Gast

Vandaag was ik te gast bij Business Open Dorpswaard. Ik twijfelde nog of ik er over zou schrijven, maar bedacht me dat mn blog ook wel eens stekelig mag zijn. Dus heb je geen zin in een stekelige blog, stop dan nu met lezen.

Na kennisgemaakt te hebben met Hostmanship staat het gast en host zijn principe scherp op mijn vizier. Stel daardoor dagelijks de vraag "voelde ik me gast vandaag? Welcome. Everyone. Always? Het antwoord is nee. Ik voelde dat niet. Feitelijk en fysiek was het er wel, in ontbijt, in woorden "welkom" maar ik voelde het niet. En deels zal het te maken hebben met mij. Met mijn energie die veranderde gedurende de netwerk bijeenkomst. Met mijn irritatie. Over anderen. Over mijzelf.

Terugkijkend begon het al met het moment dat de gespreksleider startte en het oprechte 'welkom gast!' ontbrak voor mij. Ik was er en zwom in de vijver van alle W-vragen. Ik denk dat mijn energie begon te veranderen tijdens de bedrijfspitches die iedereen gaf (veel eigen bedrijven) en de zoekvraag die je daarna kon stellen. Mooie bedrijfspitches maar de mens had ik nog niet eerder ontmoet. En de zoekvraag was een vraag om in contact te komen met .... Dus het delen van je netwerk. Van mijn netwerk. Naarstig dacht ik aan al die mensen in mijn netwerk. Zouden die het op prijs stellen als ik in deze fase van contact met deze netwerk groep hun naam zou noemen? Zonder dat ik zelf de mens achter de vraag ken? En dan een verbinding maken?

Want dat is hoe ik me door het leven beweeg: ik wil eerst kennismaken met Sjoerd, Kees, Ellen, .... en vanuit de klik met die mens ontstaat er een verbinding. Ik had niet automatisch een klik met iedereen vandaag. En ik hoef misschien ook niet eerst te weten wat je doet, de bedrijfspitch. Ik wil eerst weten wie je bent. En vaak valt dat samen in een gesprek. En dan denk ik aan jou als ik me beweeg door het leven waar de scheiding van werk en prive weggevallen is. En zo zie ik ook dat het andersom werkt. Vanuit de inhoud, de ervaring, het gesprek met Marianne, dat wat ik te vertellen heb, de mensen die ik ken, de ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan, denk je aan mij als je in gesprek bent met .... en dan maak je de verbinding die waarde creëert. Mag ook een ontmoeting op social media zijn. Werkt ook voor mij. De verbinding die ontstaat als we elkaar wat uitgebreider gesproken hebben over de dingen die er toe doen. Als we weten of we elkaar interessant vinden, vanuit de klik. En dan hoef je niet meer te weten in welk hokje ik pas. Want daar pas ik niet in. Ik ben een ParelKetting-Rijger weet je nog wel. En als je een hokje zoekt dan ben ik business developer, learning en development professional, opleider, strateeg, programma maker, trainer, coach, procesbegeleider, marketeer, communicatie expert, spreker, verbinder, inspirator, vernieuwer, ambassadeur. Kies er 1 uit en voeg er 1 toe als dat beter de lading dekt voor jou. What's in a name?

Maar goed. Ik deed ook mee aan het pitchen. Want na de leden mochten de gasten hetzelfde doen: pitchen en een zoekvraag stellen. Dat de gastvrouw mijn naam niet wist "Monique?" maakte mijn energie niet fijner. En aan het einde van de bijeenkomst gebeurde dat een 2e keer, hoe welkom en gezien voel je je dan? Oeps, voor wat betreft Hostmanship dacht ik.

Ik had vooraf besloten om het Den Bosch Early English Programme van Yvonne Scherphof in te brengen als zoekvraag. Om in contact te komen met bedrijven in Den Bosch eo die het project willen gaan versterken. Als gast bewust gekozen om geen commerciële vraag te stellen maar een maatschappelijke zoekvraag in te brengen.  De"maar wat doe jij dan, want dat is mij nog niet duidelijk" vraag kwam daarna. Een vraag waar ik geen passend antwoord op had, zo dacht ik non verbaal (en later verbaal) terug te krijgen van de gespreksleider. Ik werd niet begrepen, paste niet in een gevraagd hokje en deed mijn bedrijfspitch niet goed: dat was mijn interpretatie van de non-verbale feedback. Zelfs voelbaar als aan het einde van een bijeenkomst mensen niet naar je toe komen .... Omdat je mogelijk niet interessant bent ..... omdat ..... omdat ....... Ken of herken je dat gevoel? Vast wel. En wat doet dat met je? Vanuit de Hostmanship gedachte Welcome. Everyone. Always. En o jee, wat doen die gedachten en observaties met het Merk en de BV IK? Ik denk dat hier mijn irritatie naar mezelf toe begon.

En daar had ik pas een antwoord op na een stevig gesprek met mijzelf op weg terug naar huis. Na het daarna woorden gegeven te hebben. Verbaal en door deze blog. Het is weer rustig in mij. Een ervaring rijker. Ik ga me nog beraden of ik een 2e keer gast wil gaan zijn. Misschien mag ik wel niet meer komen :-).

Note to self: ik verbeter mijn leven en ga naarstig op zoek naar een hokje. Om als ik het heb gevonden weer een nieuw hokje te ontdekken waar ik ook in pas. En nog 1. En nog 1. En dan stapel ik de hokjes op elkaar en bouw een huis. En zet daar een dak op en geeft het geheel de naam "Huis van Merken" Welkom!

Stay at Home Mom

OK. Ik heb het gedaan. Op mijn Linkedin profiel staat nu officieel dat ik met zwangerschap verlof ben .... tot eind 2014. Best wel een stap om dat wereldkundig te maken ..... -dat is toch bizar zeg dat ik dat zo voel...-! Maar goed, ik heb mezelf voor het hele jaar 2014 officieel verklaard als SAHM ofwel 'Stay at Home Mom'.

Geen "ja, ik werk hier en daar". Geen "ik doe X voor Y met Z". Geen " ....." vul het maar in. Nee! Ik ben een thuisblijfmoeder.

Heftig zeg!! Dat is namelijk echt niets voor mij. Dat merk ik al sinds we in Engeland wonen. Vooral als ik schrijf "ik ben", want alles in mij roept "Nee, dat ben je niet!". Schijnbaar heeft het woord SAHM een negatieve lading in mij. Ik vind er iets van. Ik weet ook niet of ik het hardop kan zeggen, het voelt zo raar. Misschien kan ik het beter verwoorden als: "voor nu kies ik er voor om tot de Kerst thuis te zijn met de baby en de jongens". "Gezien de situatie past dat het beste". Dat is deels waar overigens. Wat klopt is dat ik er nu voor kies om geen acties meer te nemen om hier in Engeland aan het werk te gaan. Maar dat verandert niets aan het vuur in mij dat wil branden: ik wil bijdragen, meedoen, zinvol zijn, er toe doen, beweging creëren, van belang zijn, inspireren, ...... Vuur wat soms smeulend kan zijn .... maar altijd brandt! Er hoeft maar iets te gebeuren en ik ontvlam. Letterlijk. En schijnbaar wil dat vuur branden in een werkomgeving. 'Marianne als Professional' wil weer eens op het podium staan en presteren! Maar wel in combinatie met een fijne work-life balans, dus flexibel passend rondom bijvoorbeeld schooltijden. Blij dat dat weer kan straks in Nederland!

Elise is vandaag precies 4 maanden oud, in Nederland zou ik nu weer aan het werk gaan met de kindjes op school, BSO en het KDV. Met mijn vorige 2 zwangerschappen heb ik dat ook zo gedaan, en dat is me toen goed bevallen. Ik was er ook klaar voor. Dan wel 'klaar mee' -niet onvriendelijk bedoeld-, het is maar vanuit welke kant je kijkt naar je situatie :-). Klaar om 3, 4 dagen aan het werk te gaan. Een andere pet op te hebben dan de 'mama-pet'. Uitgedaagd te worden om mijn hersenen te gebruiken, gesprekken te voeren op niveau, de zwangerschaphormonen thuis te laten.

Ja, ik ben er klaar voor, maar ik ga niet aan het werk. Ik blijf een SAHM tot aan de Kerstvakantie, dan verhuizen we weer terug naar Nederland. Ik neem een 'extended maternity leave'. Dat klinkt weer wat stoerder eigenlijk. Geeft ook een ander gevoel van binnen, alsof ik een statement maak: ik doe dat gewoon! Ik kan dat gewoon doen! Alhoewel mijn en onze spaarrekening wel leeg loopt hierdoor :-) En ik me ook wel verveel. Eerlijk is eerlijk: 100% thuis zijn met de kinderen geeft mij onvoldoende voldoening.

Nou ja, nog even wachten ....... en proberen om op andere manieren 'mijn vuur' aan te wenden binnen de tijd en mogelijkheden die er zijn. Op de school van Julian bijvoorbeeld door te helpen in de klas als Marcel thuis is met Casper en Elise op vrijdagochtend. Dat is leuk joh! De juf in mij wordt weer wakker. Mijn hart maakt een blij sprongetje! Stralend kom ik thuis na een ochtend 'teaching assistant' zijn met 4/5 jarigen. Ik zou daar elke dag wel heen willen om te helpen, echt waar. Het smaakt naar meer. "Zal ik me omscholen naar juf?" zeg ik vurig enthousiast tegen Marcel. Hij lacht.

Digitaal verbinden

Dat ik in de echte wereld goed ben in het "verbinden" wist ik al. En vandaag heb ik wat uurtjes besteed aan het verbinden in de digitale wereld. Anders maar zéker niet minder leuk! Ofwel, mijn Linked-in en Hyves bijgewerkt. Ik zag zelfs dat de Baak een eigen Hyves pagina heeft. En ik heb ook een nieuwe Hyves gemaakt. En nieuwe foto's opgenomen. En al dat meer. Alles wat los was weer aan elkaar geknoopt. En ook: deze blog via RSS als blog op laten nemen op mijn Hyves pagina! Ineens 100-en lezers erbij? Ik hoop het! Oke. Het is even een paar uurtjes werk, maar dan heb je ook wat.

En ik ben nu vooral benieuwd naar de bezoekers én hun reacties op mijn Hyves ...... Want ik ben eigenlijk niet zo'n Hyver. Linked-in wel, vind ik echt geweldig! Een PWDV (Perfect Werkend Digitaal Visitekaartjesmapje). En ook de vragen die je in je netwerk kan stellen geven interessante inzichten. Maar Hyves? Digitale vrienden? Ik heb nu al zo weinig tijd om mijn vrienden in het echte leven te ontmoeten! Hoeveel nieuwe vrienden en ouwe bekenden willen zich met mij verbinden op Hyves? Ik heb echt geen idee. Laat me verrassen dus!

De Beursvloer 2007

Donderdag 11 oktober was ik op de Beursvloer De Bilt in het gemeentehuis de Bilt. Wat een mooi initiatief: het samenbrengen van publiek en privaat rondom maatschappelijke vraagstukken. "Een verrassende en innovatieve manier om nieuwe contacten te leggen" is de slogan van de Beursvloer. Het blijkt ook dat de Bilt en Zeist de nationale kartrekkers zijn in dit initiatief om het bedrijfsleven en maatschappelijke organisaties aan elkaar te verbinden. Samen voor de Bilt zorgt ervoor dat er gehandeld wordt in maatschappelijke vraagstukken binnen de gemeente.

Geld is taboe, het is de betrokkenheid die verhandeld wordt op de Beursvloer. In twee uur tijd worden concrete matches gemaakt die betrekking hebben op menskracht, kennis, toegang tot netwerken, materiaal, faciliteiten en vooral creativiteit. Gehandeld werd er in kennis & kunde, in helpende & handige handen, in stages & recruitment voor bijzondere doelgroepen. Een vraag "Wie helpt ons bij het schrijven van het vrijwilligersbeleid?". Een aanbod "Lezing voor jongeren in het strafrecht". Alles werd gematched.

Een medewerker van de gemeente de Bilt vertelde dat er intern binnen het gemeentehuis al 100 medewerkers gematched waren aan maatschappelijke projecten die verhandeld werden op de beurs. De matches worden uitgevoerd in de nationale vrijwilligersweek. Iedereen krijgt de mogelijkheid om een dagdeel te besteden aan een maatschappelijk project. En deze mevrouw wist te vertellen dat ze, naast Zeist, de éérste gemeente zijn in Nederland die dit doen. Een oproep voor alle gemeentes in Nederland dus: organiseer ook eens een Beursvloer! Het werkt!

Mijn ambachtschap

Mijn broer vroeg gister wanneer ik iets ging schrijven over ambachtschap. Hij had gelezen in een eerder log dat ik dat zou gaan doen. Hij vroeg zich af of ik geïnspireerd was door het thema nummer van Slow Management. Nou nee. Alhoewel ik Slow Management wel ken hoor. Onder andere omdat de introductie van het tijdschrift voor de zomer bij de Baak in Driebergen plaatsvond. Ik heb er dus zijlings wat van meegekregen, de slow food hapjes bijvoorbeeld :-).

Mijn reden om te schrijven over ambachtschap, is dat ik óók een ambacht wil! Ik wil eigenlijk iets tastbaars maken. Doen! Sinds ik de arbeidsmarkt ben ingestapt, rol ik van het ene vage beroep in het andere. Distributiemarketeer, programmamanager -"maak je de TV gids?", opleidingsmanager -"ben je trainer?"- . En dat allemaal dan ook nog eens als senior. En dan nu business developer bij de Baak. "Marianne, wat dóe je nu eigenlijk?'. Tja. Heb je een uurtje? Of twee? Op verjaardagen en in de kroeg begin ik er niet eens meer aan om te vertellen wat ik doe. Wat zou het toch fijn zijn om te zeggen: ik ben schilder, timmerman, edelsmit. Lekker duidelijk! Concreet, bekend en weinig woorden. Ik kan het zelfs laten zien. Iedereen weet gelijk wát het is, wat ik doe. Niet van die vage beroepen waar ik elke keer in belandt....

Maar heb ik dan geen ambacht? Dat vraag ik me dan af. Maar natuurlijk wel! Het is alleen geen oud ambacht. Iets wat iedereen al kent uit het verleden. Het is een nieuw ambacht. En het staat nog in de kinderschoenen. Het is een ambacht van de 21e eeuw. Van de Rijnlandse "school". Ik ben een kenniswerker, co createur en netwerker 2.0. Dát is mijn ambacht. En wat maak ik dan? Van alles. Vaak is het niet tastbaar, soms wel. Logisch dus eigenlijk dat nog niemand weet wat mijn ambacht is! Dat ik van die vage blikken krijg als ik ga vertellen wat ik doe. Want ik ben nog maar nét gestart met het uitoefenen van mijn ambachtschap. Dus het duiden ervan heeft tijd nodig. De ambachtsschool staat ook nog op de planning voor de toekomst. Om te leren over en je verder te bekwamen in het nieuwe ambacht.. En laten we dan ook gelijk een Gilde in het leven roepen voor dit ambacht.

Onlangs was ik op een rondvaartboot van Schuttevaer. Varen door de grachten van Utrecht naar het Theehuis Rhijnauwen. Onder elke lantaarnpaal zie je dan vanaf het water een stenen tegel waar de ambachten die vroeger op die plek uitgeoefend werden, weergegeven worden. Smid, timmerman, bakker en slager. Maar die tegels zullen over 200 of 500 jaar toch wel eens vervangen moeten worden? Plaats maken voor tegels met nieuwe ambachten als netwerker 2.0, co createur, kenniswerker? Vast wel! Dus. Wie weet hangt mijn ambacht straks ook onder de lantaarnpaal van de Utrechtse grachten .....