Werk, werk, werk, werk, werk

Wat doe je als werk een obsessie lijkt te worden? Ach, ik moet het niet erger maken dan het is, maar waarheid is wel dat ik me zorgen maak over Me & Work. Want we komen in de zomer van 2014, dan wel 2015, weer terug naar Nederland. En dan? Waar ga ik dan werken? Zijn er banen die ik wil, die mij willen? De weg naar ZZP'er -met de 3 jaar financiële bewijslast- oogt niet erg interessant met de huidige recessie & ons plan om een family-huis te kopen zodra we het appartement in Rosmalen verkocht hebben. Als we het ooit verkopen .... Nu zal je zeggen: dat is nog zo ver weg .... en ja, dat is ook zo. Maar toch. De werkende in mij was best even oké met structuurloos, met minder werken, met af en toe projecten, met vrijwilligers werk, met netwerken, met werk zoeken hier in Engeland -ZZP'er of in loondienst-, met hier en daar iets doen voor de Baak. Ik vond ook mijn weg wel in zingeving en voldoening .... was een bezige bij: alles hier in Engeland opbouwen, ons als gezin settelen, meer tijd om te sporten, om te schrijven, Engelsen en de omgeving ontdekken, om mijn NLP opleiding te doen. "Ach ja, partner van een expat, je kent het wel". Maar aan alles komt een einde. Ook aan de tijd dat ik er oké mee was. Want dat ben ik niet meer. Banen zijn er hier niet echt. Ja, fulltime maar dat vind ik geen optie. Zou voor 7,50 per uur kunnen gaan werken als parttimer, 20-25 uur. Tenminste als ik het zou worden naast alle andere sollicitanten, maar kan niet zeggen dat ik daar erg enthousiast van wordt. Assistent van de office manager die weer de assistent is van de junior manager die assistent is van de assistent ......

Hoe ga ik om met 'werk' en "te maken keuze' gedachten in mijn hoofd? Dat is de vraag die mij bezighoudt. Niet eens zozeer wat het antwoord moet zijn -al zou een kant en klaar antwoord ook fijn zijn-, maar meer hoe stop of structureer  ik die gedachten? Hoe laat ik het geen obsessie worden. Ik kan natuurlijk wel met de antwoorden aan de slag gaan en gaan solliciteren in NL. Aangeven dat ik per september 2014 beschikbaar ben, maar ja .... Ben ook al druk aan het kijken op vacature sites, maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. "De banen in 2014/2015 staan nog niet op een vacature site .....".  Solliciteren in het Engelse land is een continue proces, maar de realiteit is dat de kansen minimaal zijn. En mijn overtuiging "bedrijven in Zuid Engeland zitten vast te wachten op iemand met een andere kijk op hun werkelijkheid" (a la het Baak Strategie Programma zoals ik het in mijn Baak tijd ontwikkeld heb "Met Andere Ogen") .... heeft nog weinig bewijs gevonden.

En dan lees ik een artikel in het blad WIJS. "Werk, dat ben je zelf!" Ik citeer: "Je valt als mens niet samen met je werk, je bent meer dan je werk. Leven is niet werken, maar werken is wel leven. Werken is een deel van je leven dat een eigen zinnigheid moet hebben. Het moet een ruimte zijn waarin je je capaciteiten kunt inzetten, waarin je een bijdrage levert aan de samenleving, of dat nu betaald wordt of niet". Met dat laatste ben ik het niet eens, omdat ik werken zonder betaald te worden niet als werken ervaar. Even verder op staat er: "Bij werk hoort dat je (iets van) je ziel in je werk legt. Alle werk geeft een samenhang aan het leven, een plek waar je kunt inzetten wat je te bieden hebt. Je bent iemand door je werk". En de afsluiting van het artikel:"Werk: dat ben je zelf. Je wordt gevormd, bepaald door je werk. Je laat jezelf zien in je werk. Je ontplooit wat je te bieden hebt. Je vervult je verlangens om iets te betekenen voor anderen, voor de samenleving. Je identiteit is dus in het geding. Tegelijk is het zaak er wel kritisch mee om te gaan. Om je niet afhankelijk te maken van je werk. Dan ligt opbranden op de loer. Je bent jezelf in je werk, maar je leven is er niet van afhankelijk. Je bent meer dan je werk".

Ik snap waarom het zo'n groot ding is voor mij "niet-werken", tenminste niet in de vorm die ik gewend ben/was in NL. Mijn identiteit is in het geding! Werk geeft mij samenhang! Werk betekent je talenten inzetten! IK WIL MIJN TALENTEN INZETTEN! Zo, dat lucht op! En hè, dat is verrassend, als je hard schreeuwt dan hoor je je hoofd niet meer praten. Zou daar wijsheid in te vinden zijn?

Kwalitatief en kwantitatief opschalen

"Ik heb het idee dat er veel wordt gediscussieerd en gewerkt in bedrijven aan 'hoe kan ik het resultaat blijven behalen als gevolg van tegenvallende omzet'. Daar ligt veel meer het accent op, dan nieuwe mogelijkheden, kansen e.d. Het materiële tastbare krijgt de overhand. Dagelijks lees ik over nieuwe bezuinigingsrondes, kostenbesparingen, verkopen van onderdelen, het niet terug kunnen verdienen van overnames. Dit wordt dan aan de klant doorberekend met hogere tarieven etcetc. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar het merendeel lijkt in eenzelfde spiraal te zitten. Kwantitatief opschalen. Deze dominantie is niet verkeerd maar er moet een andere (net zo krachtige) oriëntatie tegenover komen te staan. Kwalitatief opschalen. Bij de Baak vindt deze discussie ook plaats. Lopen we de werkelijkheid niet achterna maar vooral ook over hoe krijgen we die andere krachtige oriëntatie. De vraag hierbij is of we een nieuwe context nodig hebben óf kunnen we de energie samenbrengen in de bestaande context. Nieuwe context zou kunnen zijn; vanuit wie willen wij zijn in de omgeving waarin wij ons begeven & wat is onze bijdrage aan die omgeving. Welke dynamiek leeft er in ons en hoe kan die ons en anderen gezamenlijk verder helpen. Hierin ligt mijn inziens een nieuw perspectief. Kwalitatieve idealen verbonden met rationele vormgeving. Met onze 5 waarden (vrijheid, vertrouwen, verantwoordelijkheid, verantwoording en verbinden) en met de mensen die zich hieraan willen verbinden (waarden zijn idealen, motieven), moeten wij het doen. En geen verbinding zal vanzelf tot uitsluiting leiden."

Dit schreef mijn collega Martin Metselaar deze ochtend in de Maandagmail. Elke maandag delen we binnen de Baak wat er speelt binnen de Baak en in de omgeving waarbinnen we een plek hebben. Ik vind het een mooie weergave van de dynamiek in organisaties vandaag de dag. Maar meer nog een krachtige visie en uitnodiging om een keuze te maken, om een koers te varen die recht doet aan de identiteit van de onderneming. Een koers die soms uit het oog verloren wordt door de waan van alle dag. Misschien wil je er eens over door praten met gelijkgestemden? Wat kan je leren van elkaar bij het kwantitatief en kwalitatief opschalen?

Blog recessie?!

Ik heb zojuist mijn blog statistieken eens bekeken. Dat was schrikken! In september nog 650 visits per maand en zelfs 812 page views. Daar ben ik best trost op! En nu. In november ..... nog maar 58 visits en 64 page views. En in oktober was het niet veel beter. Dus .... als jij deze blog leest: dank je wel! Je schroeft mn statistieken weer wat op :-)) En mn humeur!

Ik heb sterk het vermoeden dat die sterke daling komt doordat mn blog sinds september aangemerkt is als 'spam blog'. En volgens mij verwijdert Google dan alles, waardoor je onvindbaar wordt op 't net. Bijvoorbeeld ook niet meer voorkomt in de zoekwoordenstructuur.
Ben nog steeds bezig in contact te komen met Google om die review eindelijk eens te krijgen. Het zal me niet gebeuren dat ze mn blog verwijderen!!

Dan wel, de daling komt omdat de kredietcrisis toegeslagen heeft op blogger! Niemand heeft meer tijd om blogs te lezen. Alle neuzen in de boeken om de euro's op orde te krijgen. Zou dat het zijn? Vind ik wel een aangenamere reden dan die andere .... Want dát zou een uitdaging zijn, dat spam gedoe met Google is gewoon verspilde energie!

Leve de recessie?!

In deze tijd van onrust, van omvallende reuzen ontkom je er niet aan om een blog te schrijven over, je raadt het al, de recessie. Gaat ie er komen? Wanneer? In welke vorm? Wat het ook moge worden, het is onomkeerbaar dat we de oude wereld achter ons gelaten hebben. Dat wij allen de uitdaging hebben om onze organisaties de wereld van morgen in te leiden.

Maar wat staat je dan te doen? Waar begin je? Alles om je heen is nu onzeker. Binnen en buiten staat op zn kop. Dat wat houvast gaf is niet meer. In het Baak Strategie Programma merk ik aan de casuïstiek van de deelnemers hóe lastig het is om koers te bepalen in tijden van onzekerheid. Hoe lastig het is om dán je rol als leider invulling te geven. En juist in die tijden is het vinden én volgen van je koers een noodzaak. Pompen of verzuipen!?

En wat gaat je dan helpen? Daar hebben we het dan samen over in het programma. Gelukkig niet alleen, samen! We voelen en herkennen de pijn, de onmacht. Antwoorden lijken ver weg, maar dan vinden we het oog van de orkaan. Daar waar we in rust komen tot de kern. Misschien ook wel tot onze eigen kern. Onszelf vragen stellen als: waartoe zijn wij als organisatie op aarde? Wat is mijn visie? Wat zijn mijn waarden? En herken ik die in de organisatie waar ik voor werk, waar ik verantwoordelijk ben voor de koersbepaling? Vragen ook als "why should anybody be led by you?".

Deze tijden kosten ons veel, maar reken maar dat ze ons véél meer gaan opleveren!