Voetbal of basketball?

Vandaag kan ik wel 1000 blogs schrijven. Mijn hoofd en hart lopen over. Van het boek dat geschreven is wat ik ook geschreven had willen hebben: een verzameling van ideeën, ook de mijne, vergaard en gebundeld. Van de boeken die ik zelf kan gaan schrijven. Maar niet doe. Van onrechtvaardigheid en onrecht. Van irritatie en frustratie over talenten, energie, inspiratie die niet aangewend worden. Van oudere mensen die tegen studenten zeggen: "be aware of the change" ..... waarbij het zinvoller was geweest te zeggen "you ARE the change". Aangevuld met "en hoe kan ik jou helpen je rugzak te vullen en/of te verzwaren met alles wat je nodig hebt om toegerust te zijn voor jouw werkende morgen?"

Maar ik loop het meest over van het gesprek met de Dean van een universiteit die aangeeft dat zijn glas half leeg is. Ik schrik. Hij is de senior management laag die de wereld van morgen vorm moet geven? Ik schrik als we praten over wat allemaal niet kan. Budgetten die bepalen welke koers gelopen wordt.
Engagement is het sleutelwoord in de nieuwe strategie ... engagement met wie? "Met business". Oké, daar kan ik prima een rol in spelen. Ik vertel waar en hoe ik waarde kan toevoegen.

"Budgetten zijn er niet". Geen probleem, want als partner van een expat heb ik ingecalculeerd dat mijn financiële carrière een pas op de plaats zal maken. Wat niets zegt over mijn professionele ontwikkeling en de waarde creatie voor anderen hier in het buitenland. Het 1 staat los van het ander! En dat schijnt best lastig te zijn om te bevatten zo ervaar ik. Ik zou het wel weten als ik aan de andere kant van de tafel zat en iemand deed 'mij' in de aanbieding!

Mijn hart en mond roepen van nieuwe verbindingen -ja, ook met het bedrijfsleven!- anders dan de traditionele werkgever-werknemer verbinding. Ik pas niet op een Engelse loonlijst. Ben niet zo van hiërarchie en harken als organisatie structuur. De kans is groot dat ik daar zelf een hark van word. En ..... ik ben Rijnlands in hart en nieren, zeker na mijn loopbaan bij de Baak :-) Maar belangrijker nog dan dat: ik geloof oprecht dat ik als dedicated outsider meer waarde toevoeg dan als insider.

De aarde is niet vruchtbaar. "Long lasting relationships and business engagement", dat is waar de universiteit voor gaat. En lessen uit het verleden -waarbij externe business advisors met een zak geld weg gingen zonder 'waarde' achter te laten voor de universiteit- maken dat ze de nieuwe koers alleen aan willen gaan met mensen die contractueel verbonden zijn aan de universiteit. "Posities zijn er overigens niet op dit moment" ..... Tja. En wat zeg je dan?

De Engelse taal begint me te beperken. Ik schiet op de lat, maar het lukt me niet om in het doel te schieten. Begrijpen we elkaar? Misschien niet eens zozeer qua taal als wel qua inhoud. Wil ik basketbal spelen? Omdat ik denk dat dat is wat het bedrijfsleven en de universiteit nu nodig hebben? En blijft mijn gesprekspartner voetballen omdat ze daar al jaren erg goed in zijn? Ik gooi het over een ander boeg. "Volley-Voet-Bal zou ook kunnen", zeg ik, "samen compleet nieuwe sporten en speelvelden verkennen!?" De wereld van morgen is immers anders dan de wereld van gister, dus waarom ons laten beperken door dat wat al is?  Het blijft voetballen. Ik onderneem een laatste poging. "Dammen in het zwembad"?

Hoe krijg ik mijn visie op dit speelveld??!!

Ik ga het zien of en waar de ontmoeting toe leidt. Heb niet meer kunnen doen dan ik gedaan heb. Bij het weer naar buiten lopen kom ik M. tegen. Hij staat als business development manager op de loonlijst bij de universiteit, en is een jaar geleden aangetrokken om de contacten met het bedrijfsleven verder uit te bouwen. "Succes met voetballen", zeg ik. Hij kijkt me aan, "voetballen?" zegt hij, "ik ben aan t zwemmen!" "Vergeet dan je damstenen niet!", roep ik hem nog na. De liftdeuren gaan dicht. Ik hoop oprecht dat hij mij gehoord heeft.

The Rhineland Way

The Rhineland Way | Jaap Peters

€8,99 - Digitaal boek

Reintroducing a European style of organisation

The Rhineland Way was French philosopher Michel
Albert’s proposed answer to the Anglo-American style
of market capitalism that spread across the globe after
the demise of Communism in the early 1990s.

Today, in the wake of recent scandals and the crisis

in the banking industry, this alternative is more viable
 -- and more needed -- than ever before.

What does the Rhineland Way mean on a practical,
day-to-day working level?

How can we infuse our organisations and
working processes with a little

Rhineland spirit?

Jaap Peters and Mathieu Weggeman, champions of the

Rhineland Way since its inception, give you a few
insightful pointers and examples of what it means to
work with principles instead of rules, to trust the skilled
craftsman and to focus on primary processes.

They also sketch a helpful framework you can use as a
starting point to bring about similar changes in your
own company. An organisation should not be just
a money-making machine, but a place where skilled
workers enjoy the beauty of craftsmanship
to satisfy their customers.

Een dilemma .....

Ik heb een dilemma! Geen "30-ers dilemma", zoals een collega dacht, maar een ander dilemma. En ik heb besloten het publiekelijk te maken. Op internet dus. Want. Wie weet kan jíj me wel helpen. Ik geef dus een dilemma weg, en wie weet ontvang ik .......? - Ik sprak net André Meiresonne over "geven", dus ga het eens uit proberen- Ik heb onlangs ook via Linked-in een vraag gesteld aan mijn Linked-in vrienden. Dat leverde in no time tientallen reacties op! Wie weet werkt het nu ook wel. Dus: doe je best! :-))

Oke. Komt ie. Mijn dilemma. Waar gaat het om?

In maart 2008 gaat mijn Visie en Strategie programma weer van start. Afgelopen september heeft het programma "gedraaid", in maart gaat ie voor de tweede keer lopen. Ik heb voor die maart start 5 deelnemers en wil er graag 5 bij om van start te gaan. Ik vind het programma waardevol, uniek en onderscheidend. In Nederland is niets vergelijkbaars te vinden. En waarom onderscheidend? Omdat het gaat over "waardesystemen", de zachte kant van strategie. Waardesystemen in jezelf en in je organisatie. Kom je vanuit de Rijnlandse stroming, of eerder uit de Anglo Amerikaanse hoek? En wat leveren die inzichten je op dan? Om vandaaruit te komen tot visie en strategie. En om dát levend te krijgen, maken en houden in de organisatie waarin je werkt. Waarom zouden de mensen in je organisatie jou volgen?

En wat is nu mijn dilemma? Nou: kan ik deze vraag stellen op mijn weblog? De vraag om mensen in jóuw omgeving te attenderen op mijn Visie en Strategie programma. Het leeft namelijk erg in bedrijvig Nederland. Organisaties worstelen met visie en strategie vraagstukken, en ik heb een oplossing, maar weet schijnbaar niet de juiste kanalen aan te boren. Is mijn weblog een kanaal? Dát is mijn dilemma dus!

Want. Ik geloof heilig in de kracht van netwerken. Van virtuele netwerken. Van aandacht en passie. Van op persoonlijke titel mensen attenderen op onderwerpen, thema's producten en diensten die waarde creëren. Van virals: de ketting die je creëert door jouw netwerk te vragen hún netwerk aan te boren. Dan wel dat ze dát uit zichzelf doen: zonder dat je het vraagt (dat zou mooi zijn).

Nou. En nu maar wachten wat er gaat gebeuren. Ik laat het los -'loslaten' was ook een onderwerp in het gesprek met André- ........

Rijnlands

Maandag gaat het Baak Strategie Programma voor de eerste keer van start. Spannend om te gaan ervaren hoe "mijn" kindje leert lopen. Want dát is natuurlijk wel de bedoeling. En voor diegenen die mij al een beetje leren kennen ..... graag een beetje snel :-)) Dat lopen dan. In de wieg blijven liggen en er naar kijken is niet mijn ding. Leren lopen wel. Samen. En door vallen en opstaan weer samen verder leren. Want klaar zijn we toch nooit. Zeker niet als het gaat over visie en strategie.

Opvallend trouwens, maar misschien ook niet..., dat de insteek die we gekozen hebben voor het Baak Strategie Programma, strategie en visie bekijken vanuit een Rijnlandse stroming en een Anglo Amerikaanse kader, ineens zo hot is! Kijk maar eens naar de Rijnlandse netwerk bijeenkomsten in Zwammerdam, het Rijnlands congres van 12 oktober, het Rijnlandse weblog. En zo kan ik nog wel meer Rijnlandse stromingen noemen die aan het bloeien zijn. Slow Management, de website en het magazine, past er ook in. En Slow Food ook.

Is het een hype? Of een noodzakelijke tegenbeweging in deze tijd van hecktiek en versnelling? Wat is Rijnlands eigenlijk? En wat niet? Wat kunnen we er mee? What's in it for me? vraag ik me ook als marketeer af. "Wat kan ík er mee", vraag jij je misschien af? Veel vragen? Ik nodig je uit om samen verder te zoeken naar antwoorden. Die er mogelijk niet eens zijn. Maar dat geeft niet. Want elkaar treffen rondom vragen ligt mij eigenlijk veel meer dan gelikte antwoorden, modellen en structuren krijgen. Zou dat misschien ook Rijnlands zijn?

Mijn ambachtschap

Mijn broer vroeg gister wanneer ik iets ging schrijven over ambachtschap. Hij had gelezen in een eerder log dat ik dat zou gaan doen. Hij vroeg zich af of ik geïnspireerd was door het thema nummer van Slow Management. Nou nee. Alhoewel ik Slow Management wel ken hoor. Onder andere omdat de introductie van het tijdschrift voor de zomer bij de Baak in Driebergen plaatsvond. Ik heb er dus zijlings wat van meegekregen, de slow food hapjes bijvoorbeeld :-).

Mijn reden om te schrijven over ambachtschap, is dat ik óók een ambacht wil! Ik wil eigenlijk iets tastbaars maken. Doen! Sinds ik de arbeidsmarkt ben ingestapt, rol ik van het ene vage beroep in het andere. Distributiemarketeer, programmamanager -"maak je de TV gids?", opleidingsmanager -"ben je trainer?"- . En dat allemaal dan ook nog eens als senior. En dan nu business developer bij de Baak. "Marianne, wat dóe je nu eigenlijk?'. Tja. Heb je een uurtje? Of twee? Op verjaardagen en in de kroeg begin ik er niet eens meer aan om te vertellen wat ik doe. Wat zou het toch fijn zijn om te zeggen: ik ben schilder, timmerman, edelsmit. Lekker duidelijk! Concreet, bekend en weinig woorden. Ik kan het zelfs laten zien. Iedereen weet gelijk wát het is, wat ik doe. Niet van die vage beroepen waar ik elke keer in belandt....

Maar heb ik dan geen ambacht? Dat vraag ik me dan af. Maar natuurlijk wel! Het is alleen geen oud ambacht. Iets wat iedereen al kent uit het verleden. Het is een nieuw ambacht. En het staat nog in de kinderschoenen. Het is een ambacht van de 21e eeuw. Van de Rijnlandse "school". Ik ben een kenniswerker, co createur en netwerker 2.0. Dát is mijn ambacht. En wat maak ik dan? Van alles. Vaak is het niet tastbaar, soms wel. Logisch dus eigenlijk dat nog niemand weet wat mijn ambacht is! Dat ik van die vage blikken krijg als ik ga vertellen wat ik doe. Want ik ben nog maar nét gestart met het uitoefenen van mijn ambachtschap. Dus het duiden ervan heeft tijd nodig. De ambachtsschool staat ook nog op de planning voor de toekomst. Om te leren over en je verder te bekwamen in het nieuwe ambacht.. En laten we dan ook gelijk een Gilde in het leven roepen voor dit ambacht.

Onlangs was ik op een rondvaartboot van Schuttevaer. Varen door de grachten van Utrecht naar het Theehuis Rhijnauwen. Onder elke lantaarnpaal zie je dan vanaf het water een stenen tegel waar de ambachten die vroeger op die plek uitgeoefend werden, weergegeven worden. Smid, timmerman, bakker en slager. Maar die tegels zullen over 200 of 500 jaar toch wel eens vervangen moeten worden? Plaats maken voor tegels met nieuwe ambachten als netwerker 2.0, co createur, kenniswerker? Vast wel! Dus. Wie weet hangt mijn ambacht straks ook onder de lantaarnpaal van de Utrechtse grachten .....