Druk en Geluk

Op de menselijke motor heb ik een blog gepubliceerd die gaat over druk en geluk. Als je werkdruk of stress ervaart, dan zeker een aanrader om te lezen! En dan zal deze blog "Omvallen" over werkdruk en burn out je ook vast nieuwe inzichten geven. Wil je eens doorpraten over jouw specifieke situatie en verkennen of en wat ik voor jou of je organisatie kan betekenen? Ik ben bereikbaar op marianne@mariannevanmunster.nl of 06 83 58 84 50.

Het systeem werkt niet meer

Schitterende blog van Annemie Schuitemaker! De volledige tekst is hier te lezen. Dit (zie hieronder in cursief) deel uit haar blog spreekt mij enorm aan en zou ik zo zelf geschreven kunnen hebben. Uit het hart gegrepen dus! En ik hoop dat het je inspireert en aanzet tot anders denken. "Bekijk het ook eens .... van de andere kant". Misschien zelfs het experiment wat ze beschrijft gaan doen? Er over nadenken zoals Annemie zegt is mogelijk stap 1, maar ik nodig je uit het ook daadwerkelijk te gaan doen. En in het doen te gaan ervaren wat het je kan brengen. Als mens. Als organisatie. Ik denk graag mee, want zie enorm veel kansen in de combinatie van de rennende 30 ers en de zoekende 50 ers (ouder mag ook). 

Het systeem werkt niet meer

Het systeem waar wij onderdeel van zijn, barst uit zijn voegen, we werken 24/7, we zorgen 24/7, we zorgen voor maatschappelijk verantwoord bezig zijn, onze doelen zijn hoog. De werkdruk stijgt, en de werkstress, maar ook de privédruk en de privé stress. De relatie tussen werk en privé is overigens een belangrijke oorzaak voor de werkstress, blijkt uit een recent onderzoek van Arbo Unie en HR Praktijk.

Maar doen we ons dat zelf aan? Dus…. de dertigers rennen zich suf en de 50 ers zoeken zich suf….

Tegelijkertijd lees en zie ik deze week veel over de werkeloosheid onder 50 plussers ernstigee vormen aanneemt. Ze soliciteren zich suf, maar worden nergens aangenomen. Dan is het antwoord toch eigenlijk heel simpel. Claudia Filsinger geeft het al jaren aan, slowing down en gearing up voor jonge moeders met kinderen en ook vaders. Laat de dertigers een stapje terug doen als ze willen, geen 'up –or-out' maar 'step aside - slowing down' en later weer 'gearing-up'. Een vijftiger en dertiger samen. De dertiger neemt het ouderschaps- of vaderschaps – of zorgverlof en de vijftiger neemt e.e.a. over met de ouderwetse duo baan, of welke constructie je ook kiest. Dan hebben we het beste van twee werelden. Dat kan snel en op korte termijn gerelde worden, de vijftiger heeft mega veel ervaring, zit niet in de spitsuur fase van het leven en kan zijn kennis gelijk inzetten. Dus 1 + 1 = 3. Volgens mij is dit de moeite waard om eens over na te denken met je collega's, met je team, met het MT......... het levert gegarandeerd minder stress op op korte termijn en duurzame inzetbaarheid op langere termijn. 

Doen!

Gepubliceerd op MARK Academy

We merken het aan alle kanten. Vitaliteit en duurzame inzetbaarheid leeft in Nederlandse bedrijven. Het aantal aan- en vragen neemt toe, op alle sociale media zijn de thema’s meer aanwezig dan ooit tevoren. Het momentum is daar!  

‘He, he, eindelijk!’ hoor ik je zuchten. Want jij weet al tijden dat als je lekker in je vel zit, letterlijk en figuurlijk, je veel meer plezier ervaart in leven en werken. Dat als je aandacht geeft aan alles (*) in jou, je met alle nieuwe inzichten stappen zal zetten in de richting van meer vitaliteit. Met als gevolg dat je duurzaam inzetbaar bent en blijft. Iets waar je werkgever ook weer blij van wordt.

Alleen  ….. het lukt je niet altijd om die aandacht ook echt te geven aan jezelf. Het is zo druk op het werk of thuis. Je ervaart stress. Tijd tekort. In veel gevallen schiet jij er bij in. Herkenbaar nietwaar? Want je weet best wat je te doen hebt om vitaal te worden, te zijn en te blijven. Alleen het ook echt gaan doen, tja ?

Ik weet uit ervaring dat als jij die stappen zet in de richting van een betere totaalbalans en meer vitaliteit, jouw thuis en werkomgeving daar ook iets van gaat merken. Sterker nog, ze zullen samen met jou mee veranderen en vitaler worden. En daar hoef jij niets aan te doen, dat gebeurt automatisch. Alsof jouw vitaliteit besmettelijk is. Hoe mooi is dat!?

Van vitale medewerkers naar vitale teams en organisaties. Dat is waar MARK voor staat en met passie aan wil bijdragen. Het lijkt makkelijk gezegd …..en dat is het ook. Want alles wat nodig is, is slechts 1 mens. Ik! Jij! Jij die kiest om je vitale wel-zijn serieus te nemen. En hoe? Door te gaan doen! Ik denk graag eens met je mee hoe je van inzichten via 'doen' naar resultaat kan komen. En als de inzichten ontbreken, dan gaan we daar eerst naar op zoek. En voor organisaties die een vruchtbare bodem willen creëren voor haar medewerkers om op te landen? Of om vanuit te starten. Ik denk graag mee.

 (*) en met alles bedoel ik alle kwadranten en de cirkel in het midden van het MARK Coachmodel: 

MARK Coachmodel ®

Werk, werk, werk, werk, werk

Wat doe je als werk een obsessie lijkt te worden? Ach, ik moet het niet erger maken dan het is, maar waarheid is wel dat ik me zorgen maak over Me & Work. Want we komen in de zomer van 2014, dan wel 2015, weer terug naar Nederland. En dan? Waar ga ik dan werken? Zijn er banen die ik wil, die mij willen? De weg naar ZZP'er -met de 3 jaar financiële bewijslast- oogt niet erg interessant met de huidige recessie & ons plan om een family-huis te kopen zodra we het appartement in Rosmalen verkocht hebben. Als we het ooit verkopen .... Nu zal je zeggen: dat is nog zo ver weg .... en ja, dat is ook zo. Maar toch. De werkende in mij was best even oké met structuurloos, met minder werken, met af en toe projecten, met vrijwilligers werk, met netwerken, met werk zoeken hier in Engeland -ZZP'er of in loondienst-, met hier en daar iets doen voor de Baak. Ik vond ook mijn weg wel in zingeving en voldoening .... was een bezige bij: alles hier in Engeland opbouwen, ons als gezin settelen, meer tijd om te sporten, om te schrijven, Engelsen en de omgeving ontdekken, om mijn NLP opleiding te doen. "Ach ja, partner van een expat, je kent het wel". Maar aan alles komt een einde. Ook aan de tijd dat ik er oké mee was. Want dat ben ik niet meer. Banen zijn er hier niet echt. Ja, fulltime maar dat vind ik geen optie. Zou voor 7,50 per uur kunnen gaan werken als parttimer, 20-25 uur. Tenminste als ik het zou worden naast alle andere sollicitanten, maar kan niet zeggen dat ik daar erg enthousiast van wordt. Assistent van de office manager die weer de assistent is van de junior manager die assistent is van de assistent ......

Hoe ga ik om met 'werk' en "te maken keuze' gedachten in mijn hoofd? Dat is de vraag die mij bezighoudt. Niet eens zozeer wat het antwoord moet zijn -al zou een kant en klaar antwoord ook fijn zijn-, maar meer hoe stop of structureer  ik die gedachten? Hoe laat ik het geen obsessie worden. Ik kan natuurlijk wel met de antwoorden aan de slag gaan en gaan solliciteren in NL. Aangeven dat ik per september 2014 beschikbaar ben, maar ja .... Ben ook al druk aan het kijken op vacature sites, maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. "De banen in 2014/2015 staan nog niet op een vacature site .....".  Solliciteren in het Engelse land is een continue proces, maar de realiteit is dat de kansen minimaal zijn. En mijn overtuiging "bedrijven in Zuid Engeland zitten vast te wachten op iemand met een andere kijk op hun werkelijkheid" (a la het Baak Strategie Programma zoals ik het in mijn Baak tijd ontwikkeld heb "Met Andere Ogen") .... heeft nog weinig bewijs gevonden.

En dan lees ik een artikel in het blad WIJS. "Werk, dat ben je zelf!" Ik citeer: "Je valt als mens niet samen met je werk, je bent meer dan je werk. Leven is niet werken, maar werken is wel leven. Werken is een deel van je leven dat een eigen zinnigheid moet hebben. Het moet een ruimte zijn waarin je je capaciteiten kunt inzetten, waarin je een bijdrage levert aan de samenleving, of dat nu betaald wordt of niet". Met dat laatste ben ik het niet eens, omdat ik werken zonder betaald te worden niet als werken ervaar. Even verder op staat er: "Bij werk hoort dat je (iets van) je ziel in je werk legt. Alle werk geeft een samenhang aan het leven, een plek waar je kunt inzetten wat je te bieden hebt. Je bent iemand door je werk". En de afsluiting van het artikel:"Werk: dat ben je zelf. Je wordt gevormd, bepaald door je werk. Je laat jezelf zien in je werk. Je ontplooit wat je te bieden hebt. Je vervult je verlangens om iets te betekenen voor anderen, voor de samenleving. Je identiteit is dus in het geding. Tegelijk is het zaak er wel kritisch mee om te gaan. Om je niet afhankelijk te maken van je werk. Dan ligt opbranden op de loer. Je bent jezelf in je werk, maar je leven is er niet van afhankelijk. Je bent meer dan je werk".

Ik snap waarom het zo'n groot ding is voor mij "niet-werken", tenminste niet in de vorm die ik gewend ben/was in NL. Mijn identiteit is in het geding! Werk geeft mij samenhang! Werk betekent je talenten inzetten! IK WIL MIJN TALENTEN INZETTEN! Zo, dat lucht op! En hè, dat is verrassend, als je hard schreeuwt dan hoor je je hoofd niet meer praten. Zou daar wijsheid in te vinden zijn?

Horen, zien en zwijgen?

Ben je ook zo moe geworden van het filmpje hiervoor? Over de toekomst van media? Zitten we dáár nu met zn allen op te wachten? Houden we het allemaal nog wel bij? Willen we het sowieso wel? Soms word ik er zó moe van. De snelheid waarmee we draaien en bewegen. Waarmee ik draai en beweeg. Ik heb er in een blog al eens wat over geschreven. En in mijn werk dan óók nog bezig zijn met onderwerpen als business development, creative economy, innovatie, nieuwe media. "Allemaal héle snelle, dynamische thema's", zegt een vriendin dan die in een verstillende sector werkt. Maar álles is toch snel tegenwoordig? De snelheid van leven, van werken, van communiceren. Eigenlijk doen we alles snel, de hele maatschappij is op topsnelheid aan het sjezen. Mailen, bellen en gebeld worden, skypen, zappen, films downloaden en gelijk kijken (vooral tekenfilms gaan extreem snel) -bij voorkeur via internet-, eten, slapen, dansen, balkon schoonmaken, was ophangen, muziek luisteren, en weer mailen, bellen, vergaderen, ... Alles doen we op zn snel, sneller, snelst.

Onthaasten, balans, verstillen? Allemaal buzz woord van deze tijd. Dagje sauna in Bleiswijk, mediteren, transformational breathing, retraite in de Ardennen, massage, vriendinnen workshop over energie, aura's en vitaliteit, ...... Wie doet er niet aan? "Hoe meer hoe beter!", is mijn credo. En allemaal bedoeld om weer wat rust in lijf en leden, maar vooral in "hoofd met 1000 gedachten per seconde", te vinden. Maar houden we onszelf niet gigantisch voor de gek? Er zijn nog nooit zo veel burnouts geweest in werkend Nederland. Vooral onder werkende vrouwen heb ik me laten vertellen. Is er niet iets structureels nodig. Méér dan af en toe ont- en opladen? Spannen we het paard niet achter de wagen? Doen we aan struisvogelpolitiek? Zijn we horen, zien en zwijgen-aapjes?

Bij de Baak is verstillen een sleutelwoord. Even een pas op de plaats maken, je wereld stil zetten. Aan zee, op het Landgoed de Horst. Om dáárna te bepalen hoe snel je weer verder wilt gaan. Je ziet mensen in programma's tot rust komen. Je ziet mensen wandelen door het bos, aan zee. Dát zien alleen al geeft verstilling! En hopelijk voor die mens mét een structureel resultaat. In ieder geval met het besef dat een snelheidsmeter, een kilometerteller én een APK keuring onmisbaar zijn.

Is er iets structureels nodig voor jou? Ik denk dat je alleen zélf het antwoord kan geven. Ik weet wél wat míjn antwoord op deze vraag is: remmen!!!!!!

PS voor de liefhebbers: deze "horen, zien en zwijgen" aapjes hebben we hergebruikt.

Stress!!!

Naast alle stress waar je als actieve 30-er mee om te gaan hebt, en dan laat ik de hele vrouwelijke HaHaHa (alias HormonenHuisHouding) stress compleet buiten beschouwing, is er een nieuwe stress bijgekomen: blogstress. Heluppp!!! Nog meer stress?

De Pers schrijft er vandaag over. En ik snap het wel hoor. Het is een vorm van "moeten" die je jezélf oplegt. En ja, dát geeft stress. Wist je dat al? Want je bent het altijd zelf, nooit is het een ander die jou stress geeft. En hoewel ik altijd vol bravoure roep dat het woord "moeten" al járen niet meer in mijn woordenboek voorkomt, ontkom ik er ook niet meer aan. De wereld draait door en ik draai als een razende mee. Want. Ik moet mn blackberry -werk- lezen en zien wie me mailt en waar het over gaat. Ook in het weekend en 's avonds. En ik moet dan gelijk reageren. En daarna weer reageren op de reactie. En ik moet weten wie mij belt/sms't. En dan moet ik ook weer gelijk reageren. Mijn mobiel -privé- moet ik dus altijd bij me hebben.

En nu kan ik dus ook blogstress krijgen? Of al hebben. Want. Ik moet héél goed zijn in het schrijven. Ik moet persoonlijke, krachtige, leuke, scherpe, humoristische, zinvolle, vakinhoudelijke, deskundige, verrassende, inspirerende, enthousiaste, wijze, vernieuwende teksten schrijven voor op mn weblog. En ik moet regelmatig iets nieuws schrijven. En ik moet .... STOP! Ik wil niet meer moeten van mezelf. Ik wil niet meer draaien en razen. Dit vraagt om een besluit: het woord "moeten" komt dus per direct niet meer voor in mijn woordenboek! Mijn oude wijsheid in ere hersteld, dd 29 mei 2007. Wie volgt? Samen stoppen met moeten?!

PS Je zal snappen dat vanaf nu preventie hoog op mijn agenda staat. Ik doe dus ook actief aan blogstress-reductie: ga zómaar wat schrijven. Niet wijs, leuk of enthousiast. Niet verrassend, zinvol en al helemaal niet regelmatig. Niets moet, alles mag. Pffff ...... een weblog is relaxed zeg .......