Vrouwendag

Afgelopen zondag was het Internationale Vrouwendag. Voor de Baak heb ik als bijdrage meegeschreven aan een artikel rondom die dag. De tekst onderaan "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!" komt uit mijn pen. In mijn tijd bij de Baak (2006 - 2011) is deze tekst ontstaan en is de eerst kaart verschenen waar deze tekst op stond. Als ik me goed herinner een tekst van of via Jan van der Veer, kunstenaar bij de Baak. Een tekst met een diepere betekenis, een verhaal. Misschien kan Jan het verhaal nog eens vertellen?

"Dag meisje je bent mooi en goed, veel zon!"
Mij spreekt het enorm aan. Ik voel me aangesproken. Ik voel de tekst in alle diepte en breedte. Ik herken dat de tekst leeftijd onafhankelijk is, daar eigenlijk niets over zegt, ondanks dat de aanspreektitel 'meisje' is. De tekst raakt en roert me. Ik snap in hoofd en hart precies waar het over gaat en wat de woorden willen zeggen tegen mij en anderen.

Vanwege deze verbinding met de tekst, heb ik het altijd als ondertitel gebruikt onderaan mijn 'de Baak handtekening". Kreeg daar best veel reacties op. Vragen, opmerkingen. En alles daartussen.

En zo zag ik zondag op Twitter ook een reactie van iemand langskomen op deze tekst in het artikel. Ze vond het denigrerend en voelde zich niet aangesproken. Het artikel vond ze ok, maar die tekst onderaan totaal niet. Ze snapt ook niet hoe we dat hebben kunnen opschrijven.

Ik heb onlangs geleerd van Kees dat een irritatie in mij, want dat ontstond na het lezen van deze reactie, een ingang is naar een verborgen talent. Ben daar naar op zoek, want de irritatie op deze reactie is er nog steeds. Er zit ook een oordeel op. Want ik vind het kortzichtig om het "denigrerend" te noemen. Snap niet dat een ander niet snapt wat er staat. Dat het een diepere betekenis heeft. Zeker gezien het thema Internationale Vrouwendag waarin alle vrouwen solidariteit willen uitdragen naar elkaar. Naar vrouwen en meisjes in de hele wereld. Dus zelfs als je die diepere betekenis van de tekst niet zelf voelt, dat nog kan je het zien als een wens aan anderen. Misschien slaat het niet op jou. Maar om de tekst dan denigrerend te noemen?!

Ik merk dat de uitnodiging om een irritatie op een andere manier te bekijken leerzaam voor me is. Dat het ruimte schept. Dat het de zon laat schijnen op mijn talenten, op anderen en ook op waarom iets me irriteert.

Dus vandaag zeg ik heel hard tegen mezelf: "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!"

PS ik ben benieuwd wat deze tekst met jou doet :-)

Organisatie als optelsom van merken

Dit lees ik zojuist op Linkedin

“Help medewerkers hun ‘digitale oppervlakte’ te vergroten”

Mark Burgess vertelt in deze TEDxNavesink hoe medewerkers middels social media met elkaar en de buitenwereld verbonden zijn. Markten veranderen daardoor en bedrijven gaan anders met klanten en prospects om. Holle massa marketing wordt ingewisseld voor authentieke, transparante en persoonlijke relaties. Een merk is niets meer dan het totaal van personal brands van haar medewerkers. Benut het vertrouwen dat zij in de markt genieten en help hen hun ‘digitale oppervlakte’ te vergroten voor meer bereik en impact.

Op Youtube is het ook te zien en te horen.

Grappig dat ik hier in 2007 en 2008 ook al over aan het bloggen was ..... Grappig in de zin van dat het me een goed gevoel geeft over mijn ideeën, gedachten: de visie die ik had, heb en ga hebben. Toen, nu, straks. Ik sta er alleen nog niet mee op een TED podium :-) dus ergens onderweg een andere afslag genomen :-) Nou ja. Maakt niet uit. Het geeft mij in het hier & nu, in mijn oriëntatie op weer gaan werken in Nederland begin 2015, een krachtig gevoel dat wat ik denk, zeg, doe en leef hout snijdt. Dat ik dat wat Mark Burgess deelt, kan zijn voor organisaties, scholen, instellingen door mijn palet van talenten, mijn 'way of being'. Maar dat ik ze hier ook in kan ondersteunen, mocht dit de weg zijn die men in wil slaan ..... Een weg overigens die voor veel organisaties best eng is. Een weg van jezelf anders organiseren, op een andere manier in verbinding staan en komen met je omgeving. Een weg ook die vraagt om leiderschap en moed. Stappen in een andere wereld met andere regels en gebruiken. In mijn ogen een onvermijdelijk kruispunt. Ik lees mijn blogs graag nog eens na ter inspiratie. Jij ook?

Het Merk Ik en De BV Ik

Hoezo gewoon?!

Waarom inspireert de film van "Free Hugs" mij? Waarom deze weblog? Waarom past de titel van mijn weblog zo perfect op wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe? Waarom lezen meer dan 100 mensen "Alle wijsheid ligt op straat"? Week in week uit. Veel vragen. Ik leer om steeds meer vragen te stellen in plaats van naar antwoorden te zoeken. Antwoorden zoeken werkt toch niet. Als antwoorden gevonden willen worden, dan struikel je er wel over. Daar hoef je écht niet naar op zoek te gaan. En ik struikelde vandaag over een antwoord. Gewoon. Op straat. Daar waar wijsheid te vinden is. Hoezo gewoon vraag je je af? Eigenlijk heel ongewoon. Oke, ongewoon gewoon dan. En achteraf ook wel vanzelfsprekend dat ik het dáár vond.

Maar. Waar struikelde ik nu over zul je je afvragen? Laat ik beginnen met vertellen dat iemand met me mee op liep vóórdat ik struikelde. Gelukkig zeg! Anders was ik nooit gestruikeld! En toen ik struikelde, liet hij me gewoon liggen. Op straat. Bovenop mijn antwoord! Hoe confronterend wil je het hebben? Onder het mom van "Leef!". "Geniet van het leven!"

Zo achteraf ben ik eigenlijk wel héél blij dat hij niet aan me ging trekken en sjorren om weer te gaan staan. Want zo in én op het antwoord liggend kon ik er nog wat langer van genieten. En er ook eens lang en bewust naar kijken. Het voelen. Nu ik het antwoord weet, snap ik ook wáárom ik er steeds over heen gelopen ben. Of langs. Als je niet goed kijkt dan is het er ook niet. Dan wel, dan zie je het gewoon niet. Waarom? Omdat het gewoon is. En dat is gelijk het antwoord op al mijn vragen........

Een gratis knuffel is gewoon, maar wordt heel groot en bijzonder. De titel van mijn weblog is heel gewoon en eigenlijk vanzelfsprekend. Ik schrijf ook geen rocket science, maar over heel gewone dingen. Dat wat me opvalt, waar ik me over verwonder. Alle kansen die zo voor het oprapen liggen. Wat maakt dan dat zoveel mensen mijn weblog lezen? Omdat het gewoon is? In gesprekken met klanten, advies -en coachingstrajecten doe ik gewoon én ben ik gewoon Marianne. De terugkoppeling van de ander is dat het zo'n bijzonder gesprek was. Hoe werkt dat toch vraag ik me af? Het antwoord? Dat waar ik over struikelde vandaag? Door gewoon gewoon te zijn. En zo ongewoon en bijzonder te creëren. Want volgens mij werkt het zo. Gewoon veroorzaakt ongewoon. Schijnbaar heb ik het talent om vanuit gewoon ongewoon én bijzonder te veroorzaken. En jij dus ook!

Tja. En wat doe je dan met zo'n antwoord? Ik ga er in ieder geval niet nóg een keer in liggen. Wil wel weer struikelen hoor, maar dan over een ander antwoord op een vraag die ik niet ken. Dus. Ik doe gewoon niets met het antwoord. Ben en blijf gewoon doen wat ik doe. Ben en blijf Marianne. En veroorzaak dus ongewoon en bijzonder.

Met buitengewoon veel dank aan Kees.

Beroep: ParelKetting-Rijger

Ik was vandaag op het Bio Business Event. Nu viel dat enigszins tegen, omdat het meer om recruitment dan om business ging. En ik heb al een leuke job. Het gesprek terug in de stoptrein naar Utrecht was dan ook des te boeiender. En eigenlijk viel toen ook het Bio Business Event op zn plek.

Mijn collega-op-sabbatical steekt zijn mening niet onder stoelen of banken: "het is tijd om je visie én focus te verwoorden én te communiceren, bijvoorbeeld op je weblog!". We waren net weg van station Amsterdam Rai. Ik zou wensen dat de NS op dát moment een vertraging aankondigde. Helaas, we reden op tijd. En zo kwamen we ook al snel te praten over mijn assets. Ik weet niet meer bij welk station dát was. Maar wat toevallig zeg! Daar kwam het gesprek ook op met mijn collega-van-levenswijsheid een kleine week geleden. Misschien toch geen toeval? En naast alle positieve assets die ik volgens hem heb, signaleerde mijn collega-op-sabbatical ook ontwikkelpunten. Dat was in de buurt van Breukelen. -Ik kan ook zeggen negatieve assets, maar dat is not done in trainingsland: het zijn ontwikkelpunten.-

Zo! Dat zet je weer even op scherp! "Maar wat zijn die assets dan?", hoor ik je nu vragen. Daar ben ik dus ook eens goed over gaan nadenken. En vul gerust aan als je daar behoefte toe voelt. Want ik ben er nog niet helemaal uit. Een kenmerk van een Duizend Dingen Doekje is nu eenmaal dat ie al snel 1000 assets denkt te hebben. Maar goed, een paar dan: "tot de essentie komen/analytische/scherp, kritisch en out-of-the-box vragen stellend, kansen zien, passie, verbindend, communicatief sterk, lef". En een ontwikkelpunt is om een teleurstellende ervaring om te zetten in een kans, in kracht. En ook leiderschap tonen bij het uitdragen van een visie. En óók om een focus aan te brengen. En laat dat nou net dé uitdaging zijn voor een Duizend Dingen Doekje, die diep in zn hart een focus op "alles" wil hebben.

Dus. Ik heb een carrière switch gemaakt. Vandaag. Op basis van het gesprek van onlangs én dit gesprek in de stoptrein naar Utrecht. Ik denk dat het bij station Maarssen was. Ik heb een nieuw beroep: ik ben ParelKetting-Rijger. Ik zoek dus parels. En dat is makkelijk want die zijn er genoeg, geloof mij. Vandaag op het Bio Business Event bijvoorbeeld. De ene parel na de andere heb ik gevonden. De een was nog mooier dan de ander. Sommigen wisten het niet eens. Zaten nog in de schelp. Maar dan, dan heb je de parel, en dan? En daar komt het uitdagende van mijn beroep: het rijgen van de parelkettingen! Want ik ben niet voor niets een ParelKetting-Rijger. En juist dat rijgen is best wel lastig... Parels stralen namelijk al zo sterk van zichzelf, dat er minimaal 1000 redenen moeten zijn om zich aan een ketting te laten rijgen. Er zijn 1000 argumenten nodig om de parels te laten zien dat ze samen nóg mooier en krachtiger kunnen worden. Nóg meer kunnen stralen. Dat het fijn is om een parelketting te zijn. Dat veel verschillende kleuren parels de parelketting nóg mooier maken. Dat de verbinding met de andere parels in de ketting extra glans geeft aan je eigen parel. Dat de wereld gebaat is bij een parelketting, mogelijk minder bij losse parels. En dat een parelketting ook wel eens kapot gaat, en dat dat oke is: dat je dan nieuwe kettingen kan rijgen.

En dan? Dan ben ik maar wat blij dat ik een Duizend Dingen Doekje ben. Dat ik denk 1000 assets te hebben. Dat ik 1000 argumenten weet, dat ik 1000 kansen zie, dat ik 1000 parels ken, dat ik 1000 rijgdraden heb. Want die zal ik allemaal nodig hebben bij het rijgen van de parelkettingen. Wat een uitdagend nieuw beroep heb ik!

Het merk IK!

Ik dacht: ik ga eens aan de slag met het merk "Marianne". Personal Branding is hot en ik wil mijn merk "Marianne" ook goed laden! Ik heb onlangs een workshop gegeven over Personal Branding, dus het kan geen kwaad zelf ook iets te doen aan dit fenomeen. Vandaag is dus "Ik Werk aan Mijn Merk-dag". Ik wil een duidelijke signatuur: herkenbaarheid! Een merkenwaaier biedt uitkomst. Oke, eerst een paar vragen beantwoorden? Nou ja, dat kan.

• Merkcompetenties en waarden: wat doet het merk?
• Merkkern: wat is de essentie van het merk, de authenticiteit?
• Merkpersoonlijkheid: welke emotionele relatie wil het merk met haar stakeholders?
• Merkbeeld: wat zijn de waarneembare elementen waaraan het merk te herkennen is? (logo, kleur)
• Merkbelofte: Wat belooft het merk, waarin ligt de bewijskracht, aan wie wordt de belofte gedaan?
• Merkkern: wat is de essentie van het merk?
• Merkverhaal: al deze merkelementen omgezet in een verhaal, wát is het verhaal dan?
  

Zo! Dát is lastiger dan ik dacht. Vandaag even snel het merk "Marianne" laden dacht ik.
Niet dus. Er zullen veel meer "Ik Werk aan Mijn Merk-dagen" moeten komen. Want dit vraagt om verdieping en zelfonderzoek, misschien wel om 360 graden feedback. En een Baak training "IK en de Ander", kan ook geen kwaad. En ongetwijfeld heb ik de hulp van mijn stakeholders nodig. En ...... Maar goed, na alle energie die ik er in ga steken, staat er straks wel een uitermate krachtig "Marianne" merk!

Hoe gaan organisaties om met het merk "IK"? Mensen die hun merk willen laden, dan wel aan het laden zijn? En hoe verhoudt dat merk "IK" zich dan tot het corporate organisatie merk?
Wie denkt hier binnen of buiten de organisatie over na? Voor je het weet heb je een "huis van merken" waarbij het dak eraf gaat! Of misschien is het huis te klein? Of wordt er een ander huis naast gebouwd? Doen we aan woningruil? Krijgen we nieuwe bewoners?

Het merk "IK" denkt hier graag over mee!