Vandaag mocht ik te gast zijn bij de eindejaarskoffie in Amsterdam, georganiseerd door Harry Starren (oud directeur van de Baak). Wat een genot om zo veel boeiende mensen te ontmoeten. Van onderwijs vernieuwer tot wetenschapper , hoogleraar, ambassadeur, bakker en kunstenaar. Samen gekomen om elkaar te ontmoeten. Om gesprekken te hebben die er toe doen. Verbindingen te maken om 'iets' teweeg te brengen in de maatschappij. Krachten te bundelen, samen te leren.
In mijn focus voor 2016 heb ik benoemd dat ik meer in en met Onderwijs en Zorg wil gaan doen. En toeval bestaat dan niet. Want vandaag zit ik aan tafel bij Bakhuys in Amsterdam op de Sarphatistraat 61. Een inspirerende plek waar passie, puur, ondernemerschap en brood samen komen. En ik praat met de uitvoerend producent en een deelnemer van De Nederlandse School. Een opleider voor ambitieuze onderwijsprofessionals die van binnenuit het onderwijs wil vernieuwen.
Wat een mooie en krachtige beweging brengen beiden op gang zeg! En voor wat betreft de Nederlandse School? Verdiep je er eens in als je in het onderwijs werkt en je afvraagt wat je zelf kan doen. Ik maak graag de verbinding voor jou met de mensen die ik vandaag ontmoet heb. Niets leuker dan samen brood bakken toch?
www.mariannevanmunster.nl of 06 83 58 84 50
Posts tonen met het label onderwijs. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onderwijs. Alle posts tonen
dinsdag 29 december 2015
donderdag 19 maart 2015
Den Bosch Early English Programme
"Contractondertekening met Vera van Beek, directeur SNR
Schouten Global Vanaf vandaag heeft Such Fun! voor het Den Bosch Early
Programme een partnership met Schouten & Nelissen! Voor beiden is
internationalisering een van de speerpunten. Onze huidige kleuters zijn de
toekomstige trainers en klanten van Schouten Global, waarvoor internationale
samenwerking de gewoonste zaak van de wereld zal blijken en het Engels geen
enkele belemmering! Nu is er financiële ruimte om Kathy, Simone en Laurée te
behouden voor het project nu hun startersbeurs al per 1 maart afgelopen is. Ook
gaan Olivia, Joe en Mitch een bijdrage geven aan de Business English training
van de Back Office van Schouten & Nelissen!"
Wat een mooi nieuws! En dan ook nog de Orange Carpet Award2015 prijs gewonnen (met onze Casper in de hoofdrol). En al eerder de 1e prijs van het Europees Talenlabel. Ik zou als gemeente, organisatie in Den Bosch letterlijk staan te trappelen om een verbinding aan te gaan met dit mooie prijswinnende initiatief. Weet me te vinden! Dan verkennen we de mogelijkheden!
Above and Beyond
Schitterend mooi filmpje vanuit de veel brillen waardoor ik kijk. Kinderen op school. Innovatie binnen bedrijven. Creativiteit. Jezelf mogen zijn. Buiten de lijntjes kleuren. Ondernemerschap. Dus een 'must see' in het onderwijs, thuis en binnen het bedrijfsleven!
zondag 11 januari 2015
Excelleren
Na een week school merk ik dat ik met een andere bril naar het Nederlandse onderwijs kijk. Het is nog pril en gebaseerd op een gevoel, maar er valt me al wel iets op. En dat gaat over het ontbreken van een stimulans om te excelleren vanaf het moment dat de kinderen naar school gaan. Meer mensen, deskundiger dan ik, hebben daar ook al eens iets over gezegd en geschreven maar ik ervaar het nu in de praktijk. Ik ga de uitspraak die ik doe verder ontdekken en onderzoeken, want het is 'nog maar een week' dat de kinderen op school zitten.
Waarom doe ik deze uitspraak? Dat heeft zeker te maken met dat ik de afgelopen 1,5 jaar gewend ben aan het Engelse systeem en door die bril ben gaan kijken. Een eerlijk is eerlijk: daar had ik in het begin weerstand tegen. Met name vanwege de vele beloningen, awards, competitie elementen in het onderwijs en alle andere stimulerende instrumenten om kinderen het beste uit zichzelf te laten halen. Dat laatste is wat ik onderschrijf, maar 'toch niet als de kinderen zo klein zijn'? "Dat komt later wel als ze groter zijn", vond ik. De lat ligt hoog en de balans tussen vragen en overvragen is cruciaal.
Mijn bril heeft ook te maken met dat onze oudste in Reception Year (klas 1) op de leeftijd van 4 het curriculum heeft doorlopen wat in Nederland in groep 3 aan bod komt. En dat wij halverwege Year 1 (klas 2) naar Nederland zijn gekomen en hij nu in groep 2 geplaatst is oa vanwege zijn leeftijd.
Hoe kan je als school aansluiten bij deze situatie en dit kind? Hoe ga je daar als ouders mee om? Een vraag die dagelijks bij ons aan de keukentafel besproken wordt. En een school directeur die meedenkt. Dat is fijn! "Het gaat goed" is de terugkoppeling van de juf. Maar voor mij betekent dit "hij past zich aan aan de situatie". Hij conformeert zich aan dat wat is, dat wat hij ziet in de groep. Hij wordt niet uitgedaagd om verder te gaan met waar hij was gebleven in Engeland. Omdat het Nederlandse curriculum in groep 2 die ruimte niet biedt? Omdat .... Omdat ...
Misschien herken je mijn situatie vanuit een hele andere context. Of ben je een hele andere mening toegedaan. Laat het me weten! Werken we samen mee aan #onderwijs2032 (Op Twitter).
donderdag 6 november 2014
Duurzaamheid
http://www.duurzaamnieuws.nl/kamer-wil-duurzaamheid-op-lesrooster/
Je zou verwachten dat dit al lang ergens in de scholen een plek heeft anders dan het een onderdeel te maken van een lesrooster.
En waarschijnlijk wordt er ook al veel gedaan maar mogelijk nog niet opgemerkt als "duurzaamheid"? Zoals lichten uit als je er niet bent, deuren en ramen dicht als de verwarming aan staat, misschien een dag allemaal warmere kleren aan en verwarming een standje lager?, het schoolplein schoonhouden, geen plastic op de grond, recycling van afval in de klaslokalen, en al dat??? Als je even met elkaar gaat zitten als onderwijsteam, dan kom je al snel tot voorbeelden die de duurzaamheidsgedachte als een vliegwiel kan laten gaan. Want volgens mij moet je het als school integreren in je dagelijkse doen en vooral laten en er geen vak van gaan maken.
Maar de school moet zo veel ..... onlangs de muziek lessen, het vroeg vreemde talen onderwijs (vvto), voor ieder kind passend onderwijs bieden, pesten tegengaan, gezonde school, .... Zoooooooo veel!
Begrijp me goed, de duurzaamheidsgedachte moet verweven zijn in een school en zichtbaar zijn in het doen en laten van iedereen, maar belangrijker nog de ouders planten de zaadjes! Zodat de school alleen nog wat water en zon hoeft te geven om het plantje te laten bloeien. Dus in plaats van 'de overheid die duurzaamheid op het lesrooster wil' een oproep aan jou als ouder: plant het zaadje, geeft het elke dag water en zon en de aarde zal je eeuwig dankbaar zijn! En als je niet weet hoe dat moet, dat zaadje planten, wees welkom om mij te contacten!
En waarschijnlijk wordt er ook al veel gedaan maar mogelijk nog niet opgemerkt als "duurzaamheid"? Zoals lichten uit als je er niet bent, deuren en ramen dicht als de verwarming aan staat, misschien een dag allemaal warmere kleren aan en verwarming een standje lager?, het schoolplein schoonhouden, geen plastic op de grond, recycling van afval in de klaslokalen, en al dat??? Als je even met elkaar gaat zitten als onderwijsteam, dan kom je al snel tot voorbeelden die de duurzaamheidsgedachte als een vliegwiel kan laten gaan. Want volgens mij moet je het als school integreren in je dagelijkse doen en vooral laten en er geen vak van gaan maken.
Maar de school moet zo veel ..... onlangs de muziek lessen, het vroeg vreemde talen onderwijs (vvto), voor ieder kind passend onderwijs bieden, pesten tegengaan, gezonde school, .... Zoooooooo veel!
Begrijp me goed, de duurzaamheidsgedachte moet verweven zijn in een school en zichtbaar zijn in het doen en laten van iedereen, maar belangrijker nog de ouders planten de zaadjes! Zodat de school alleen nog wat water en zon hoeft te geven om het plantje te laten bloeien. Dus in plaats van 'de overheid die duurzaamheid op het lesrooster wil' een oproep aan jou als ouder: plant het zaadje, geeft het elke dag water en zon en de aarde zal je eeuwig dankbaar zijn! En als je niet weet hoe dat moet, dat zaadje planten, wees welkom om mij te contacten!
dinsdag 14 oktober 2014
Master
Sinds ons weekje Nederland zit mij iets dwars. Het komt en het gaat maar het blijft. Misschien dat als ik het opschrijf het wat meer vorm krijgt en daardoor een plek in mij. Wat is er aan de hand. Ik orienteer me op een nieuwe werk uitdaging voor als we weer in Nederland wonen. Een aantal mensen in mijn netwerk noemen de Avans Hogeschool als optie. Om in deeltijd les te gaan geven, dan wel op een andere manier waarde toe te voegen aan het hoger onderwijs. Het bijkomende voordeel van Avans is dat het in Den Bosch is. Scheelt weer wat reistijd en dat is best fijn met 3 kleine kindjes. En zo zag ik een vacature voor trainer leiderschap, communicatieve vaardigheden. Voor 3e en 4e jaars studenten. Stukje praktijkbegeleiding erbij. Deeltijd. Leuk! Eens horen wat het inhoudt dacht ik.
Maar wat wil.
Er ligt een nieuwe eis vanuit overheidswegen dat alle nieuwe hogeschool docenten een master degree moeten hebben! Ok. ok. Ik kan dat een beetje snappen voor de kennis inhoudelijke vakken die gegeven worden. Alsjeblieft: laat mij NOOIT wiskunde geven. Of statistiek. Of bedrijfsadministratie. Of .... Maar wat maakt mij als kandidaat voor 'the human side of enterprise' niet geschikt zonder een master op zak? Zonder mij zelf gesproken en gezien te hebben? Wat meer zou ik kunnen brengen met die titel?
.... Ook wel weer een intrigerende vraag. Wil ik best eens over nadenken. Later. Voor nu voel ik alleen irritatie. Veel irritatie. Heel veel irritatie. Diskwalificatie ook. Over de deur die dicht is. -Of lijkt want denk dat ik er best een voet tussen kan krijgen :-)-. Het niet hebben van een master is een bewuste keuze geweest, gemaakt in een andere tijd. Voor mij was de route naar een praktijkgerichte, brede hbo opleiding interessanter dan de weg naar een theoretische universiteit. Praktijktoepassing past mij meer. En ik had eerst gewerkt en ben toen weer gaan studeren, dus vond mijzelf na mijn hbo diploma (in de gewenste 4 jaar en met hoge cijfers) te oud worden om door te studeren aan een universiteit. Wat zou het toevoegen? Te weinig vond ik toen ....
Door die keuze sta ik waar ik sta, ben ik wie ik ben. Als mens en als professional.
... En daarom is de deur naar lesgeven op een Hogeschool dicht?!?
En als ik mij als persoon even buiten de situatie zet. Kan soms ook weer nieuwe inzichten geven, want dan denk ik wat rationeler :-) Is 'dat' wat het onderwijs, een Hogeschool, nodig heeft deze dagen? Mensen met master titels? Ik betwijfel het!
Dus, beste professionals. Met titels, zonder titels ..... Laten we demonstreren!
Maar wat wil.
Er ligt een nieuwe eis vanuit overheidswegen dat alle nieuwe hogeschool docenten een master degree moeten hebben! Ok. ok. Ik kan dat een beetje snappen voor de kennis inhoudelijke vakken die gegeven worden. Alsjeblieft: laat mij NOOIT wiskunde geven. Of statistiek. Of bedrijfsadministratie. Of .... Maar wat maakt mij als kandidaat voor 'the human side of enterprise' niet geschikt zonder een master op zak? Zonder mij zelf gesproken en gezien te hebben? Wat meer zou ik kunnen brengen met die titel?
.... Ook wel weer een intrigerende vraag. Wil ik best eens over nadenken. Later. Voor nu voel ik alleen irritatie. Veel irritatie. Heel veel irritatie. Diskwalificatie ook. Over de deur die dicht is. -Of lijkt want denk dat ik er best een voet tussen kan krijgen :-)-. Het niet hebben van een master is een bewuste keuze geweest, gemaakt in een andere tijd. Voor mij was de route naar een praktijkgerichte, brede hbo opleiding interessanter dan de weg naar een theoretische universiteit. Praktijktoepassing past mij meer. En ik had eerst gewerkt en ben toen weer gaan studeren, dus vond mijzelf na mijn hbo diploma (in de gewenste 4 jaar en met hoge cijfers) te oud worden om door te studeren aan een universiteit. Wat zou het toevoegen? Te weinig vond ik toen ....
Door die keuze sta ik waar ik sta, ben ik wie ik ben. Als mens en als professional.
... En daarom is de deur naar lesgeven op een Hogeschool dicht?!?
En als ik mij als persoon even buiten de situatie zet. Kan soms ook weer nieuwe inzichten geven, want dan denk ik wat rationeler :-) Is 'dat' wat het onderwijs, een Hogeschool, nodig heeft deze dagen? Mensen met master titels? Ik betwijfel het!
Dus, beste professionals. Met titels, zonder titels ..... Laten we demonstreren!
woensdag 2 april 2014
Voortschrijdend inzicht
Als ik de blog "Opstandig" lees die ik schreef aan het begin van het Academic Year (zo heet dat hier) dan moet ik glimlachen. Ik weet nog goed hoe ik me voelde, hoe ik me opwond over de gang van zaken. De tijd heeft me ingehaald. Ik ben gewend. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er volkomen vrede mee heb nu. Blij en gelukkig ben over hoe het er aan toe gaat op de Sturminster Marshall First School. Voortschrijdend inzicht noemen ze dat? En naast de nieuwe inzichten die ik gekregen heb, ben ik ook meer gewend geraakt aan hoe het 'gaat' op school. Dat kost dus gewoon even tijd! Wat ik wel dacht toen maar wat ik nu zeker weet.
Onze Julian vaart wel in het Engelse schoolsysteem en heeft het erg naar zn zin op school. Dat zal zeker 90% van het tevreden gevoel in mij maken. Als hij er niet in zou passen (lees te speels, te actief, te eigenwijs, te ...) dan zou het mogelijk (en dat is anders dan in Nederland waar dat wel kan op een Kleuterschool) een heel ander verhaal geworden zijn. Elke dag gaat hij met volle zin naar school. En komt met iets minder zin weer thuis om zich te gaan vervelen :-). Intensief is zo'n dag dus wel.
Dat Marcel en ik elke vrijdag in de klas meehelpen, draagt zeker bij aan het positieve gevoel. Horen, zien en voelen wat er daadwerkelijk in de klas gebeurd, hoe er wordt geleerd en begeleidt. De communicatie die er is tussen de teacher en de kinderen, weten welke projecten er lopen, waar ze zijn qua lezen, schrijven, rekenen ....... zo'n vrijdag geeft een compleet beeld waar we thuis weer op door kunnen borduren. Door bijv. te zien dat dit veel gebruikt wordt en thuis ook de filmpjes te bekijken. Een dikke hit in de klas, en nu dus ook thuis, is The Alphabet Song :-) Ja, ik ben blij met school!
Onze Julian vaart wel in het Engelse schoolsysteem en heeft het erg naar zn zin op school. Dat zal zeker 90% van het tevreden gevoel in mij maken. Als hij er niet in zou passen (lees te speels, te actief, te eigenwijs, te ...) dan zou het mogelijk (en dat is anders dan in Nederland waar dat wel kan op een Kleuterschool) een heel ander verhaal geworden zijn. Elke dag gaat hij met volle zin naar school. En komt met iets minder zin weer thuis om zich te gaan vervelen :-). Intensief is zo'n dag dus wel.
Dat Marcel en ik elke vrijdag in de klas meehelpen, draagt zeker bij aan het positieve gevoel. Horen, zien en voelen wat er daadwerkelijk in de klas gebeurd, hoe er wordt geleerd en begeleidt. De communicatie die er is tussen de teacher en de kinderen, weten welke projecten er lopen, waar ze zijn qua lezen, schrijven, rekenen ....... zo'n vrijdag geeft een compleet beeld waar we thuis weer op door kunnen borduren. Door bijv. te zien dat dit veel gebruikt wordt en thuis ook de filmpjes te bekijken. Een dikke hit in de klas, en nu dus ook thuis, is The Alphabet Song :-) Ja, ik ben blij met school!
Taal
Het blijft geweldig leuk om onze jongens Engels te horen praten. Alle 2 zijn ze volledig 2talig nu, op de beide scholen horen ze geen verschil meer tussen onze jongens en native Engels sprekende kinderen. Op een Nederlandse school zal je wel verschil gaan horen met Nederlands sprekende kinderen denk :-) Nou ja, dat pakken ze ook wel weer op straks.
Wonderbaarlijk toch hoe makkelijk een vreemde taal zich aandient bij een kind. Onze Engeland ervaring maakt dat ik 500% enthousiast ben over de vvto initiatieven in Nederland. Als ik denk aan mijzelf, woordjes leren en stampen vanaf de middelbare school, kreunen en zuchten -en ik was goed in mijn talen en vond het leuk dus moet je nagaan als je er een hekel aan had- ..... nou, die ellende is dus helemaal niet meer nodig als je een vreemde taal van kinds af aan aangereikt krijgt. De basisscholen zouden wat mij betreft nog veel verder mogen gaan dan de huidige initiatieven! Dat is mijn conclusie na een mini onderzoek onder een aantal scholen. En ik hoop mijn steentje te gaan bijdragen als we begin 2015 weer in Nederland wonen en 2 kinderen op Nederlandse scholen hebben. Enerzijds omdat ik hun Engelse taalbeheersing wil blijven voeden en doen groeien en anderzijds omdat er zo veel meer mogelijk is dan nu gedaan wordt op NL scholen. Ik borrel al vol van ideeën, ws ook omdat ik in de klas van Julian help en de 'juf' in mij wakker geworden is. Ging mijn andere blog over :-)
Buitenshuis zijn de Engelse zinnen om door een ringetje te halen. Als de jongens thuis zijn mixen ze soms Nederlands en Engels door elkaar en kan een zin opgebouwd worden met Nl en UK woorden. Grappig klinkt dat. Voor outsiders onverstaanbaar wellicht, je moet in ieder geval even schakelen, maar wij verstaan alles. Blended learning noem ik het :-) Vooral Casper is de laatste tijd erg grappig in zn taalgebruik. Op TV -Cbeebies- is een programma "The Rhyme Rockets", waarin het gaat over, je raadt het al, rijmen. En schijnbaar doen ze daar ook iets mee op de Nursery want alles gaat in rijm op dit moment. Wat elke dag wel een keer langs komt, op de meest onverwachte momenten:
"You Silly Billy!"
"Dat is echt Easy Peasy Lemon Squeezy!"
" Lizy Busy" (onze Elise :-))
"Funny Bunny"
En "jam" (NL uitspraak) rijmt op "jam" (UK uitspraak)!
Ha, ha. Te grappig is het soms. Vooral als we op straat lopen en Casper reageert op iets wat ik doe: "You Silly Billy!". Menig hoofd is lachend omgedraaid in Poole.
Nou NL scholen, aan de bak met vvto! Zou toch een groot verlies van de hersencapaciteit (lees "spons") van onze kinderen zijn als we niet in staat zijn -gaat het om geld, onwetendheid, overmogen, ....?- ze Engels te leren voordat ze naar de middelbare school gaan. Ik denk graag mee!
Wonderbaarlijk toch hoe makkelijk een vreemde taal zich aandient bij een kind. Onze Engeland ervaring maakt dat ik 500% enthousiast ben over de vvto initiatieven in Nederland. Als ik denk aan mijzelf, woordjes leren en stampen vanaf de middelbare school, kreunen en zuchten -en ik was goed in mijn talen en vond het leuk dus moet je nagaan als je er een hekel aan had- ..... nou, die ellende is dus helemaal niet meer nodig als je een vreemde taal van kinds af aan aangereikt krijgt. De basisscholen zouden wat mij betreft nog veel verder mogen gaan dan de huidige initiatieven! Dat is mijn conclusie na een mini onderzoek onder een aantal scholen. En ik hoop mijn steentje te gaan bijdragen als we begin 2015 weer in Nederland wonen en 2 kinderen op Nederlandse scholen hebben. Enerzijds omdat ik hun Engelse taalbeheersing wil blijven voeden en doen groeien en anderzijds omdat er zo veel meer mogelijk is dan nu gedaan wordt op NL scholen. Ik borrel al vol van ideeën, ws ook omdat ik in de klas van Julian help en de 'juf' in mij wakker geworden is. Ging mijn andere blog over :-)
Buitenshuis zijn de Engelse zinnen om door een ringetje te halen. Als de jongens thuis zijn mixen ze soms Nederlands en Engels door elkaar en kan een zin opgebouwd worden met Nl en UK woorden. Grappig klinkt dat. Voor outsiders onverstaanbaar wellicht, je moet in ieder geval even schakelen, maar wij verstaan alles. Blended learning noem ik het :-) Vooral Casper is de laatste tijd erg grappig in zn taalgebruik. Op TV -Cbeebies- is een programma "The Rhyme Rockets", waarin het gaat over, je raadt het al, rijmen. En schijnbaar doen ze daar ook iets mee op de Nursery want alles gaat in rijm op dit moment. Wat elke dag wel een keer langs komt, op de meest onverwachte momenten:
"You Silly Billy!"
"Dat is echt Easy Peasy Lemon Squeezy!"
" Lizy Busy" (onze Elise :-))
"Funny Bunny"
En "jam" (NL uitspraak) rijmt op "jam" (UK uitspraak)!
Ha, ha. Te grappig is het soms. Vooral als we op straat lopen en Casper reageert op iets wat ik doe: "You Silly Billy!". Menig hoofd is lachend omgedraaid in Poole.
Nou NL scholen, aan de bak met vvto! Zou toch een groot verlies van de hersencapaciteit (lees "spons") van onze kinderen zijn als we niet in staat zijn -gaat het om geld, onwetendheid, overmogen, ....?- ze Engels te leren voordat ze naar de middelbare school gaan. Ik denk graag mee!
maandag 7 oktober 2013
Onderwijs en jongens
Dit artikel kreeg ik toegestuurd van Nicolette en ik plaats het 1 op 1 op mijn blog! Ik denk namelijk dat te weinig ouders en schoolleiding stil staan bij de impact van de, ik noem het 'vrouwen energie' op een school. Ik ben vrouw en doorzie mijn patronen bij ons thuis als het gaat om onze jongens. Geen 'goed of slecht', maar wel iets om je heel bewust van te zijn .......
Wendy Schouten is publicist en moeder van drie zonen (7, 12 en 14) en van een dochter (10). Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van zaterdag 5 oktober 2013 op pagina 2. "Onderwijzeressen kleineren jongens door hun spierkracht en moed te negeren. Maar jongens zijn niet stout – ze zijn stoutmoedig, meent Wendy Schouten. Het onderwijs kan nog wat leren van het voetbal."
Alleen een man kon mijn zoon kalmeren
Wendy
Schouten
Als peuter sloeg mijn zoon hinderlijke
leeftijdsgenoten genadeloos tegen de vlakte. Het bleek vervolgens onmogelijk
hem een ‘sorry’ te ontfutselen. Een klap was voor hem een prima middel om je
territorium af te bakenen. „Kijk eens wat je hebt gedaan, dat kindje huilt en
heeft heel erg pijn”, begon een juf meestal hoopvol. Maar voor tranen of
emotionele pressie was hij ongevoelig. „Moet-ie maar ophouden als ik het zeg”,
antwoordde hij hooguit. In het gunstigste geval zei juf dan: „De volgende keer
moet je mij roepen, dan kunnen we er over praten.” Maar hij keek wel uit. Hij
dopte liever zijn eigen boontjes. Praten was wel het laatste waar hij op zat te
wachten.
Het was het begin van een schoolcarrière
waarin mijn zoon negen jaar lang dagelijks de afkeuring van zijn
onderwijzeressen over zich afriep. Hij was niet het dociele kind dat zij graag
zagen, maar een speels beweeglijk dier dat niet van zins was zich te laten
kooien in een klaslokaal of vrouwen te volgen die ‘verdrietig’ werden als hij
een in hun ogen minder geslaagd grapje maakte. Pogingen hem te socialiseren
langs de weg van het empathisch gesprek mislukten keer op keer.
Dit alles bezorgde hem dagelijks
strafregels – en mij een wekelijkse gang naar de juf. Wat was er met hem aan de
hand? Hij gedroeg zich asociaal, onaangepast. Ik begreep het niet. Mijn oudste
zoon was met dezelfde opvoeding een modelleerling.
Zo kritisch als mijn zoon op school werd
beschouwd, zo bejubeld werd hij op het voetbalveld. Zijn negatieve
karaktertrekken (hyperactief, asociaal, koppig, eigenwijs, weinig empathisch en
onbereikbaar) werden door trainers, ouders en medespelers in een positief
daglicht gesteld (dynamisch, onafhankelijk, wilskrachtig, onnavolgbaar,
koelbloedig en onverstoorbaar). Mijn zoons zwakke kanten op school bleken zijn
sterke kanten in het voetbal. Langs de lijn zag ik helemaal geen onwillig
afgesloten kind, maar een open jongen die zich afstemde op zijn medespelers en
elke opmerking van zijn trainer registreerde. Ik zag iemand die niet per se
zelf hoefde te scoren, maar grenzen wilde verleggen en het groepsbelang wilde
dienen. En ik zag iemand die zijn emotie goed kon uitschakelen waardoor hij de
bal kalm en berekenend in de kruising schoot .
De discrepantie tussen de twee werelden
waarin mijn zoon al jaren leeft, is enorm. In het ene kamp een lastpak, in het
andere kamp een held. Dat geeft te denken. Niet in de laatste plaats omdat er
veel jongens zijn als mijn zoon. Jongens uitgerust met het genetisch materiaal
van een krijger. Jongens die hun krachten willen meten en vanaf hun elfde,
twaalfde jaar, klaar staan om samen met hun vaders, ooms, broers en neven een
zwijn in het bos te scoren. Echter, het gebrek aan empathie dat nodig is om dat
zwijn zonder al te veel stress de keel door te snijden, wordt door leerkrachten
doorgaans magertjes gewaardeerd. En het uurtje gym per week volstaat bij lange
na niet om de energie van deze krijgers in banen te leiden.
Daarmee zadelt de maatschappij en het
onderwijs in het bijzonder zichzelf met een probleem op. De toch al overbelaste
docenten worden doodmoe van deze jongens, die zich op hun beurt misplaatst en
waardeloos voelen. Het onderwijs zou zich tijd en moeite kunnen getroosten door
beter naar het voetbal te kijken. Daar wordt de krijgersnatuur van jongens
immers gerespecteerd en gekanaliseerd.
Kinderen kunnen best (of misschien zelfs
beter!) leren rekenen door drie plus zeven keer een bal naar elkaar te
schoppen. De gedachte dat het intellect en de sociale vaardigheden van jongens
beter gevormd worden in een gedisciplineerde sportieve omgeving is van alle
tijden en plaatsen. Kijk naar de gymnasia in het oude Griekenland, de
kostscholen in Engeland en de judoscholen in Japan.
Willen we niet terug naar de autoritaire
tucht uit de jaren vijftig, dan zijn kleinere klassen een voorwaarde voor goed
onderwijs. Dat is in ieders belang – maar in het bijzonder in dat van jongens.
Zij hebben, vergeleken met meisjes, meer directe aansturing nodig.
Meer leraren dus en dan het liefste mannen!
Want de 85 procent vrouw in het basisonderwijs gaat er te vaak van uit dat de
jongens in haar klas gedragsproblemen hebben, terwijl zij gewoon gefrustreerd
zijn door gebrek aan beweging, te weinig aansturing en een te vrouwelijke
manier van communiceren. Hierdoor worden meer jongens dan nodig afgeserveerd
naar een opleiding onder hun kunnen of naar een traject waarin therapeuten en
medicijnen als Ritalin soelaas moeten bieden.
Een aantal keer bezweek ik bijna aan de
druk die onderwijzeressen op mij uitoefenden om mijn zoon als patiënt te beschouwen.
Hem van een etiketje voorzien leverde een directe win-win-situatie op, voor de
juf en voor mij. Zij kreeg meer tijd (lees budget) en ik meer begrip en
aandacht voor mijn zoon, waardoor hij misschien eindelijk stopte met
nagelbijten en mouwkluiven. Bovendien begreep ik, net als zijn juffen, zelf
vaak ook niets van het gedrag van mijn alfamannetje. Misschien was er inderdaad
wat mis met hem.
Wat ben ik blij dat ik, mede dankzij de
onverzettelijkheid van mijn eigen alfaman, nooit gezwicht ben voor die druk.
Hij begreep mijn zoon beter dan ik en vond, terecht, dat we hem niet het gevoel
hoefden te geven dat hij faalde omdat zijn onderwijzeressen er niet uitkwamen
met hem.
Maar nog blijer ben ik met de nieuwe
meester van mijn zoon. Want na zeven jaar valt ons eindelijk de 15 procent man
in het basisonderwijs ten deel. Mijn zoon is een jongen van weinig woorden,
maar over zijn meester raakt hij niet uitgepraat. „Als je niet luistert, pakt
hij je hoofd beet of knijpt hij in je arm, best hard”, zegt hij trots. „En hij
speelt gitaar en zingt een beetje hoog en schor en dat klinkt echt heel mooi.
En weet je”, zegt hij verbaasd, „deze meester wordt helemaal niet kwaad als ik
een grapje maak, hij grinnikt er om en gaat dan gewoon door met zijn verhaal”.
Nog altijd zit mijn zoon overdag meer stil
dan gezond voor hem is, maar ’s ochtends komt hij zingend naar beneden, ’s
middags begint hij ongevraagd aan zijn huiswerk en voor het eerst in zijn
tienjarige schoolloopbaan gaat hij fluitend naar school.
woensdag 4 september 2013
Opstandig
Ik weet nog niet hoe deze blog gaat heten. Komt misschien nog wel als ik aan het schrijven ben, maar voor nu weet ik nog niet waar het heen gaat :-) Ik weet wel waar het over gaat: Julian's eerste schooldag en de gevoelens in mij.....
Want daar waar ik hoor over tranen en verdriet en verscheurde gevoelens als moeder/ouder, voel ik alleen opstandigheid. Nu is dat gevoel me niet vreemd de laatste tijd, want zwangerschapshormonen -wat heerlijk om het daar op te kunnen gooien :-)- maken de meest opstandige gevoelens in mij los. Soms om niets, soms om iets. Waarschijnlijk als ik deze blog over een tijdje terug lees, zal ik tot de conclusie komen dat mn opstandigheid om 'niets' was, maar vandaag is het een groot, groot "iets'.
Het begint al dat we buiten moeten wachten tot de deur open gaat en je naar binnen mag. Alleen vandaag mogen we even mee naar binnen, vanaf nu: afgeven aan de poort aub. Met een rugzak en een lunchbox en een uniform sweater aan (dat is ook een ding want is dat een jas, of een sweater voor de winter om binnen te dragen... we hebben maar bedacht dat het nu een jas is omdat iedereen dat doet ....) lopen we naar binnen. Waar laten we alles??
Lunchbox in een speciale bak, boekentas van de school (die ik maar in de rugzak gedaan had) gaan in een speciale jongens bak -meisjes hebben een andere bak-. En dan? Julian heeft het warm en het sweatshirt gaat uit "ow, doet hij zn trui al uit?" is een opmerking van de assistent van de juf. "JA!!" zeg ik, "waar laten we het?" Sweaters moeten ook in de bak waar de boekentas in gaat. Ik denk maar niet aan de luizen tassen die ik ken van Nederland .... De PE (sport) uniform kleren gaan uit de rugzak in een kastje op de gang: die blijven op school.
En de rugzak? Marcel gaat kijken waar hij die op de gang kan ophangen. Niet dus. Ok? Die nemen we dan maar weer mee naar huis, want "de naamlabels bij de kapstokjes om de jassen om te hangen komen nog: straks!". In de rugzak zit zn zonnehoed -die ze op moeten als de zon schijnt-, zonnebrand, regenjas, regenbroek ... dat moest ik toch ook meenemen? Nou ja, het zal wel. Loslaten maar.
En dan gaat het verder. Julian ziet een computer en zegt dat hij dat wil gaan doen. Maar helaas voor hem, hij moet eerst naar de juffrouw en gaan zitten op de grond. Hij krijgt een whiteboardje en een zwarte stift op schoot (zou die uitwasbaar zijn denk ik, want het uniform is een helder witte blouse met een grijze broek ..... Ook zo iets, wie bedenkt dat kinderen van 4 als uniform witte blouses aan moeten?).
De opdracht is "write your name as good as you can ... but you can also draw something". Ik zie Julian denken. Want net als ik hoort hij volgens mij alleen de 1e opdracht: schrijf je naam. En als hij de 2e opdracht hoort, dan nog steeds is die gevoelsmatig niet gelijk aan de eerste. Ik zie kindjes die hun naam geschreven hebben. Zijn naam schrijven is niet iets wat Julian al geleerd heeft .... Hij kan dat dus niet. Want dat hoefde ook niet had ik gelezen in het school reglement en belangrijker: ik vind en vond het totaal niet nodig om thuis met hem te gaan oefenen om zn naam te schrijven. We waren aan het SPELEN. We hebben wel andere dingen gedaan hoor, op zijn initiatief. Het alfabet, spellen, woordjes maken, etc. Maar een "ik wil mijn naam kunnen schrijven' vraag is nog nooit gekomen vanuit hem ......
Ik zie Julian de 'J' maken, wauw!!, een tijdje voor zich uitkijken ..... en hoor hem zeggen "I don't know". Niemand reageert, want de juf is bezig met alle kindjes die 1 voor 1 binnen komen en allemaal dezelfde opdracht krijgen. Julian veegt de J weer weg en begint opnieuw. En nog een keer. Ik zie hem zitten. Een leeg wit bordje op zn schoot.
En dan voel ik het in me opkomen ..... geen tranen ..... opstandigheid!!!! SCHRIJF JE NAAM???!! Als 1e opdracht bij de start van de kleuterschool? 4 jaar oud?? Nog geen 5 minuten binnen??
Ik kniel even naast hem, weet niet wat ik moet zeggen dus zeg niets. De juffrouw komt er even bij en zegt "hij moet andere schoenen aan voortaan: dichte schoenen, zwarte schoolschoenen met sokken, maar voor vandaag is het ok". Julian heeft zn sandalen aan, het wordt een zonnige dag met temperaturen boven de 23 graden. "Waarom?" vraag ik. "Omdat dat moet. Voor als ze buiten gaan spelen", is het antwoord. Ik zie Marcel naar me kijken en in stilte zeggen "Ik wist het wel". Ok, zeg ik maar zo voelt het totaal niet. Wat een onzin! Wie heeft dit bedacht 200 jaar voor Chr.? Dichte schoenen in de zomer?! Sokken!? En op weg naar buiten zie ik dat iedereen zwarte, dichte schoenen draagt. Meisjes met sokken in de zwarte sandalen.
We komen weer samen thuis. Marcel lacht. Hij is ondertussen wel gewend aan dat Engelse protocol. Ik ook dacht ik ..... nou niet dus want het stormt in mij. Een storm die misschien extra aangewakkerd wordt door de hormonen, maar ook zonder hormonen herken ik het. Want ik ben nooit zo goed geweest in het volgen van 'regels en procedures'. En dat is precies wat er nu op mn bordje ligt, want daar zijn ze hier in het Engelse land heel goed in. Zeker in het schoolsysteem. Verzetten heeft geen zin vermoed ik. Adem in, adem uit .......
Want daar waar ik hoor over tranen en verdriet en verscheurde gevoelens als moeder/ouder, voel ik alleen opstandigheid. Nu is dat gevoel me niet vreemd de laatste tijd, want zwangerschapshormonen -wat heerlijk om het daar op te kunnen gooien :-)- maken de meest opstandige gevoelens in mij los. Soms om niets, soms om iets. Waarschijnlijk als ik deze blog over een tijdje terug lees, zal ik tot de conclusie komen dat mn opstandigheid om 'niets' was, maar vandaag is het een groot, groot "iets'.
Het begint al dat we buiten moeten wachten tot de deur open gaat en je naar binnen mag. Alleen vandaag mogen we even mee naar binnen, vanaf nu: afgeven aan de poort aub. Met een rugzak en een lunchbox en een uniform sweater aan (dat is ook een ding want is dat een jas, of een sweater voor de winter om binnen te dragen... we hebben maar bedacht dat het nu een jas is omdat iedereen dat doet ....) lopen we naar binnen. Waar laten we alles??
Lunchbox in een speciale bak, boekentas van de school (die ik maar in de rugzak gedaan had) gaan in een speciale jongens bak -meisjes hebben een andere bak-. En dan? Julian heeft het warm en het sweatshirt gaat uit "ow, doet hij zn trui al uit?" is een opmerking van de assistent van de juf. "JA!!" zeg ik, "waar laten we het?" Sweaters moeten ook in de bak waar de boekentas in gaat. Ik denk maar niet aan de luizen tassen die ik ken van Nederland .... De PE (sport) uniform kleren gaan uit de rugzak in een kastje op de gang: die blijven op school.
En de rugzak? Marcel gaat kijken waar hij die op de gang kan ophangen. Niet dus. Ok? Die nemen we dan maar weer mee naar huis, want "de naamlabels bij de kapstokjes om de jassen om te hangen komen nog: straks!". In de rugzak zit zn zonnehoed -die ze op moeten als de zon schijnt-, zonnebrand, regenjas, regenbroek ... dat moest ik toch ook meenemen? Nou ja, het zal wel. Loslaten maar.
En dan gaat het verder. Julian ziet een computer en zegt dat hij dat wil gaan doen. Maar helaas voor hem, hij moet eerst naar de juffrouw en gaan zitten op de grond. Hij krijgt een whiteboardje en een zwarte stift op schoot (zou die uitwasbaar zijn denk ik, want het uniform is een helder witte blouse met een grijze broek ..... Ook zo iets, wie bedenkt dat kinderen van 4 als uniform witte blouses aan moeten?).
De opdracht is "write your name as good as you can ... but you can also draw something". Ik zie Julian denken. Want net als ik hoort hij volgens mij alleen de 1e opdracht: schrijf je naam. En als hij de 2e opdracht hoort, dan nog steeds is die gevoelsmatig niet gelijk aan de eerste. Ik zie kindjes die hun naam geschreven hebben. Zijn naam schrijven is niet iets wat Julian al geleerd heeft .... Hij kan dat dus niet. Want dat hoefde ook niet had ik gelezen in het school reglement en belangrijker: ik vind en vond het totaal niet nodig om thuis met hem te gaan oefenen om zn naam te schrijven. We waren aan het SPELEN. We hebben wel andere dingen gedaan hoor, op zijn initiatief. Het alfabet, spellen, woordjes maken, etc. Maar een "ik wil mijn naam kunnen schrijven' vraag is nog nooit gekomen vanuit hem ......
Ik zie Julian de 'J' maken, wauw!!, een tijdje voor zich uitkijken ..... en hoor hem zeggen "I don't know". Niemand reageert, want de juf is bezig met alle kindjes die 1 voor 1 binnen komen en allemaal dezelfde opdracht krijgen. Julian veegt de J weer weg en begint opnieuw. En nog een keer. Ik zie hem zitten. Een leeg wit bordje op zn schoot.
En dan voel ik het in me opkomen ..... geen tranen ..... opstandigheid!!!! SCHRIJF JE NAAM???!! Als 1e opdracht bij de start van de kleuterschool? 4 jaar oud?? Nog geen 5 minuten binnen??
Ik kniel even naast hem, weet niet wat ik moet zeggen dus zeg niets. De juffrouw komt er even bij en zegt "hij moet andere schoenen aan voortaan: dichte schoenen, zwarte schoolschoenen met sokken, maar voor vandaag is het ok". Julian heeft zn sandalen aan, het wordt een zonnige dag met temperaturen boven de 23 graden. "Waarom?" vraag ik. "Omdat dat moet. Voor als ze buiten gaan spelen", is het antwoord. Ik zie Marcel naar me kijken en in stilte zeggen "Ik wist het wel". Ok, zeg ik maar zo voelt het totaal niet. Wat een onzin! Wie heeft dit bedacht 200 jaar voor Chr.? Dichte schoenen in de zomer?! Sokken!? En op weg naar buiten zie ik dat iedereen zwarte, dichte schoenen draagt. Meisjes met sokken in de zwarte sandalen.
We komen weer samen thuis. Marcel lacht. Hij is ondertussen wel gewend aan dat Engelse protocol. Ik ook dacht ik ..... nou niet dus want het stormt in mij. Een storm die misschien extra aangewakkerd wordt door de hormonen, maar ook zonder hormonen herken ik het. Want ik ben nooit zo goed geweest in het volgen van 'regels en procedures'. En dat is precies wat er nu op mn bordje ligt, want daar zijn ze hier in het Engelse land heel goed in. Zeker in het schoolsysteem. Verzetten heeft geen zin vermoed ik. Adem in, adem uit .......
Abonneren op:
Posts (Atom)