Druk en Geluk

Op de menselijke motor heb ik een blog gepubliceerd die gaat over druk en geluk. Als je werkdruk of stress ervaart, dan zeker een aanrader om te lezen! En dan zal deze blog "Omvallen" over werkdruk en burn out je ook vast nieuwe inzichten geven. Wil je eens doorpraten over jouw specifieke situatie en verkennen of en wat ik voor jou of je organisatie kan betekenen? Ik ben bereikbaar op marianne@mariannevanmunster.nl of 06 83 58 84 50.

Omvallen

Ik kan je zo 10 mensen noemen in mijn directe omgeving die of omgevallen waren, of omgevallen zijn, of op het punt van omvallen staan. Veelal vrouwen. Maar dat zegt niets, misschien praat ik de laatste tijd wel meer met vrouwen dan met mannen. Of delen vrouwen eerder met mij hoe het er voor staat. Aan de andere kant zou het zomaar kunnen zijn dat het % omgevallen vrouwen daadwerkelijk hoger is dan het % omgevallen mannen. Dat meen ik me wel te herinneren uit alle onderzoeken en publicaties.

Sommigen noemen het overigens burn out, overspannen, licht depressief. Of ze noemen het zelf niet zo, maar de huisarts geeft dat label. Fijn, weet je in welk hokje je past .....  In alle gevallen waar ik nu aan refereer, is ook een relatie met werken. Dat loopt niet lekker, daar is iets mee. Feit is dat veel van mijn lieve mede vrouwen niet lekker in hun vel zitten, moe zijn, lusteloos, vergeetachtig, zich zelf kwijt zijn, omvallen, ..... Het licht gaat uit, ziektewet, even niet meer werken.

Het lijkt anno 2016 net zo vaak voor te komen als de griep hebben. Of een been breken. Of rugklachten. Of vallen en hechtingen nodig hebben. Wat mij nu net is overkomen. En daar doen we allemaal helemaal niet zo spastisch over. Het zijn lichamelijke dingen, heel gewoon. Er is tijd nodig om daar weer van te herstellen. Soms een week, soms een paar weken, soms een maand en soms zelfs langer als het bijvoorbeeld gaat over rugklachten waar je te lang mee door bent gelopen. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen.

Als je omvalt omdat alle ballen in de lucht te veel zijn om nog mee door te jongleren, omdat je onvoldoende slaapt, omdat je al jaren als schaap met 5 poten aan het rennen bent, omdat 100% geven op alle rollen in je leven onmogelijk is, omdat je jezelf volledig hebt weggecijferd, omdat hormonen je lijf en je geest overnemen (zwangerschap dan wel overgang), omdat je leegloopt op je werk, omdat iemand die je lief is overlijdt, omdat ....., omdat ....... dan is 'het' ineens niet meer gewoon. Vind je zelf. En vinden anderen soms ook.

Raar toch eigenlijk.

Maar stel nu eens dat je ervan uit gaat dat ergens in je leven, of een aantal keer in je leven je gaat omvallen.Waarom weet je nog niet. Maar omvallen ga je. Zoals je ook elk jaar de griep krijgt. Zou het dan minder hard aankomen als je valt? Zou je val zachter zijn? Zou je eerder herstellen? Zou het 'gewoon' worden. In jou, in je omgeving?

En zou je er misschien dan ook voor kunnen zorgen dat je landing zacht is? Door altijd een bedje klaar te hebben staan met empathie en compassie? Dat wanneer je valt, je daar in mag vallen? Brene Brown zegt hier mooie dingen over.

Zo met het einde van 2016 in zicht en de blik op 2017 geef ik deze overweging graag aan je mee. Ik ben zelf ook gestart met het maken van mijn 'empathie en compassie-bedje. Want omvallen zal ik zeker nog veel en vaak gaan doen. Dat is immers gewoon!

Opladen

Die zomer vakantie kost best wat energie. Daar waar ik voordat we kinderen hadden lekker kon opladen en ontspannen op vakantie, is dat nu toch echt een ander verhaal. Het is mogelijk 'not done' om te delen, want ik hoor er weinig van bij andere ouders, maar ik kom na een zomervakantie met 3 kleine kinderen toch echt terug in een soort van burn out. Alle hallejuula verhalen over de vakantie herken ik ook hoor, maar het onderdeel wat volgens mij weggelaten wordt is die burn out. Te laat naar bed, te vroeg wakker door de kinderen. De hitte. Kleine kinderen die 7 dagen per week zorg en aandacht vragen. Slechter slapen met alle gevolgen van dien. Zwemvleugels af en weer aan. En weer af en weer aan. Insmeren, insmeren, insmeren. Regen en jengelende kleintjes. "Wat kan ik doen vandaag mama?" "Zullen we een spelletje doen?" Mama. Mama. Mama. Mammmmaaaaa!

Nou ja, nu weer lekker aan het werk en dus bijkomen. En opladen. Want werken ervaar ik als vakantie merk ik. In mijn eigen energie en tijd kunnen 'zijn'. Geen kleine kinderen die een beroep doen op 'Mamaaaah!'.

Me, myself and I. Een aantal dagen in de week. Kopje koffie er bij. Leuke mensen om mee samen te werken. Heerlijk. Ik kom helemaal bij. Voor mij werkt de afwisseling van 3 dagen werken en 2 mama dagen het beste om lekker in mn vel te zitten.  Ik ben dan ook een leukere moeder vind ik.

En dan op weer op naar de volgende uitdaging. We krijgen 1-9 de sleutel van ons nieuwe huis en kijken naar een mega verbouwing. Lekker roerige tijden dus. Zaak voor mij om alle zeilen bij te zetten en te blijven staat. Buigzaam zijn als riet vind ik dan altijd een mooie metafoor. Mijn ZZP opdracht rond ik zo september, oktober af dus dat valt samen met de verbouwing en de verhuizing. Oeps. Maar dat gaat goed komen hoor, want in planningen maken ben ik wel bekwaam. Ik heb de maanden goed in beeld en weet precies wat en wanneer. :-)

En per november wil ik dan weer starten aan een nieuwe opdracht bij een leuke oude of nieuwe klant. Die heb ik nog niet en dat voelt best onrustig. Ook dat is iets wat ik weinig hoor bij andere ZZP' ers. Ook een 'not done' onderwerp? Net zoals de burn out na een zomervakantie met kinderen? Ik ben eerlijk en merk dat ik erg moet wennen aan het deel van de ZZP dynamiek om nog geen opdrachten te hebben. En nu is het pas november dat ik weer aan de slag wil ..... maar toch. Nou ja, vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Dat is waar het allemaal om draait. Maar stilzitten en wachten is geen optie vind ik! En dat past me ook niet. Dus in vertrouwen schrijf ik deze blog. En wie weet heb jij een tip dan wel kan je me aanbevelen of doorverwijzen. Ik hoor er dan van en alvast een groot 'Dank je Wel' daarvoor!

Doen!

Gepubliceerd op MARK Academy

We merken het aan alle kanten. Vitaliteit en duurzame inzetbaarheid leeft in Nederlandse bedrijven. Het aantal aan- en vragen neemt toe, op alle sociale media zijn de thema’s meer aanwezig dan ooit tevoren. Het momentum is daar!  

‘He, he, eindelijk!’ hoor ik je zuchten. Want jij weet al tijden dat als je lekker in je vel zit, letterlijk en figuurlijk, je veel meer plezier ervaart in leven en werken. Dat als je aandacht geeft aan alles (*) in jou, je met alle nieuwe inzichten stappen zal zetten in de richting van meer vitaliteit. Met als gevolg dat je duurzaam inzetbaar bent en blijft. Iets waar je werkgever ook weer blij van wordt.

Alleen  ….. het lukt je niet altijd om die aandacht ook echt te geven aan jezelf. Het is zo druk op het werk of thuis. Je ervaart stress. Tijd tekort. In veel gevallen schiet jij er bij in. Herkenbaar nietwaar? Want je weet best wat je te doen hebt om vitaal te worden, te zijn en te blijven. Alleen het ook echt gaan doen, tja ?

Ik weet uit ervaring dat als jij die stappen zet in de richting van een betere totaalbalans en meer vitaliteit, jouw thuis en werkomgeving daar ook iets van gaat merken. Sterker nog, ze zullen samen met jou mee veranderen en vitaler worden. En daar hoef jij niets aan te doen, dat gebeurt automatisch. Alsof jouw vitaliteit besmettelijk is. Hoe mooi is dat!?

Van vitale medewerkers naar vitale teams en organisaties. Dat is waar MARK voor staat en met passie aan wil bijdragen. Het lijkt makkelijk gezegd …..en dat is het ook. Want alles wat nodig is, is slechts 1 mens. Ik! Jij! Jij die kiest om je vitale wel-zijn serieus te nemen. En hoe? Door te gaan doen! Ik denk graag eens met je mee hoe je van inzichten via 'doen' naar resultaat kan komen. En als de inzichten ontbreken, dan gaan we daar eerst naar op zoek. En voor organisaties die een vruchtbare bodem willen creëren voor haar medewerkers om op te landen? Of om vanuit te starten. Ik denk graag mee.

 (*) en met alles bedoel ik alle kwadranten en de cirkel in het midden van het MARK Coachmodel: 

MARK Coachmodel ®

Dat is raar?!

Vandaag doe ik een telefonisch interview met Henk Voormolen van Albron over vitale organisaties. We kennen elkaar van 2007 toen Albron host was van het Dutch Innovation Seminar bij de Baak. Een impressie van het inspirerende en natuurlijk zeer vitale gesprek, kan je gaan lezen in het online Coachingsmagazine van de Baak. Ik herinner me dat de contacten met Albron in 2007 ook al zo inspirerend waren. En nu weer. Dat is fijn werken! Om wat achtergrond aan het artikel te geven, bedacht ik me mijn eerder geschreven blogs na te lezen uit 2007 -en wat ben ik dan weer blij met mn blog!- over de voorbereiding op DIS 2007 en de dag zelf. Zoeken, zoeken, zoeken ... maar ik kan niets vinden! Dat is toch raar! Heb ik daar dan niets over geschreven? Googlen levert ook te weinig op: zelfs niet op de Baak website. Ik snap er echt helemaal niets van!!!

Horen, zien en zwijgen?

Ben je ook zo moe geworden van het filmpje hiervoor? Over de toekomst van media? Zitten we dáár nu met zn allen op te wachten? Houden we het allemaal nog wel bij? Willen we het sowieso wel? Soms word ik er zó moe van. De snelheid waarmee we draaien en bewegen. Waarmee ik draai en beweeg. Ik heb er in een blog al eens wat over geschreven. En in mijn werk dan óók nog bezig zijn met onderwerpen als business development, creative economy, innovatie, nieuwe media. "Allemaal héle snelle, dynamische thema's", zegt een vriendin dan die in een verstillende sector werkt. Maar álles is toch snel tegenwoordig? De snelheid van leven, van werken, van communiceren. Eigenlijk doen we alles snel, de hele maatschappij is op topsnelheid aan het sjezen. Mailen, bellen en gebeld worden, skypen, zappen, films downloaden en gelijk kijken (vooral tekenfilms gaan extreem snel) -bij voorkeur via internet-, eten, slapen, dansen, balkon schoonmaken, was ophangen, muziek luisteren, en weer mailen, bellen, vergaderen, ... Alles doen we op zn snel, sneller, snelst.

Onthaasten, balans, verstillen? Allemaal buzz woord van deze tijd. Dagje sauna in Bleiswijk, mediteren, transformational breathing, retraite in de Ardennen, massage, vriendinnen workshop over energie, aura's en vitaliteit, ...... Wie doet er niet aan? "Hoe meer hoe beter!", is mijn credo. En allemaal bedoeld om weer wat rust in lijf en leden, maar vooral in "hoofd met 1000 gedachten per seconde", te vinden. Maar houden we onszelf niet gigantisch voor de gek? Er zijn nog nooit zo veel burnouts geweest in werkend Nederland. Vooral onder werkende vrouwen heb ik me laten vertellen. Is er niet iets structureels nodig. Méér dan af en toe ont- en opladen? Spannen we het paard niet achter de wagen? Doen we aan struisvogelpolitiek? Zijn we horen, zien en zwijgen-aapjes?

Bij de Baak is verstillen een sleutelwoord. Even een pas op de plaats maken, je wereld stil zetten. Aan zee, op het Landgoed de Horst. Om dáárna te bepalen hoe snel je weer verder wilt gaan. Je ziet mensen in programma's tot rust komen. Je ziet mensen wandelen door het bos, aan zee. Dát zien alleen al geeft verstilling! En hopelijk voor die mens mét een structureel resultaat. In ieder geval met het besef dat een snelheidsmeter, een kilometerteller én een APK keuring onmisbaar zijn.

Is er iets structureels nodig voor jou? Ik denk dat je alleen zélf het antwoord kan geven. Ik weet wél wat míjn antwoord op deze vraag is: remmen!!!!!!

PS voor de liefhebbers: deze "horen, zien en zwijgen" aapjes hebben we hergebruikt.