het er toch over? Oude wijn in nieuwe zakken misschien? Maar .... óók mijn collega's -die ik als redelijk vernieuwend ervaar- mailen er over, geven ontbijt workshops. In een gesprek bij de Gemeente Den Bosch vandaag komt het ter sprake, in een telefoongesprek over Lead your Life komt het aan bod. En Obama doet deze week óók nog eens uitspraken tijdens een forum over flexwerken in het Witte Huis! Specifiek zegt hij iets over vrouwen & het nieuwe werken:

"Workplace flexibility isn’t just a women’s issue.”

“Many employers, see flexibility as a special perk for women rather than as a critical part of a workplace that can help all of us.”

“Let me be clear that flexibility at work does not mean working part time. Flexibility means that workers have the right and ability to schedule their work hours and make time for their lives outside of work. This could be childcare or elder care. It means people can go back to school to continue their education or learn new skills. In some lucky workplaces, it means you can pursue your dreams or even work at the hours that suit you best (as Jim Turley, CEO of Ernst & Young said, flexibility means I can email you at midnight if that works for me. It also means you don’t have to answer the email until the morning).”

En ik draag ook bij aan 'het er over hebben", ik zorg er dus ook voor dat je rode auto's ziet. Let maar eens op, als je deze blog gelezen hebt? Dan zie en hoor je in je omgeving ineens alles over .... het nieuwe werken. Sorry :-)

Brenda als leider?!

Ik sta in Management Team! In de rubriek over leiderschap. Als je op de link klikt, dan kan je het lezen. In deze rubriek wordt het leiderschap van bekende medialeiders, met name uit film en tv-series, besproken. Wat een geniaal idee hé van Management Team? Deze acteurs zijn vaak inspirerende voorbeelden, dan wel voorbeelden van hoe het beter kan. Wat is hun leiderschapstijl? Waarom wil je voor zo iemand werken? Meerdere auteurs geven in de rubriek van MT hun visie op een bekende medialeider. Sinterklaas is aan de beurt geweest, de acteur van 24! ook. En nu aan mij om Brenda Johnson, gespeeld door Kyra Sedgwick, te bekijken en te beschrijven. Brenda leidt in de serie The Closer op NET 5 een speciale eenheid van de Los Angeles Police Department. Eerst heb ik een aantal afleveringen via Veamer gedownload, want mijn TV kijken is de laatste tijd zeer beperkt. Eerlijk: ik had de serie nog nooit gezien, dus ... een avondje met de laptop op de bank naar The Closer kijken. Ik merkte dat ik ineens met hele andere ogen televisie aan het kijken was. Ik schreef het stukje in mn hoofd, terwijl ik keek naar de serie. Keek anders, meer analyserend. En daarna lekker schrijven: heerlijk! Wat is dát ontzettend leuk om te doen zeg! Het smaakt naar meer! Ik hoop dat ik nog eens gevraagd wordt door de redactie!

8 maart internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. Al 100 jaar wordt deze dag gevierd om de positie van vrouwen wereldwijd te versterken. Van mijn collega kreeg ik een mooi filmpje. Dat is de essentie van deze dag. En ook in óns land is nog genoeg te doen, want wist je dat:

• het loon van vrouwen wereldwijd gemiddeld 22,4 % lager ligt dan dat van mannen. In Nederland ligt het verschil tussen mannen en vrouwen met 17,7 % iets onder het mondiale gemiddelde. Onderzoek laat zien dat het salarisverschil tussen mannen en vrouwen groter wordt naar mate hun leeftijd toeneemt.
• vrouwen de komende vijf jaar relatief meer zullen gaan verdienen, ze bepalen nu al 65% van de consumentenuitgaven; slimme bedrijven richten zich op de vrouwelijke doelgroep.
• vrouwelijke managers het beter doen in crisistijd dan mannelijke. Vrouwelijke managers hebben in crisistijd meer oog voor de kiemen van verbetering. Ze hanteren een mensgerichte aanpak, ze hebben een antenne voor individuele ambities van medewerkers en bieden ruimte voor initiatief. Allemaal eigenschappen die de prestaties van medewerkers vergroten.
• de jongste generatie leiders in familiebedrijven steeds vaker een vrouw is.
• inmiddels 107 bedrijven zich hebben aangemeld voor het charter Talent naar de Top. Op www.talentnaardetop.nl lees je meer.
• Nederland internationaal onderaan bungelt met een aandeel van 7 % vrouwen in de Raden van Bestuur. Ahold heeft het hoogste percentage vrouwelijke bestuurders en commissarisen; ruim 30%.
• diverse teams beter presteren, maar dat een voorwaarde is dat minstens 35% van het team uit vrouwen bestaat.

Wat? Feminien Leiderschap?

Wat voor mij heel vanzelfsprekend is, hoeft dat natuurlijk niet altijd te zijn voor een ander ..... Dat besef had ik ineens weer, toen ik een man aan het vertellen was over een leiderschapstijl die feminien dan wel masculien kan zijn. Dan wel beiden. En dat het best wel eens volledig "sexe onafhankelijk" zou kunnen zijn. In die zin, als man kan je een feminiene leiderschapstijl hebben. En omgekeerd dus ook. Dat omgekeerde zie ik regelmatig. Vrouwen die in hun leiderschap op een mannelijke manier Doen! Niet zo gek misschien. De historie van mannen aan de macht is ouder en rijker dan die van vrouwen aan de top. Mannen met een feminiene stijl daarentegen zijn schaarser. Ik vind het jammer! En nodig daarom alle mannen uit om hun feminiene kant te ontwikkelen. Ervaring leert dat het je een veelzijdiger leider maakt dus wat let je? Maar goed, dan wel een tegenprestatie van mijn kant, want zo vanzelfsprekend is het misschien wel niet. Want het blijkt dat mannen het niet zo prettig vinden om het woord "feminien leiderschap" opgeplakt te krijgen. We noemen het dus niet meer Feminien! Schaffen we per direct af. Is misschien wel beter ook, want op een "strijd tussen de sexen" zitten we niet te wachten in deze economische tijd. We noemen het daarom voortaan creëerend leiderschap, dienend leiderschap, dan wel .....? Suggesties zijn welkom!

Leiderschap & Vrouwen

"Op 27 mei 2010 organiseert de Baak in samenwerking met Lof, het platform voor werkende vaders & moeders, een inspirerend event in Driebergen.
Lead your Life, Live your Ambitions!' vindt plaats op Landgoed de Horst in Driebergen. Tijdens het event vindt de uitreiking plaats van de Next Role Model 2010".
Tja! Daar krijg je energie van toch als je het leest? Ik wel. En dat is mooi, want ik ga een bijdrage leveren aan deze happening. Sinds mijn terugkeer in het werkende bestaan, ben ik bij de Baak verbonden aan het thema leiderschap & vrouwen. Een boeiend thema. Omdat het vragen oproept. Omdat het soms schuurt. Omdat het aandacht behoeft. Daarom ga ik wat meer doen, o.a. bloggen, op dit thema van de Baak. Tevens mijn thema. Dan zijn Marianne & de Baak weer in verbinding.

Vrouwelijke leiders

De kinderwagen die we gekocht hebben is van het merk "Mutsy". Een mooie naam die volledig past bij wat ik doe, zeg én zeker ook hoe ik me soms voel. Aan het einde van de dag, 's nachts. Daar zit je dan met een dikke buik, dikke benen, brandend maagzuur én compleet niet mobiel meer thuis. Raar contrast met een paar weken, maanden geleden toen ik nog "belangrijke dingen" deed bij de Baak. Het kindje laat, met 38 weken, nog even op zich wachten en zowel aanstaande moeder als kind vinden dát helemaal niet zo erg. De tijd is nog niet daar! En hoewel de boeken zeggen dat ik me nu ongetwijfeld met andere dingen zal bezighouden (nesteldrang, schoonmaken, naar binnen keren), zie ik mezelf nadenken over vrouwen en leiderschap. Zeker in deze tijd waar nieuw leiderschap gevraagd wordt én er weer nieuwe afspraken gemaakt zijn over hoeveel vrouwen de aankomende tijd in leidinggevende functies moeten gaan komen. Ik denk na over de combinatie van werken en zorgen. Over ambities en opvoeden. Over mijn ambities en mijn rol als moeder! Hoe zal dat zijn straks? Welke richting zal ik op gaan? Gelukkig heb ik in mijn vriendenkring ambitieuse, werkende vrouwen die óók moeder zijn, dus ervaringsverhalen en sparring partners genoeg. Zéker ook bij en met Baak collega's! Ik ga er vast en zeker meer over schrijven binnenkort ...... als Mutsy niet meer is dan alleen de wandelwagen.