Gast

Vandaag was ik te gast bij Business Open Dorpswaard. Ik twijfelde nog of ik er over zou schrijven, maar bedacht me dat mn blog ook wel eens stekelig mag zijn. Dus heb je geen zin in een stekelige blog, stop dan nu met lezen.

Na kennisgemaakt te hebben met Hostmanship staat het gast en host zijn principe scherp op mijn vizier. Stel daardoor dagelijks de vraag "voelde ik me gast vandaag? Welcome. Everyone. Always? Het antwoord is nee. Ik voelde dat niet. Feitelijk en fysiek was het er wel, in ontbijt, in woorden "welkom" maar ik voelde het niet. En deels zal het te maken hebben met mij. Met mijn energie die veranderde gedurende de netwerk bijeenkomst. Met mijn irritatie. Over anderen. Over mijzelf.

Terugkijkend begon het al met het moment dat de gespreksleider startte en het oprechte 'welkom gast!' ontbrak voor mij. Ik was er en zwom in de vijver van alle W-vragen. Ik denk dat mijn energie begon te veranderen tijdens de bedrijfspitches die iedereen gaf (veel eigen bedrijven) en de zoekvraag die je daarna kon stellen. Mooie bedrijfspitches maar de mens had ik nog niet eerder ontmoet. En de zoekvraag was een vraag om in contact te komen met .... Dus het delen van je netwerk. Van mijn netwerk. Naarstig dacht ik aan al die mensen in mijn netwerk. Zouden die het op prijs stellen als ik in deze fase van contact met deze netwerk groep hun naam zou noemen? Zonder dat ik zelf de mens achter de vraag ken? En dan een verbinding maken?

Want dat is hoe ik me door het leven beweeg: ik wil eerst kennismaken met Sjoerd, Kees, Ellen, .... en vanuit de klik met die mens ontstaat er een verbinding. Ik had niet automatisch een klik met iedereen vandaag. En ik hoef misschien ook niet eerst te weten wat je doet, de bedrijfspitch. Ik wil eerst weten wie je bent. En vaak valt dat samen in een gesprek. En dan denk ik aan jou als ik me beweeg door het leven waar de scheiding van werk en prive weggevallen is. En zo zie ik ook dat het andersom werkt. Vanuit de inhoud, de ervaring, het gesprek met Marianne, dat wat ik te vertellen heb, de mensen die ik ken, de ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan, denk je aan mij als je in gesprek bent met .... en dan maak je de verbinding die waarde creëert. Mag ook een ontmoeting op social media zijn. Werkt ook voor mij. De verbinding die ontstaat als we elkaar wat uitgebreider gesproken hebben over de dingen die er toe doen. Als we weten of we elkaar interessant vinden, vanuit de klik. En dan hoef je niet meer te weten in welk hokje ik pas. Want daar pas ik niet in. Ik ben een ParelKetting-Rijger weet je nog wel. En als je een hokje zoekt dan ben ik business developer, learning en development professional, opleider, strateeg, programma maker, trainer, coach, procesbegeleider, marketeer, communicatie expert, spreker, verbinder, inspirator, vernieuwer, ambassadeur. Kies er 1 uit en voeg er 1 toe als dat beter de lading dekt voor jou. What's in a name?

Maar goed. Ik deed ook mee aan het pitchen. Want na de leden mochten de gasten hetzelfde doen: pitchen en een zoekvraag stellen. Dat de gastvrouw mijn naam niet wist "Monique?" maakte mijn energie niet fijner. En aan het einde van de bijeenkomst gebeurde dat een 2e keer, hoe welkom en gezien voel je je dan? Oeps, voor wat betreft Hostmanship dacht ik.

Ik had vooraf besloten om het Den Bosch Early English Programme van Yvonne Scherphof in te brengen als zoekvraag. Om in contact te komen met bedrijven in Den Bosch eo die het project willen gaan versterken. Als gast bewust gekozen om geen commerciële vraag te stellen maar een maatschappelijke zoekvraag in te brengen.  De"maar wat doe jij dan, want dat is mij nog niet duidelijk" vraag kwam daarna. Een vraag waar ik geen passend antwoord op had, zo dacht ik non verbaal (en later verbaal) terug te krijgen van de gespreksleider. Ik werd niet begrepen, paste niet in een gevraagd hokje en deed mijn bedrijfspitch niet goed: dat was mijn interpretatie van de non-verbale feedback. Zelfs voelbaar als aan het einde van een bijeenkomst mensen niet naar je toe komen .... Omdat je mogelijk niet interessant bent ..... omdat ..... omdat ....... Ken of herken je dat gevoel? Vast wel. En wat doet dat met je? Vanuit de Hostmanship gedachte Welcome. Everyone. Always. En o jee, wat doen die gedachten en observaties met het Merk en de BV IK? Ik denk dat hier mijn irritatie naar mezelf toe begon.

En daar had ik pas een antwoord op na een stevig gesprek met mijzelf op weg terug naar huis. Na het daarna woorden gegeven te hebben. Verbaal en door deze blog. Het is weer rustig in mij. Een ervaring rijker. Ik ga me nog beraden of ik een 2e keer gast wil gaan zijn. Misschien mag ik wel niet meer komen :-).

Note to self: ik verbeter mijn leven en ga naarstig op zoek naar een hokje. Om als ik het heb gevonden weer een nieuw hokje te ontdekken waar ik ook in pas. En nog 1. En nog 1. En dan stapel ik de hokjes op elkaar en bouw een huis. En zet daar een dak op en geeft het geheel de naam "Huis van Merken" Welkom!

Friesland

Wij zijn na vergelijkend onderzoek klant geworden van De Friesland Zorgverzekeraar. Omdat het pakket het beste paste bij wat we willen. En een leuke bijkomstigheid voor de Friese kant van ons gezin. We kregen de zorgpassen toegestuurd en een mooie corporate brochure. Goed gedaan Corporate Communicatie om op deze manier te communiceren met mij als nieuwe klant! Het maakt De Friesland heel persoonlijk door de gekozen communicatie insteek.
Maar er was ook een element in deze uiting waar ik veel vragen over heb, en ik ben nu eenmaal ik. Dus ik bel met de organisatie met de vraag of ik iemand van Corporate Communicatie kan spreken. In de brochure staat een mevrouw met foto, naam en functie "adviseur Corporate Communicatie", dus haar wil ik graag spreken. Of een van haar collega's. Want ik wil vertellen wat de communicatie met mij doet. Dat is immers wat communicatie is: een dialoog. Als klant wil ik graag iets terug kunnen zeggen. Gevraagd en ongevraagd. Ik zie dat er een Klantpanel is, dus feed back zal zeer zeker gewaardeerd worden. Dat is mijn aanname tenminste.
Als ik bel weet de mevrouw aan de lijn niet zo goed wat ze met mij moet. Ik heb schijnbaar een 'anders dan anders' vraag. Na een korte toelichting van mijn kant en nogmaals de vraag om doorverbonden te worden met de afdeling Corporate Communicatie, verteld ze dat ze dat dat niet kan. "Want dat mogen wij niet doen" zegt de mevrouw. Wat een vreemde situatie. Wie mag wel en niet doorverbonden worden dan? En waarom ik niet? Communicatie is toch nieuwsgierig naar alle communicatie die van buiten (lees klant) naar binnen komt? Ik probeer het nog een keer. Maar nee. De mevrouw staat mij overigens keurig en klantvriendelijk te woord. Ze zegt waar haar grens is "ik weet even niet wat ik nu met uw vraag moet -doorverbinden mag ze dus niet- maar ik ga het uitzoeken en ik bel u terug". En een half uur later staat er een bericht op mijn voice mail waarin keurig herhaald wordt wat ik verteld heb, waarom ik belde. En dat ze er een 'signaal-kaart' (een instrument om klant ideeën te stroomlijnen?) van gemaakt heeft. Dat ze het zal doorgeven aan de betreffende afdeling en dat ze verwacht dat iemand contact met mij zal opnemen. Ze voegt toe "ze zullen u vast en zeker terugbellen maar die garantie kan ik u niet geven want dat is niet aan mij". Prima, prima mevrouw. Ik geef u een dikke 10! Maar uw afdeling Corporate Communicatie een dikke onvoldoende want ik heb sindsdien niets meer vernomen.

Schrijven

Ik vertelde het onlangs weer. Dat schrijven mij blij maakt. Hoe voldaan en tevreden ik me voel na het schrijven van een blog. Dat mijn ultieme voldoening een blog is waar ik super enthousiast over ben: als ik s'ochtends wat geschreven heb, dan kan mijn dag al niet meer stuk.

Geweldig dus dat ik naast bedenker en blogregisseur van de blog "Met Andere Ogen", óók blogger ben. Lees maar eens.

Ik geloof écht dat ik er meer mee wil! Daarom ga ik aankomende tijd contacten leggen om te zien of en hoe dat te realiseren is. Misschien een column in een krant of tijdschrift? Online dan wel offline. Collega's schrijven ook voor het FD dus ...... waarom ik niet?! Als jij ingangen of ideeën hebt, dan hoor ik het graag!

Denken (30-ers)

Het denken maakt onophoudelijk lawaai.
Hoe zou het stilte kunnen begrijpen?

Het denken houdt van oordelen.
Hoe zou het vrede kunnen begrijpen?

Het denken splitst en verdeelt.
Hoe zou het eenheid kunnen begrijpen?

Het denken is onvrijwillig en dwangmatig.
Hoe zou het vrijheid kunnen begrijpen?

Denken is een activiteit van streven en worden.
Hoe zou het Zijn kunnen begrijpen?

Pas wanneer het denken beseft
dat het niet in staat is iets écht wezenlijks te begrijpen,
is er een opening naar werkelijk Inzicht.

Erik van Zuydam

Dwalende Dertigers? (30-ers)

Ik start 20 november met het programma 30-ers. Bij de Baak. Als deelnemer. En vanochtend heb ik mijn intake gehad. Dát belooft veel goeds! Complimenten voor de trainer die de intake deed. En na een gesprek over de godinnen in mij (wauw, dat is herkenbaar) liep ik met een concrete huiswerkopdracht door het schitterende herfstbos weer terug naar mijn auto.

Ik heb er zin in! Mezelf weer eens lekker onderdompelen in essentiële vragen als Wie Ben Ik, Wat Wil Ik, Waarom Doe Ik Wat Ik Doe. Wij 30-ers schijnen anders te zijn dan anderen. Als je 30-er bent, dan herken je dat vast wel :-)) Wij hebben als generatie onze eigen kenmerken. Dáár zijn leuke en herkenbare artikelen over geschreven. In alle lifestyle magazines. Sommigen van de hand van mijn collega's, te vinden in de rechterkolom. Het is dus "hot"?

Maar weet je? Eigenlijk heb ik er ook géén zin in! In de training dan. Mijn werk, mijn interesse, mijn passie, mijn visie, missie, mijn levensweg, mijn gesprekken met vrienden, mijn hobby ... álles staat in het teken van zingeving en persoonlijke ontwikkeling: jezelf leren kennen. En dan weer verder in deze training? Analyseren waarom we (ik in dit geval) doen wat we doen. Ken je dat gevoel? Dat je er ook wel eens hélemaal klaar mee bent?! Misschien ook wel klaar met jezelf? Met je eeuwige denken en analyseren -hoeveel tijd van ons leven zouden we doorbrengen in ons hoofd-. Het voelt soms als hard werken zeg .... zou dat de bedoeling zijn van "zijn"?

Is er nog wel ruimte voor gewone dingen? Voor ongewone dingen. Voor alledaags. Voor gesprekken over niets, nutteloos. Voor onwetendheid. Voor compleet onzinnig. Voor waardenloos. Voor het niet weten. Voor doelloosheid. Voor zinloos. Voor dolen. Voor dwalen.

Denk dat ik dát eens ga onderzoeken in de training. En ..... stiekem weet ik het antwoord eigenlijk al ....

De Verhalen Verteller

Vroeger vermaakten mensen zichzelf en elkaar met verhalen. Troubadours die door het land trokken. Artiesten, kunstenaars, Middeleeuwse vertellers die van stad naar dorp trokken om verhalen te vertellen. Vandaag de dag zijn we vergeten dat we verhalen kunnen vertellen.

Kinderen niet. Die doen het soms nog wel. Maar als ze ouder worden vergeten ook zij het. De kunst van het verhalen vertellen, mensen boeien, op het púntje van hun stoel laten zitten. Vol vuur en passie een verhaal levend maken is. Verhalen die het hart raken. Verhalen met een ziel. Van niets íets maken? Ach, het is voor weinigen van ons weggelegd. En wat is dát jammer!

Dus. Een pleidooi op "Alle wijsheid ligt op straat" om het beroep "Verhalen Verteller" in ere te herstellen! Een nieuw ambacht. Opdat ook het vak "Verhalen Vertellen" ingevoerd zal worden binnen het onderwijs. Nee. Niet pas in 2008. Nú. Per direct! Je bekwamen als Verhalen Verteller. Een gat in de markt?

Kijk maar eens hoe weinig boeiend presentaties zijn. Ga eens na voor jezelf: wanneer heb jij op het puntje van je stoel gezeten tijdens een presentatie? Zónder gelikte PowerPoint slides? Bijvoorbeeld over de visie en de nieuwe strategie van je organisatie? En stel je nu eens voor dat een Verhalen Verteller aan het woord geweest was. Wat een andere beleving zou dat zijn geweest zeg. De strategie zou tot leven komen! Energie stromend door de zaal, mensen in vervoering, dromend, op het puntje van de stoel. Een saamhorigheid én bereidheid om het verhaal tot een feit te maken. De Verhalen Verteller zou op handen gedragen worden, keer op keer gevraagd worden het verhaal opnieuw te vertellen. Aan stakeholders, klanten, medewerkers, de media. En elke keer vertelt de Verhalen Verteller zijn verhaal. En nieuwe verhalen. Grote en kleine verhalen. Vanuit zijn hart. Want dát is waar de Verhalen Verteller goed in is.

De klant centraal?!

Ik schreef net een blog over marktonderzoek en merken. In de inleiding van die blog staat dat Datamonitor onderzoek uitwijst dat het "9 keer zoveel tijd kost om een nieuwe klant te vinden, dan om er eentje te behouden". Boodschap: wees extreem zuinig op je klanten!! Nieuwe kosten je héél veel geld!

Díe boodschap hadden ze bij de sauna, waar ik onlangs met een vriendin was, niet helemaal begrepen. Het was vrouwendag. Nu moet je ook nooit naar een sauna gaan als het vrouwendag is. Boodschap: ga nooit naar een vrouwendag!! Dát wist ik al, maar nu weet ik het 200% zeker. Wat een kippenhok zeg. Zelfs ín de sauna. Van stilte en bezinning scheen nog nooit iemand gehoord te hebben. De sauna als bijkletsuitje? Prima: maar niet IN de sauna aub! Toen de receptioniste dan ook vroeg aan het einde van onze saunadag: "en..... , was alles naar wens?", zeiden we uit onze diepste frustratie "Nee!!". Dát gaf een schok, want blijkbaar geeft iedereen het sociaal wenselijke "Ja" antwoord. Oók als het niet zo is. Bang om je mening te geven, die mogelijk voor de ander minder prettig is om te horen? Alhoewel, aan ons non verbale gedrag kon ze, als ze goed had gekeken, óók wel aflezen dat we geen tevreden klanten waren. Boodschap: wees eerlijk, communiceer wat je denkt, we zien het toch wel aan je non verbale uitdrukking!

Na een uitleg over ons "Nee!!", een advies over hoe een verbetering aan te brengen in de wijze van communiceren over "stilte en bezinning in de sauna", en daarna nog veel meer welles-nietes geneuzel -boodschap: doe aan klachtenmanagement, leer je mensen wat te doen met een klacht, een klacht = een kans!- gaven wij aan dat we "als trouwe bezoekers van deze sauna, al jaren lang, érnstig overwegen niet meer te komen!". En dát meenden we echt. Raad eens wat de reactie van de receptioniste was. Nou? Wat denk je? Oké, komt ie: "mijn directeur zal dat vast niet erg vinden hoor, we hebben al genoeg, eigenlijk té veel, gasten". Ik was met stomheid geslagen. Dát zeg je toch niet. Nooit! Ook als het waar is. Ook als je het denkt! Een klant is een klant, vaak koning, niet altijd, maar dat soort uitspraken doe je niet.

Ik ben weggelopen én heb de dag erna een klachtenbrief geschreven naar de directeur. Of hij deze mening écht was toegedaan. Of hij op de hoogte was van het feit dat een medewerker deze uitspraak, uit zijn naam, doet. Wat ik terugkreeg was een excuses briefje en 2 vrijkaartjes. Lekker makkelijk. Maar goed, mooi meegenomen voor een volgende keer. Alhoewel mijn zin om weer naar deze sauna te gaan stukken minder geworden is. Maar. Wat ik me dan ook afvraag. Als ik de onderzoeksuitkomsten lees. Zou het deze sauna écht 9x zoveel tijd gekost hebben om een nieuwe klant te vinden dan om mij te behouden? Ik betwijfel het!

Horen, zien en zwijgen?

Ben je ook zo moe geworden van het filmpje hiervoor? Over de toekomst van media? Zitten we dáár nu met zn allen op te wachten? Houden we het allemaal nog wel bij? Willen we het sowieso wel? Soms word ik er zó moe van. De snelheid waarmee we draaien en bewegen. Waarmee ik draai en beweeg. Ik heb er in een blog al eens wat over geschreven. En in mijn werk dan óók nog bezig zijn met onderwerpen als business development, creative economy, innovatie, nieuwe media. "Allemaal héle snelle, dynamische thema's", zegt een vriendin dan die in een verstillende sector werkt. Maar álles is toch snel tegenwoordig? De snelheid van leven, van werken, van communiceren. Eigenlijk doen we alles snel, de hele maatschappij is op topsnelheid aan het sjezen. Mailen, bellen en gebeld worden, skypen, zappen, films downloaden en gelijk kijken (vooral tekenfilms gaan extreem snel) -bij voorkeur via internet-, eten, slapen, dansen, balkon schoonmaken, was ophangen, muziek luisteren, en weer mailen, bellen, vergaderen, ... Alles doen we op zn snel, sneller, snelst.

Onthaasten, balans, verstillen? Allemaal buzz woord van deze tijd. Dagje sauna in Bleiswijk, mediteren, transformational breathing, retraite in de Ardennen, massage, vriendinnen workshop over energie, aura's en vitaliteit, ...... Wie doet er niet aan? "Hoe meer hoe beter!", is mijn credo. En allemaal bedoeld om weer wat rust in lijf en leden, maar vooral in "hoofd met 1000 gedachten per seconde", te vinden. Maar houden we onszelf niet gigantisch voor de gek? Er zijn nog nooit zo veel burnouts geweest in werkend Nederland. Vooral onder werkende vrouwen heb ik me laten vertellen. Is er niet iets structureels nodig. Méér dan af en toe ont- en opladen? Spannen we het paard niet achter de wagen? Doen we aan struisvogelpolitiek? Zijn we horen, zien en zwijgen-aapjes?

Bij de Baak is verstillen een sleutelwoord. Even een pas op de plaats maken, je wereld stil zetten. Aan zee, op het Landgoed de Horst. Om dáárna te bepalen hoe snel je weer verder wilt gaan. Je ziet mensen in programma's tot rust komen. Je ziet mensen wandelen door het bos, aan zee. Dát zien alleen al geeft verstilling! En hopelijk voor die mens mét een structureel resultaat. In ieder geval met het besef dat een snelheidsmeter, een kilometerteller én een APK keuring onmisbaar zijn.

Is er iets structureels nodig voor jou? Ik denk dat je alleen zélf het antwoord kan geven. Ik weet wél wat míjn antwoord op deze vraag is: remmen!!!!!!

PS voor de liefhebbers: deze "horen, zien en zwijgen" aapjes hebben we hergebruikt.

Is dit onze media toekomst?

Waarom?

Op een verjaardag komen de oude verhalen uit de steeds ouder wordende doos. Ik vind dat altijd wel leuk. Ben dan ook geen anti-verjaardag-mens. Oude verhalen, een stukje nostalgie en weemoed van dat wat is geweest. En heerlijk toch als mensen over jou verhalen? Vooral omdat ik zelf niet veel meer weet van dat wat was. Dus. Vrienden van onze familie, die mij al kennen sinds ik geboren ben, vertellen op verjaardagen dat kleine Marianne extreem veel "waarom-vragen" stelden. Nou. Dát ben ik dan nog niet verleerd! Doe het nog steeds. Extreem vaak. Gelukkig zou ik bijna zeggen. Maar jij misschien niet. Want een "waarom-vraag" kan best dichtbij komen en confronterend zijn.

Een "waarom-vraag" geeft veel nieuwe inzichten. Het achterhaalt "het waarom" achter de vraag. Probeer het maar eens. Ga maar eens letten op de vragen die gesteld worden. En stel dan eens de vraag "waarom vraag je dat?". Dan wel een andere "waarom-vraag". Eén ervaring die ik had na het observeren van "vragen": mensen stellen erg weinig vragen. Ik ben benieuwd wat jij gaat ervaren.

Maar let op! De "waarom-vragen" werken niet altijd. Krachtige vragen kunnen soms ontkrachten. Als mensen in hun gevoel/emotie/hart zitten en je gaat dan een "waarom-vraag" stellen .... dan schieten ze gelijk weer naar hun hoofd voor een antwoord. En échte antwoorden zitten nooit in het hoofd. Volgens mij. Door een "waarom-vraag" schiet je dan weg uit het gevoel, en staat het cognitieve en rationele hoofd weer sterk aan het roer. En dáár wilde je die mens nou net níet hebben: in het hoofd. We leven als mensen van de 21e eeuw al zo veel en zo vaak in ons hoofd. Dus ken de kracht én de ontkrachting van een "waarom-vraag".

Ter afsluiting.
Martine: "Waarom lezen mensen jouw weblog?"
Marianne:"Waarom wil je dat weten?"
Martine: "Waarom geef je geen antwoord?"
Marianne: "Oké dan: waarom denk jíj dat mensen mijn weblog lezen?"
Martine: "Waarom vraag je dat aan mij?"
Marianne: "Waarom niet? Oké: omdat jij mn weblog óók leest!"
Martine: "Ehhh ....waarom vraag je het dan niet aan alle andere lezers?"
Marianne: "Waarom....? .... dat is een goede vraag!!!!! Dank je wel voor deze "waarom-vragen". Ik ga het ze gelijk vragen!"

"Beste lezers, waarom lezen jullie mijn weblog?"