Dwalende Dertigers? (30-ers)

Ik start 20 november met het programma 30-ers. Bij de Baak. Als deelnemer. En vanochtend heb ik mijn intake gehad. Dát belooft veel goeds! Complimenten voor de trainer die de intake deed. En na een gesprek over de godinnen in mij (wauw, dat is herkenbaar) liep ik met een concrete huiswerkopdracht door het schitterende herfstbos weer terug naar mijn auto.

Ik heb er zin in! Mezelf weer eens lekker onderdompelen in essentiële vragen als Wie Ben Ik, Wat Wil Ik, Waarom Doe Ik Wat Ik Doe. Wij 30-ers schijnen anders te zijn dan anderen. Als je 30-er bent, dan herken je dat vast wel :-)) Wij hebben als generatie onze eigen kenmerken. Dáár zijn leuke en herkenbare artikelen over geschreven. In alle lifestyle magazines. Sommigen van de hand van mijn collega's, te vinden in de rechterkolom. Het is dus "hot"?

Maar weet je? Eigenlijk heb ik er ook géén zin in! In de training dan. Mijn werk, mijn interesse, mijn passie, mijn visie, missie, mijn levensweg, mijn gesprekken met vrienden, mijn hobby ... álles staat in het teken van zingeving en persoonlijke ontwikkeling: jezelf leren kennen. En dan weer verder in deze training? Analyseren waarom we (ik in dit geval) doen wat we doen. Ken je dat gevoel? Dat je er ook wel eens hélemaal klaar mee bent?! Misschien ook wel klaar met jezelf? Met je eeuwige denken en analyseren -hoeveel tijd van ons leven zouden we doorbrengen in ons hoofd-. Het voelt soms als hard werken zeg .... zou dat de bedoeling zijn van "zijn"?

Is er nog wel ruimte voor gewone dingen? Voor ongewone dingen. Voor alledaags. Voor gesprekken over niets, nutteloos. Voor onwetendheid. Voor compleet onzinnig. Voor waardenloos. Voor het niet weten. Voor doelloosheid. Voor zinloos. Voor dolen. Voor dwalen.

Denk dat ik dát eens ga onderzoeken in de training. En ..... stiekem weet ik het antwoord eigenlijk al ....

De klant centraal?!

Ik schreef net een blog over marktonderzoek en merken. In de inleiding van die blog staat dat Datamonitor onderzoek uitwijst dat het "9 keer zoveel tijd kost om een nieuwe klant te vinden, dan om er eentje te behouden". Boodschap: wees extreem zuinig op je klanten!! Nieuwe kosten je héél veel geld!

Díe boodschap hadden ze bij de sauna, waar ik onlangs met een vriendin was, niet helemaal begrepen. Het was vrouwendag. Nu moet je ook nooit naar een sauna gaan als het vrouwendag is. Boodschap: ga nooit naar een vrouwendag!! Dát wist ik al, maar nu weet ik het 200% zeker. Wat een kippenhok zeg. Zelfs ín de sauna. Van stilte en bezinning scheen nog nooit iemand gehoord te hebben. De sauna als bijkletsuitje? Prima: maar niet IN de sauna aub! Toen de receptioniste dan ook vroeg aan het einde van onze saunadag: "en..... , was alles naar wens?", zeiden we uit onze diepste frustratie "Nee!!". Dát gaf een schok, want blijkbaar geeft iedereen het sociaal wenselijke "Ja" antwoord. Oók als het niet zo is. Bang om je mening te geven, die mogelijk voor de ander minder prettig is om te horen? Alhoewel, aan ons non verbale gedrag kon ze, als ze goed had gekeken, óók wel aflezen dat we geen tevreden klanten waren. Boodschap: wees eerlijk, communiceer wat je denkt, we zien het toch wel aan je non verbale uitdrukking!

Na een uitleg over ons "Nee!!", een advies over hoe een verbetering aan te brengen in de wijze van communiceren over "stilte en bezinning in de sauna", en daarna nog veel meer welles-nietes geneuzel -boodschap: doe aan klachtenmanagement, leer je mensen wat te doen met een klacht, een klacht = een kans!- gaven wij aan dat we "als trouwe bezoekers van deze sauna, al jaren lang, érnstig overwegen niet meer te komen!". En dát meenden we echt. Raad eens wat de reactie van de receptioniste was. Nou? Wat denk je? Oké, komt ie: "mijn directeur zal dat vast niet erg vinden hoor, we hebben al genoeg, eigenlijk té veel, gasten". Ik was met stomheid geslagen. Dát zeg je toch niet. Nooit! Ook als het waar is. Ook als je het denkt! Een klant is een klant, vaak koning, niet altijd, maar dat soort uitspraken doe je niet.

Ik ben weggelopen én heb de dag erna een klachtenbrief geschreven naar de directeur. Of hij deze mening écht was toegedaan. Of hij op de hoogte was van het feit dat een medewerker deze uitspraak, uit zijn naam, doet. Wat ik terugkreeg was een excuses briefje en 2 vrijkaartjes. Lekker makkelijk. Maar goed, mooi meegenomen voor een volgende keer. Alhoewel mijn zin om weer naar deze sauna te gaan stukken minder geworden is. Maar. Wat ik me dan ook afvraag. Als ik de onderzoeksuitkomsten lees. Zou het deze sauna écht 9x zoveel tijd gekost hebben om een nieuwe klant te vinden dan om mij te behouden? Ik betwijfel het!

Horen, zien en zwijgen?

Ben je ook zo moe geworden van het filmpje hiervoor? Over de toekomst van media? Zitten we dáár nu met zn allen op te wachten? Houden we het allemaal nog wel bij? Willen we het sowieso wel? Soms word ik er zó moe van. De snelheid waarmee we draaien en bewegen. Waarmee ik draai en beweeg. Ik heb er in een blog al eens wat over geschreven. En in mijn werk dan óók nog bezig zijn met onderwerpen als business development, creative economy, innovatie, nieuwe media. "Allemaal héle snelle, dynamische thema's", zegt een vriendin dan die in een verstillende sector werkt. Maar álles is toch snel tegenwoordig? De snelheid van leven, van werken, van communiceren. Eigenlijk doen we alles snel, de hele maatschappij is op topsnelheid aan het sjezen. Mailen, bellen en gebeld worden, skypen, zappen, films downloaden en gelijk kijken (vooral tekenfilms gaan extreem snel) -bij voorkeur via internet-, eten, slapen, dansen, balkon schoonmaken, was ophangen, muziek luisteren, en weer mailen, bellen, vergaderen, ... Alles doen we op zn snel, sneller, snelst.

Onthaasten, balans, verstillen? Allemaal buzz woord van deze tijd. Dagje sauna in Bleiswijk, mediteren, transformational breathing, retraite in de Ardennen, massage, vriendinnen workshop over energie, aura's en vitaliteit, ...... Wie doet er niet aan? "Hoe meer hoe beter!", is mijn credo. En allemaal bedoeld om weer wat rust in lijf en leden, maar vooral in "hoofd met 1000 gedachten per seconde", te vinden. Maar houden we onszelf niet gigantisch voor de gek? Er zijn nog nooit zo veel burnouts geweest in werkend Nederland. Vooral onder werkende vrouwen heb ik me laten vertellen. Is er niet iets structureels nodig. Méér dan af en toe ont- en opladen? Spannen we het paard niet achter de wagen? Doen we aan struisvogelpolitiek? Zijn we horen, zien en zwijgen-aapjes?

Bij de Baak is verstillen een sleutelwoord. Even een pas op de plaats maken, je wereld stil zetten. Aan zee, op het Landgoed de Horst. Om dáárna te bepalen hoe snel je weer verder wilt gaan. Je ziet mensen in programma's tot rust komen. Je ziet mensen wandelen door het bos, aan zee. Dát zien alleen al geeft verstilling! En hopelijk voor die mens mét een structureel resultaat. In ieder geval met het besef dat een snelheidsmeter, een kilometerteller én een APK keuring onmisbaar zijn.

Is er iets structureels nodig voor jou? Ik denk dat je alleen zélf het antwoord kan geven. Ik weet wél wat míjn antwoord op deze vraag is: remmen!!!!!!

PS voor de liefhebbers: deze "horen, zien en zwijgen" aapjes hebben we hergebruikt.