Schone schijn?

Afgelopen donderdag heb ik samen met Baak collega's gereflecteerd op de Baak als maatschappelijke onderneming, duurzaamheid (en wat we daar al in doen) en je eigen aandeel daarbinnen. Een interessante discussie, waarbij we samen op zoek gegaan zijn naar de duurzame wortels van de Baak. Op zoek naar het hart, de ziel van onze onderneming. Een mooie reis om met elkaar aan te gaan, waarbij hij nog lang niet ten einde is. Dit weekend las ik in Forum (opinieblad van VNO-NCW) een artikel over de risico's van onverantwoord ondernemen.

In het artikel staat onder andere een conclusie van de Erasmus Universiteit: verantwoord ondernemen wordt steeds meer gezien als absolute noodzaak. Noodzaak voor wie? Dus ik lees verder in het artikel. "Verantwoord ondernemen is belangrijk voor het managen van reputatie, het aantrekken van personeel, het concurrentievermogen en de relatie met de investeerder. Ook belangrijker wordt het met het oog op kostenefficiëntie, kwaliteit en aansprakelijkheid. De meeste druk om zich bezig te houden met verantwoord ondernemen ervaren de grote bedrijven nog altijd van de ngo's, gevolgd door de aandeelhouders en de consument".

Tja. Wat moet je hier in vredesnaam mee?! Wat maakt dat de meeste druk om verantwoord te ondernemen komt van externe factoren. Verantwoord ondernemen is belangrijk voor je reputatie, de relatie met je investeerders .... maar what about de échte reden om duurzaam te ondernemen?? Dat als we dát niet doen, er geen toekomst is voor alle kinderen die nu geboren worden en nog geboren gaan worden. Dat we met zn allen een leefbare wereld om zeep helpen. Dat daar waar het economisch goed gaat, de lucht en het water vervuild zijn. Waar is de mens gebleven die vanuit intrinsieke waarden op een duurzame manier wil werken en creëren? Waarde wil toevoegen aan de maatschappij. Die ethisch wil organiseren. Duurzaamheid in alle haarvaten van de organisatie. Vanuit de kernwaarden, de ziel van de onderneming. En dus níet maatschappelijk ondernemen omdat de druk van buiten, van ngo's en aandeelhouders te groot lijkt te worden. Als je díe druk ervaart, ben je dan niet al veel te laat? Economische redenen die maken dat duurzaam ondernemen al jaren een ongeziene gast is bij visie en strategie sessies. Zéker bij aandeelhoudersvergaderingen. Een rare discussie eigenlijk die we met zn allen voeren. Verantwoord ondernemen? Alsof we íets anders kunnen doen dan dát.

Hoezo gewoon?!

Waarom inspireert de film van "Free Hugs" mij? Waarom deze weblog? Waarom past de titel van mijn weblog zo perfect op wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe? Waarom lezen meer dan 100 mensen "Alle wijsheid ligt op straat"? Week in week uit. Veel vragen. Ik leer om steeds meer vragen te stellen in plaats van naar antwoorden te zoeken. Antwoorden zoeken werkt toch niet. Als antwoorden gevonden willen worden, dan struikel je er wel over. Daar hoef je écht niet naar op zoek te gaan. En ik struikelde vandaag over een antwoord. Gewoon. Op straat. Daar waar wijsheid te vinden is. Hoezo gewoon vraag je je af? Eigenlijk heel ongewoon. Oke, ongewoon gewoon dan. En achteraf ook wel vanzelfsprekend dat ik het dáár vond.

Maar. Waar struikelde ik nu over zul je je afvragen? Laat ik beginnen met vertellen dat iemand met me mee op liep vóórdat ik struikelde. Gelukkig zeg! Anders was ik nooit gestruikeld! En toen ik struikelde, liet hij me gewoon liggen. Op straat. Bovenop mijn antwoord! Hoe confronterend wil je het hebben? Onder het mom van "Leef!". "Geniet van het leven!"

Zo achteraf ben ik eigenlijk wel héél blij dat hij niet aan me ging trekken en sjorren om weer te gaan staan. Want zo in én op het antwoord liggend kon ik er nog wat langer van genieten. En er ook eens lang en bewust naar kijken. Het voelen. Nu ik het antwoord weet, snap ik ook wáárom ik er steeds over heen gelopen ben. Of langs. Als je niet goed kijkt dan is het er ook niet. Dan wel, dan zie je het gewoon niet. Waarom? Omdat het gewoon is. En dat is gelijk het antwoord op al mijn vragen........

Een gratis knuffel is gewoon, maar wordt heel groot en bijzonder. De titel van mijn weblog is heel gewoon en eigenlijk vanzelfsprekend. Ik schrijf ook geen rocket science, maar over heel gewone dingen. Dat wat me opvalt, waar ik me over verwonder. Alle kansen die zo voor het oprapen liggen. Wat maakt dan dat zoveel mensen mijn weblog lezen? Omdat het gewoon is? In gesprekken met klanten, advies -en coachingstrajecten doe ik gewoon én ben ik gewoon Marianne. De terugkoppeling van de ander is dat het zo'n bijzonder gesprek was. Hoe werkt dat toch vraag ik me af? Het antwoord? Dat waar ik over struikelde vandaag? Door gewoon gewoon te zijn. En zo ongewoon en bijzonder te creëren. Want volgens mij werkt het zo. Gewoon veroorzaakt ongewoon. Schijnbaar heb ik het talent om vanuit gewoon ongewoon én bijzonder te veroorzaken. En jij dus ook!

Tja. En wat doe je dan met zo'n antwoord? Ik ga er in ieder geval niet nóg een keer in liggen. Wil wel weer struikelen hoor, maar dan over een ander antwoord op een vraag die ik niet ken. Dus. Ik doe gewoon niets met het antwoord. Ben en blijf gewoon doen wat ik doe. Ben en blijf Marianne. En veroorzaak dus ongewoon en bijzonder.

Met buitengewoon veel dank aan Kees.

Beroep: ParelKetting-Rijger

Ik was vandaag op het Bio Business Event. Nu viel dat enigszins tegen, omdat het meer om recruitment dan om business ging. En ik heb al een leuke job. Het gesprek terug in de stoptrein naar Utrecht was dan ook des te boeiender. En eigenlijk viel toen ook het Bio Business Event op zn plek.

Mijn collega-op-sabbatical steekt zijn mening niet onder stoelen of banken: "het is tijd om je visie én focus te verwoorden én te communiceren, bijvoorbeeld op je weblog!". We waren net weg van station Amsterdam Rai. Ik zou wensen dat de NS op dát moment een vertraging aankondigde. Helaas, we reden op tijd. En zo kwamen we ook al snel te praten over mijn assets. Ik weet niet meer bij welk station dát was. Maar wat toevallig zeg! Daar kwam het gesprek ook op met mijn collega-van-levenswijsheid een kleine week geleden. Misschien toch geen toeval? En naast alle positieve assets die ik volgens hem heb, signaleerde mijn collega-op-sabbatical ook ontwikkelpunten. Dat was in de buurt van Breukelen. -Ik kan ook zeggen negatieve assets, maar dat is not done in trainingsland: het zijn ontwikkelpunten.-

Zo! Dat zet je weer even op scherp! "Maar wat zijn die assets dan?", hoor ik je nu vragen. Daar ben ik dus ook eens goed over gaan nadenken. En vul gerust aan als je daar behoefte toe voelt. Want ik ben er nog niet helemaal uit. Een kenmerk van een Duizend Dingen Doekje is nu eenmaal dat ie al snel 1000 assets denkt te hebben. Maar goed, een paar dan: "tot de essentie komen/analytische/scherp, kritisch en out-of-the-box vragen stellend, kansen zien, passie, verbindend, communicatief sterk, lef". En een ontwikkelpunt is om een teleurstellende ervaring om te zetten in een kans, in kracht. En ook leiderschap tonen bij het uitdragen van een visie. En óók om een focus aan te brengen. En laat dat nou net dé uitdaging zijn voor een Duizend Dingen Doekje, die diep in zn hart een focus op "alles" wil hebben.

Dus. Ik heb een carrière switch gemaakt. Vandaag. Op basis van het gesprek van onlangs én dit gesprek in de stoptrein naar Utrecht. Ik denk dat het bij station Maarssen was. Ik heb een nieuw beroep: ik ben ParelKetting-Rijger. Ik zoek dus parels. En dat is makkelijk want die zijn er genoeg, geloof mij. Vandaag op het Bio Business Event bijvoorbeeld. De ene parel na de andere heb ik gevonden. De een was nog mooier dan de ander. Sommigen wisten het niet eens. Zaten nog in de schelp. Maar dan, dan heb je de parel, en dan? En daar komt het uitdagende van mijn beroep: het rijgen van de parelkettingen! Want ik ben niet voor niets een ParelKetting-Rijger. En juist dat rijgen is best wel lastig... Parels stralen namelijk al zo sterk van zichzelf, dat er minimaal 1000 redenen moeten zijn om zich aan een ketting te laten rijgen. Er zijn 1000 argumenten nodig om de parels te laten zien dat ze samen nóg mooier en krachtiger kunnen worden. Nóg meer kunnen stralen. Dat het fijn is om een parelketting te zijn. Dat veel verschillende kleuren parels de parelketting nóg mooier maken. Dat de verbinding met de andere parels in de ketting extra glans geeft aan je eigen parel. Dat de wereld gebaat is bij een parelketting, mogelijk minder bij losse parels. En dat een parelketting ook wel eens kapot gaat, en dat dat oke is: dat je dan nieuwe kettingen kan rijgen.

En dan? Dan ben ik maar wat blij dat ik een Duizend Dingen Doekje ben. Dat ik denk 1000 assets te hebben. Dat ik 1000 argumenten weet, dat ik 1000 kansen zie, dat ik 1000 parels ken, dat ik 1000 rijgdraden heb. Want die zal ik allemaal nodig hebben bij het rijgen van de parelkettingen. Wat een uitdagend nieuw beroep heb ik!

Alignment werkt! -The Secret-

In Den Haag heb ik The Secret gezien. Een aanrader. Over de Power of Attraction; alles wat je hebt én niet hebt -materieel en immaterieel- heb je zelf gecreëerd. Denken aan waar je meer van zou willen, werkt. Denken aan wat er niet is, maakt dat je dáár meer van krijgt. En zo worden er nog veel meer wijsheden en praktische vertalingen aangereikt in The Secret. Je moet hem écht zelf kijken, want navertellen is onmogelijk. En daarbij komt dat ik er waarschijnlijk andere elementen uit haal dan jij zou doen.

Wat voor mij, weer, een eye opener was, was de term "congruent". Ik gebruik liever de term "alignment". In mijn woorden, in hoeverre ben je in lijn, in hoeverre is er een alignment in jezelf. In wie je bent, wat je wilt, wat je denkt en communiceert, hoe je dan handelt. Ben je in staat om consequent te gaan voor je droom? En ben je dan congruent in het willen, denken, voelen, handelen én erover communiceren, zodat je die droom ook waarmaakt?

Ik betrapte mijzelf erop, dat ik vaak een diffuus beeld de kosmos in stuur. Een voorbeeld? Ja, ik wil als zelfstanding ondernemer starten, wil ik het wel echt?, nee, ik wil het toch niet, ja, laat ik het toch maar overwegen, nee, mijn huidige baan is nog veel te uitdagend. Wat moet de geest van Aladin & de wonderlamp, ook uit de film, "Your wish is my command!" hier nu weer van denken? Waarschijnlijk niets en krijg ik meer twijfels terug, want dát stuur ik de kosmos in. Volgens The Secret creëer ik zo erg weinig: er is geen alignment.

Deze filosofie kan je volgens mij heel goed op organisaties plakken. In hoeverre is er "alignment" in een organisatie? Zijn de corporate merkwaarden bijvoorbeeld "aligned" met de mensen die werken binnen dat merk? En in hoeverre is er "alignment" in:

- wie je bent als organisatie (identiteit), nu en in de toekomst;
- welke medewerkers bij je werken en wat hun passie is;
- welke shareholders verbonden zijn;
- wie je klanten zijn;
- welke diensten/producten je aanbiedt;
- wat je communiceert in de markt.

Klopt het totaal plaatje van je organisatie nog wel? Of zend je als organisatie, net als ik, ook een diffuus beeld uit? Is er dus géén alignment én, als we The Secret geloven, creëer je dus weinig? Interessant om eens te onderzoeken hoe dat werkt voor jouw organisatie!

"Your wish is my command!", ik geloof dat het zo werkt, dus:
1. Zorg voor alignment;
2. Wees je bewust van wát je wenst.

Stukje kijken van deze documentaire?

De eerste keer

Mijn geheugen is een zeef. Waarschijnlijk omdat mijn hoofd vaak al zo vol is van meningen, visies, ideeën, kansen en nog wel 35.000 andere gedachten. Ik gebruik mijn zussen en vriendinnen dus vaak als archief. "Weet jij nog .....?" En ja, ze weten vaak meer dan ik. Want zouden ze nog weten van mijn eerste keer? Ik denk het wel, want in onze vriendschappen deel ik alles, dus ongetwijfeld hebben ze mijn verhalen en dilemma's over die eerste keer opgeslagen. En ongetwijfeld heb ik dus mijn eerste keer zoenen met ze gedeeld. Mijn eerste werkdag weten ze ongetwijfeld ook nog wel. Mijn eerste keer een huis kopen, een auto. Momenten die ik al snel weer vergeten ben, maar die altijd samen gegaan zijn met twijfel. Dát weet ik nog wel. En dan nu mijn eerste keer bloggen. Ongetwijfeld vinden ze het leuk om mee te lezen .... Maar ik twijfel. Ga ik het met ze delen? Deze eerste keer? Waarschijnlijk wel, maar nu nog niet.