"Haal de aap van je schouder" coaching

Herken je dat? Dat je altijd andermans apen op je schouder hebt zitten. "Omdat die ander ze er op zet!" hoor ik je zeggen. Het moet toch?! Ja, zo kan je dat zeker ervaren. Op je werk, thuis. Collega's, kinderen, je partner, je vrienden. En veelal zal je ook zelf apen op je schouder zetten? Denk maar eens aan al die dingen die moeten van jezelf.

Wat het ook is, je eigen apen, andermans apen: je hebt er last van! Het is te veel of het wordt je te veel. Je ervaart mentale stress en zelfs ook fysieke stress van al dat 'moeten'. En eerlijk is eerlijk. Met al die apen van jezelf en van anderen op je schouders word je toch ook hondsmoe.

Herken je dit? Ervaar je veel 'moeten' in je werk en/of je leven? En verlang je naar meer vrijheid? Naar rust! Overweeg dan om te staten met de "Haal de aap van je schouder" coaching. In 6 gesprekken gaan we samen aan de slag. Waarom doe je wat je doet? Wat kost het je? Hoe kan je het veranderen? Wat levert het je op? Om zo tijdens en na de coaching in rust en vrijheid alleen nog maar een aap op je schouder te zetten als jij er zelf voor kiest! Meer info: Marianne - persoonlijk leiderschap - 06 83 58 84 50 - www.mariannevanmunster.nl -

Website

Mijn nieuwe website is online! Vanuit de gedachte dat ik naast mijn aanwezigheid op Twitter, Facebook en LinkedIn een plek wilde waar ik als ZZP'er iets meer kon vertellen dan in de blogs die ik sinds 2007 hier schrijf.

Mijn blogs zullen hier en daar te lezen zijn. Ik nodig je uit eens een kijkje te nemen: www.mariannevanmunster.nl.

Nog deels 'under constructie' dus een voorbeeld van het 'Nooit Af' -nieuwe boek van Martijn Aslander- principe. Dat bevalt en past me. Laat het nooit af zijn.

Vragen

Zojuist was ik in de supermarkt en vroeg om brood zonder E nummers. Omdat ik daar niet meer aan wil. Aan E. Op de markt bij de bakkers en bij de echte bakkers zelf is de vraag van de consument naar zuivere producten zonder gekke toevoegingen al langer doorgesijpeld. Want daar kan je nu best veel kopen. Lekker brood zonder E. Nog wel allemaal kleine formaat broodjes. Wat voor ons als gezin van 5 weer niet handig is. Maar goed. De weg wordt gelopen. De weg zonder E.

Alleen supermarkt bakkers zien het licht nog niet denk ik. Ze gaan de boot missen als ze niet snel schakelen!

De eigenaar van deze Plus Supermarkt pakte mijn vraag goed op en ging gelijk bellen met het hoofdkantoor. Ik stond er naast. Dikke 10 voor pro actief en de klant serieus nemen. Hij wist niet waarom er E nummers in de broden zitten, zo vertelde hij mij. Zijn vraag naar het waarom gaf een antwoord wat ik al verwacht had. Houdbaarheid. En op de vraag of deze supermarkt binnenkort ook brood zonder E nummers ging leveren kwam het antwoord nee. Nou heb ik daar mijn twijfels over want ik vermoed dat in afzienbare tijd ook supermarkt bakers brood zonder E nummers zullen gaan aanbieden. Dat vraagt een innovatie in het proces van brood bakken voor supermarkten. Maar slimme meisjes en jongens, van zeg 15 jaar oud, genoeg die daar in mee kunnen denken!

Mijn trigger om deze blog te schrijven gaat overigens niet over de inhoud. Alhoewel ik dat ook belangrijk vind. Het gaat over de ultieme kracht van een vraag. Mijn vraag aan deze man. Zijn vraag aan het hoofdkantoor. De vraag van het hoofdkantoor aan de broodbakfabriek. De vraag van de fabriek terug aan de broodbakker. De vraag van de broodbakker terug over het proces. Vragen. Vragen. Vragen. Naar het waarom. De gevestigde orde en de gebaande paden steeds opnieuw bevragen. Waarom? Om te vernieuwen. Om bewust elke keer opnieuw te kiezen. Om niet te verzanden in de weg die anderen gelopen hebben. Om niet blind te volgen en aannames te doen dat anderen de juiste weg bewandelen.

Welke vraag die er toe doet stel jij vandaag?

Supernanny

Ik lees net dat Supernanny Jo Frost naar Nederland komt. Benieuwd naar de programma's. Zal vast erg leerzaam gaan zijn voor ons ouders. Indertijd heb ik een korte blog geschreven, nadat ik haar op de Engelse TV gezien had. Best fijn om af en toe te leren over opvoeden. En wat fijn als er eens iemand over je schouder mee zou kunnen kijken op momenten dat het niet werkt. Dan wel op momenten dat het wel werkt. En je daarna natuurlijk uitbundig feliciteert met hoe goed je het wel niet doet als ouder. Want in alle hectiek van de dag is het zo makkelijk om die momenten als 'gewoon' te bestempelen.  

De afgelopen drie jaar heb ik "Men are from Mars, Women are from Venus, Children are from Heaven" van John Gray meerdere malen gelezen. Een aanrader! En sinds een jaar "Unconditional Parenting" van Alfie Kohn. Beide boeken hebben me nieuwe inzichten gegeven. Soms handvatten om iets anders te doen, soms een bevestiging van wat ik al doe.

'Belonen' is waar ik sowieso al niet zo'n fan van ben, want welke boodschap geef je een kind? Het voelt soms ook gewoon scheef van binnen 'als je dit doet, krijg je dat". Een verkapte vorm van omkopen? Straffen is al helemaal niet mijn ding. 'Moving from Rewards and Punishments to Love and Reason" van Alfie Kohn, ligt dan meer in mijn lijn.

En heel eerlijk. Soms werkt het wel en soms werkt het niet. Dat is ook weer de werkelijkheid. Wat vandaag wel werkt, werkt morgen misschien niet meer. Niets zo veranderlijk als mensenkinderen :-)

Maar goed. De situatie.

Sinds weken komen alle 2 de jongens, 4 en 5 jaar oud, nadat we ze naar bed gebracht hebben steeds weer uit bed. Om allerlei plausibele redenen. Of niet. Feit is dat ik er zwaar geïrriteerd van werd en het soms wel 20.00 uur was voordat ze in bed bleven. En dan 's ochtends om half zes weer wakker .... dat is toch echt te weinig slaap voor de mannen. Love en vooral Reason genoeg geprobeerd. "Ja mamma, we blijven in bed hoor" na mijn liefdevolle 'reasoning'. En er dan toch uitkomen .... Ook Punishments in combinatie met Reason geprobeerd: een koude douche. Maar elke avond hetzelfde liedje. Ik wist het niet meer, hoe dit te doorbreken?!

En ineens was het daar. We spraken over 'zindelijk worden' en hoe dat gegaan was bij hen. Julian met stickers plakken en dan een cadeautje krijgen en Casper gewoon zonder. Zonder stickers dus, want dat deed hem niets. Wel een cadeautje om geen onderscheid te maken.

.... en voor ik het wist hadden ze 2 vellen papier uit de printer gehaald en 10 vakjes getekend, genummerd en hun naam op het vel geschreven. En die hangen nu gebroederlijk naast elkaar op de koelkast. Elke ochtend plakken ze een sticker als ze in bed gebleven zijn. En er zijn al 2 stickers geplakt en morgenochtend komt nummer 3 erbij want: ze zijn weer in bed gebleven! Ik hoef er niets voor te doen. Ze niet eens te herinneren. Ze hebben bedacht dat als ze 10 stickers geplakt hebben, ze een cadeautje mogen uitzoeken. Prima hoor!

Geen idee hoe het zal gaan als de 10 stickers geplakt zijn en het cadeau uitgezocht ..... Maar ach, wat maakt het uit? Ben al lang weer over mn irritatie heen en zij groeien er vast overheen. Ooit. Dus voor nu, om af te sluiten met een mooie Engelse term, 'lets savour the moment!" Weltrusten!

Slappe lach

Julian huilt "ik wil een toetje".

Niets werkt.

Moe is hij na een schoolreis dag naar Moors Valley.

"Als jij huilt om een toetje ... dan huil ik om een wortel!".

Tranen met tuiten.

Van het lachen.

"En Papa huilt om een ananas".

"Casper huilt om een banaan en Elise om een tomaat!" ...... en zo komen we ineens van huilen in de slappe lach die uren lijkt te duren.

Wat een heerlijke ervaring!!!!

En wat heb ik weer veel geleerd van en met mn kleine grote jongen.

Kinderwijsheid. Zo ook deze uitspraak :-)

Taal

Het blijft geweldig leuk om onze jongens Engels te horen praten. Alle 2 zijn ze volledig 2talig nu, op de beide scholen horen ze geen verschil meer tussen onze jongens en native Engels sprekende kinderen. Op een Nederlandse school zal je wel verschil gaan horen met Nederlands sprekende kinderen denk :-) Nou ja, dat pakken ze ook wel weer op straks.

Wonderbaarlijk toch hoe makkelijk een vreemde taal zich aandient bij een kind. Onze Engeland ervaring maakt dat ik 500% enthousiast ben over de vvto initiatieven in Nederland. Als ik denk aan mijzelf, woordjes leren en stampen vanaf de middelbare school, kreunen en zuchten -en ik was goed in mijn talen en vond het leuk dus moet je nagaan als je er een hekel aan had- ..... nou, die ellende is dus helemaal niet meer nodig als je een vreemde taal van kinds af aan aangereikt krijgt. De basisscholen zouden wat mij betreft nog veel verder mogen gaan dan de huidige initiatieven! Dat is mijn conclusie na een mini onderzoek onder een aantal scholen. En ik hoop mijn steentje te gaan bijdragen als we begin 2015 weer in Nederland wonen en 2 kinderen op Nederlandse scholen hebben. Enerzijds omdat ik hun Engelse taalbeheersing wil blijven voeden en doen groeien en anderzijds omdat er zo veel meer mogelijk is dan nu gedaan wordt op NL scholen. Ik borrel al vol van ideeën, ws ook omdat ik in de klas van Julian help en de 'juf' in mij wakker geworden is. Ging mijn andere blog over :-)

Buitenshuis zijn de Engelse zinnen om door een ringetje te halen. Als de jongens thuis zijn mixen ze soms Nederlands en Engels door elkaar en kan een zin opgebouwd worden met Nl en UK woorden. Grappig klinkt dat. Voor outsiders onverstaanbaar wellicht, je moet in ieder geval even schakelen, maar wij verstaan alles. Blended learning noem ik het :-) Vooral Casper is de laatste tijd erg grappig in zn taalgebruik. Op TV -Cbeebies- is een programma "The Rhyme Rockets", waarin het gaat over, je raadt het al, rijmen. En schijnbaar doen ze daar ook iets mee op de Nursery want alles gaat in rijm op dit moment. Wat elke dag wel een keer langs komt, op de meest onverwachte momenten:

"You Silly Billy!"
"Dat is echt Easy Peasy Lemon Squeezy!"
" Lizy Busy" (onze Elise :-))
"Funny Bunny"

En "jam" (NL uitspraak) rijmt op "jam" (UK uitspraak)!

Ha, ha. Te grappig is het soms. Vooral als we op straat lopen en Casper reageert op iets wat ik doe: "You Silly Billy!". Menig hoofd is lachend omgedraaid in Poole.

Nou NL scholen, aan de bak met vvto! Zou toch een groot verlies van de hersencapaciteit (lees "spons") van onze kinderen zijn als we niet in staat zijn -gaat het om geld, onwetendheid, overmogen, ....?- ze Engels te leren voordat ze naar de middelbare school gaan. Ik denk graag mee!

Ruimte

"Ruimte, waar het licht kan komen, wind kan waaien, adem stromen. Ruimte, om te zijn"

Stay at Home Mom

OK. Ik heb het gedaan. Op mijn Linkedin profiel staat nu officieel dat ik met zwangerschap verlof ben .... tot eind 2014. Best wel een stap om dat wereldkundig te maken ..... -dat is toch bizar zeg dat ik dat zo voel...-! Maar goed, ik heb mezelf voor het hele jaar 2014 officieel verklaard als SAHM ofwel 'Stay at Home Mom'.

Geen "ja, ik werk hier en daar". Geen "ik doe X voor Y met Z". Geen " ....." vul het maar in. Nee! Ik ben een thuisblijfmoeder.

Heftig zeg!! Dat is namelijk echt niets voor mij. Dat merk ik al sinds we in Engeland wonen. Vooral als ik schrijf "ik ben", want alles in mij roept "Nee, dat ben je niet!". Schijnbaar heeft het woord SAHM een negatieve lading in mij. Ik vind er iets van. Ik weet ook niet of ik het hardop kan zeggen, het voelt zo raar. Misschien kan ik het beter verwoorden als: "voor nu kies ik er voor om tot de Kerst thuis te zijn met de baby en de jongens". "Gezien de situatie past dat het beste". Dat is deels waar overigens. Wat klopt is dat ik er nu voor kies om geen acties meer te nemen om hier in Engeland aan het werk te gaan. Maar dat verandert niets aan het vuur in mij dat wil branden: ik wil bijdragen, meedoen, zinvol zijn, er toe doen, beweging creëren, van belang zijn, inspireren, ...... Vuur wat soms smeulend kan zijn .... maar altijd brandt! Er hoeft maar iets te gebeuren en ik ontvlam. Letterlijk. En schijnbaar wil dat vuur branden in een werkomgeving. 'Marianne als Professional' wil weer eens op het podium staan en presteren! Maar wel in combinatie met een fijne work-life balans, dus flexibel passend rondom bijvoorbeeld schooltijden. Blij dat dat weer kan straks in Nederland!

Elise is vandaag precies 4 maanden oud, in Nederland zou ik nu weer aan het werk gaan met de kindjes op school, BSO en het KDV. Met mijn vorige 2 zwangerschappen heb ik dat ook zo gedaan, en dat is me toen goed bevallen. Ik was er ook klaar voor. Dan wel 'klaar mee' -niet onvriendelijk bedoeld-, het is maar vanuit welke kant je kijkt naar je situatie :-). Klaar om 3, 4 dagen aan het werk te gaan. Een andere pet op te hebben dan de 'mama-pet'. Uitgedaagd te worden om mijn hersenen te gebruiken, gesprekken te voeren op niveau, de zwangerschaphormonen thuis te laten.

Ja, ik ben er klaar voor, maar ik ga niet aan het werk. Ik blijf een SAHM tot aan de Kerstvakantie, dan verhuizen we weer terug naar Nederland. Ik neem een 'extended maternity leave'. Dat klinkt weer wat stoerder eigenlijk. Geeft ook een ander gevoel van binnen, alsof ik een statement maak: ik doe dat gewoon! Ik kan dat gewoon doen! Alhoewel mijn en onze spaarrekening wel leeg loopt hierdoor :-) En ik me ook wel verveel. Eerlijk is eerlijk: 100% thuis zijn met de kinderen geeft mij onvoldoende voldoening.

Nou ja, nog even wachten ....... en proberen om op andere manieren 'mijn vuur' aan te wenden binnen de tijd en mogelijkheden die er zijn. Op de school van Julian bijvoorbeeld door te helpen in de klas als Marcel thuis is met Casper en Elise op vrijdagochtend. Dat is leuk joh! De juf in mij wordt weer wakker. Mijn hart maakt een blij sprongetje! Stralend kom ik thuis na een ochtend 'teaching assistant' zijn met 4/5 jarigen. Ik zou daar elke dag wel heen willen om te helpen, echt waar. Het smaakt naar meer. "Zal ik me omscholen naar juf?" zeg ik vurig enthousiast tegen Marcel. Hij lacht.

Als zand tussen mijn vingers ...

Dat is hoe ik het begrip 'tijd' op dit moment ervaar. Misschien zijn het de post-partum hormonen wel? Onze Elise is nu 9 weken oud, dus hormonen doen ongetwijfeld een beroep op mijn geheugen en mijn beleving van tijd. Nou ja, wat het ook is: de tijd vliegt voorbij!! Waren we in 2011 nog aan het voorbereiden om naar Engeland te gaan, dit jaar staat al weer in het teken van terugkeren naar Nederland. Kerst 2014 gaat het gebeuren ... Het maakt me wat wiebelig als ik er alleen al aan denk. Om verschillende redenen. Terugkomen naar Nederland is als een open boek, niets staat nog be- en omschreven. Behalve dat het woon-werkverkeer van en naar Oss een half uur a drie kwartier is ...... Verder lijkt het alsof we alle pagina's van het boek zelf kunnen gaan schrijven. Zoals we indertijd ook deden toen we naar Engeland kwamen. En nu gaat dat Engeland boek al weer naar een einde ...
En het is gek, want het Engelse boek voelt en voelde als een groot avonturenboek. Vol kansen en mogelijkheden en uitdagingen en ..... Het Nederlandse boek voelt helemaal niet zo. Het Nederlandse boek, en dat terwijl het nog zo goed als leeg is, voelt zwaarder. Letterlijk en figuurlijk. Waarom eigenlijk?? Ik ga er eens op broeden! Nou ja, als ik er tijd voor heb :-)

Elise is geboren!

"These tiny little fingers 
always want to play 
never stop exploring
the wonders of each day
These tiny little fingers
that from the very start
hold ours so tightly
making butterflies in our heart"

Verwonderd en dankbaar zijn wij met de geboorte van Elise Catharina Pith, 18 november 2013, 3155 gram, 6 lbs 15oz, 18.24 uur, St. Mary's Maternity Hospital, Poole, United Kingdom
Marianne en Marcel, Julian en Casper

Na een mega snelle bevalling van nog geen 1,5 uur is Elise geboren. Wat een ervaring was dat! Zowel de bevalling op zichzelf als zwanger te zijn en te bevallen in een Engelse ziekenhuis. Nu met kraamverzorger Marcel, want Engeland kent geen kraamhulp, een beschuitje smeren met uit Nederland geïmporteerde roze muisjes :-).

Opstandig

Ik weet nog niet hoe deze blog gaat heten. Komt misschien nog wel als ik aan het schrijven ben, maar voor nu weet ik nog niet waar het heen gaat :-) Ik weet wel waar het over gaat: Julian's eerste schooldag en de gevoelens in mij.....

Want daar waar ik hoor over tranen en verdriet en verscheurde gevoelens als moeder/ouder, voel ik alleen opstandigheid. Nu is dat gevoel me niet vreemd de laatste tijd, want zwangerschapshormonen -wat heerlijk om het daar op te kunnen gooien :-)- maken de meest opstandige gevoelens in mij los. Soms om niets, soms om iets. Waarschijnlijk als ik deze blog over een tijdje terug lees, zal ik tot de conclusie komen dat mn opstandigheid om 'niets' was, maar vandaag is het een groot, groot "iets'.

Het begint al dat we buiten moeten wachten tot de deur open gaat en je naar binnen mag. Alleen vandaag mogen we even mee naar binnen, vanaf nu: afgeven aan de poort aub. Met een rugzak en een lunchbox en een uniform sweater aan (dat is ook een ding want is dat een jas, of een sweater voor de winter om binnen te dragen... we hebben maar bedacht dat het nu een jas is omdat iedereen dat doet ....) lopen we naar binnen. Waar laten we alles??

Lunchbox in een speciale bak, boekentas van de school (die ik maar in de rugzak gedaan had) gaan in een speciale jongens bak -meisjes hebben een andere bak-. En dan? Julian heeft het warm en het sweatshirt gaat uit "ow, doet hij zn trui al uit?" is een opmerking van de assistent van de juf. "JA!!" zeg ik, "waar laten we het?" Sweaters moeten ook in de bak waar de boekentas in gaat. Ik denk maar niet aan de luizen tassen die ik ken van Nederland .... De PE (sport) uniform kleren gaan uit de rugzak in een kastje op de gang: die blijven op school.
En de rugzak? Marcel gaat kijken waar hij die op de gang kan ophangen. Niet dus. Ok? Die nemen we dan maar weer mee naar huis, want "de naamlabels bij de kapstokjes om de jassen om te hangen komen nog: straks!". In de rugzak zit zn zonnehoed -die ze op moeten als de zon schijnt-, zonnebrand, regenjas, regenbroek ... dat moest ik toch ook meenemen? Nou ja, het zal wel. Loslaten maar.

En dan gaat het verder. Julian ziet een computer en zegt dat hij dat wil gaan doen. Maar helaas voor hem, hij moet eerst naar de juffrouw en gaan zitten op de grond. Hij krijgt een whiteboardje en een zwarte stift op schoot (zou die uitwasbaar zijn denk ik, want het uniform is een helder witte blouse met een grijze broek ..... Ook zo iets, wie bedenkt dat kinderen van 4 als uniform witte blouses aan moeten?).

De opdracht is "write your name as good as you can ... but you can also draw something". Ik zie Julian denken. Want net als ik hoort hij volgens mij alleen de 1e opdracht: schrijf je naam. En als hij de 2e opdracht hoort, dan nog steeds is die gevoelsmatig niet gelijk aan de eerste. Ik zie kindjes die hun naam geschreven hebben. Zijn naam schrijven is niet iets wat Julian al geleerd heeft .... Hij kan dat dus niet. Want dat hoefde ook niet had ik gelezen in het school reglement en belangrijker: ik vind en vond het totaal niet nodig om thuis met hem te gaan oefenen om zn naam te schrijven. We waren aan het SPELEN. We hebben wel andere dingen gedaan hoor, op zijn initiatief. Het alfabet, spellen, woordjes maken, etc. Maar een "ik wil mijn naam kunnen schrijven' vraag is nog nooit gekomen vanuit hem ......

Ik zie Julian de 'J' maken, wauw!!, een tijdje voor zich uitkijken .....  en hoor hem zeggen "I don't know". Niemand reageert, want de juf is bezig met alle kindjes die 1 voor 1 binnen komen en allemaal dezelfde opdracht krijgen. Julian veegt de J weer weg en begint opnieuw. En nog een keer. Ik zie hem zitten. Een leeg wit bordje op zn schoot.

En dan voel ik het in me opkomen ..... geen tranen ..... opstandigheid!!!! SCHRIJF JE NAAM???!! Als 1e opdracht bij de start van de kleuterschool? 4 jaar oud?? Nog geen 5 minuten binnen??

Ik kniel even naast hem, weet niet wat ik moet zeggen dus zeg niets. De juffrouw komt er even bij en zegt "hij moet andere schoenen aan voortaan: dichte schoenen, zwarte schoolschoenen met sokken, maar voor vandaag is het ok". Julian heeft zn sandalen aan, het wordt een zonnige dag met temperaturen boven de 23 graden. "Waarom?" vraag ik. "Omdat dat moet. Voor als ze buiten gaan spelen", is het antwoord. Ik zie Marcel naar me kijken en in stilte zeggen "Ik wist het wel". Ok, zeg ik maar zo voelt het totaal niet. Wat een onzin! Wie heeft dit bedacht 200 jaar voor Chr.? Dichte schoenen in de zomer?! Sokken!? En op weg naar buiten zie ik dat iedereen zwarte, dichte schoenen draagt. Meisjes met sokken in de zwarte sandalen.

We komen weer samen thuis. Marcel lacht. Hij is ondertussen wel gewend aan dat Engelse protocol. Ik ook dacht ik ..... nou niet dus want het stormt in mij. Een storm die misschien extra aangewakkerd wordt door de hormonen, maar ook zonder hormonen herken ik het. Want ik ben nooit zo goed geweest in het volgen van 'regels en procedures'. En dat is precies wat er nu op mn bordje ligt, want daar zijn ze hier in het Engelse land heel goed in. Zeker in het schoolsysteem. Verzetten heeft geen zin vermoed ik. Adem in, adem uit .......

Te lang ....

Het is zooo lang geleden dat ik iets geschreven heb, dat ik mijn wachtwoord moest opzoeken. Nou kunnen dat ook de zwangerschaphormonen zijn natuurlijk, ik vergeet al weer van alles :-) Mijn lief M zei gister nog"ga weer eens wat schrijven op je blog!" Dat was precies de aansporing die ik nodig had denk. Want zie hier mijn blog!

Ik had al eens zitten mijmeren dat ik bij de zwangerschap van onze Julian best wel veel blogs geschreven heb over zwanger-zijn. Ik werkte toen nog bij de Baak en dat gaf altijd al veel stof tot bloggen, zeker toen ik zwanger werd.

Bij onze Casper werden de zwanger-blogs al iets minder en nu heb ik zelfs nog niet eens genoemd dat ik zwanger ben. Jawel .... "ik ben zwanger!" Van een meisje. 6 maanden al weer en ergens mid/eind november verwachten we haar. En terwijl ik dat schrijf trappelt ze er aardig op los :-)

He, misschien is dat het wel: zwanger zijn van een meisje geeft een andere energie, waardoor ik minder schrijfbehoefte ervaar. Zou het? Of misschien heeft het te maken met de geheel andere context van 'zwanger zijn in Engeland'? Je zou zeggen dat er daardoor juist meer verhalen te vertellen zijn, maar ik voel ze nog niet opborrelen. Alhoewel het nu wel heerlijk is om weer te schrijven! Ja, besluit genomen: ben snel weer te lezen met een nieuwe blog. Ws over zwanger-zijn in Engeland :-)

Expeditie Geluk

Toen ik in maart op Twitter en Facebook las dat een van mijn Baak collega's een 'doorgeefboek voor geluk' had, wilde ik meer weten. Want zo was er 20 maart ook een event op Landgoed de Horst op de Internationale dag van Geluk?

"Afgelopen woensdag 20 maart was de Internationale Dag van Geluk. Expeditie Geluk organiseerde samen met haar partner de Baak een inspirerend evenement in Driebergen. Onderdeel van de dag was de uitreiking van de eerste van 1000 Doorgeefboeken. Sindsdien zwerven deze boeken door het hele land."

Op de website van Expeditie Geluk en in het nieuwsbericht las ik meer over de 1000 'Boeken van Geluk' die 2 maanden lang door Nederland zouden gaan reizen. Lege boeken nog. Door een ieder die het boek in handen krijgt te vullen met een geluksmoment, beeld, gedicht, woord, daad, lied, foto, schilderij, persoon, tweet, boek, plaat, etc. Om te delen met anderen. De vraag om alle talenten in te zetten om dit boek te vullen met "gewoon gelukkige" beelden, verhalen, tips en ideeën.

"Eind mei komen alle boeken met persoonlijke bijdragen weer bij elkaar om conclusies te trekken. Waar wordt Nederland Gelukkig van? Waarin schuilt het Geluk? Wat kunnen we van elkaar leren over Geluk? Hoe kunnen we elkaar helpen Gelukkiger te zijn? Hoe geven we Geluk door? Hoe kunnen we kinderen leren 'Gewoon' gelukkig te zijn?" 

En zo las ik ook over het vervolg: de 2 maanden durende expeditie met sledes door Nederland. Over de gelukslessen op scholen voor kinderen. Over duurzaam geluk. Over .......

Wauw!! Ik ben fan! Ik wil bijdragen! Dus ...... via alle via social media heb ik laten weten dat 1 van de 1000 boeken asap naar mij in Engeland moest komen. Om de Nederlanders die in Engeland wonen te laten bijdragen aan Expeditie Geluk. En zo gezegd zo gedaan! Via de Baak heb ik het in handen gekregen. Fantastisch!

En dat boek #758 reist nu door Engeland en bereikt gelukkige Nederlandse handen. Handen die soms als 25 jaar in Engeland wonen, handen van Midwives die babies ter wereld brengen, in handen die zich hard maken voor duurzame energie, handen van de Nederlandse Ambassade, handen van ........

En omdat de Nederlanders hier iets minder dicht bij elkaar wonen dan in Nederland, heb ik bedacht dat het #758 boek een persoonlijke begeleider moest krijgen gedurende de reis op het eiland. Iemand die het boek koestert en zorgt dat het zo vol mogelijk komt te staan met bijdragen van Geluk. In Dorset was ik dat, in London kon ik dat niet zijn ...... Dus ..... 12 april heb ik met Marcel en de jongetjes het boek naar London gebracht, waar de officiële Londense start van #758 plaatsvond bij de Embassy of the Kingdom of the Netherlands. En sindsdien wordt het #758 boek in London vergezeld door Karin Peeters en Nicolette Wykeman! Naar wat ik hoor en zie op Twitter (#expeditiegeluk) en Facebook (@expeditiegeluk) heeft het boek een geweldige tijd in London! Het kwam in handen van de Royals en is vandaag aanwezig bij de begrafenis van Thatcher. Benieuwd naar het vervolg!

Half mei haal ik het boek weer op bij de Regenboogschool in London, een school waar Nederlandse kinderen les krijgen op zaterdag, waar de laatste bijdragen uit Engeland toegevoegd worden aan het boek. En daarna, rond Pinksteren, gaat het boek met de boot terug naar Nederland om zich te voegen bij de andere 999 ......... Met recht een hele expeditie! Vooral een Gelukkige Expeditie!

Weemoed

Vandaag las ik dit gedicht omdat iemand het had opgeschreven in het Geluksboek #758 dat op dit moment door de UK reist. Ik had het niet eerder gehoord en het raakte me diep. Schot in de roos. Trilling in mijn hart. Het bracht me bij mijn gevoel van weemoed over 'de dingen die voorbij gaan'. En dan vooral over mijn kinderen die, schijnbaar ineens, groter groeien: 2,5 en bijna 4 jaar oud al weer ........ waar is de tijd gebleven? Waar blijven zij? Waar verblijven zij? Waar ben ik ...... ? Want de weemoed gaat ook over mijn eigen vergankelijkheid. Ik ervaar een diep verlangen om vast te houden aan 'dat wat was'. Zo klein, zo zoet, zo teder, zo afhankelijk ......  Mag ik ook zo'n doosje? Ik weet dat het niet kan. En als het zou kunnen? Dan zou ik het niet willen! "Leef! Leef! Leef! mijn allerliefste kind!" En toch .......   

‘Doosje' – Annie M.G. Schmidt

Ik ben zo bang dat je strakjes verdwijnt,

Vervaagt in de mist en dan nooit meer verschijnt,

Oplost in het zonlicht of smelt in de regen,

Ja, dat komt voor en wat doe je ertegen?

Wegvliegt door ‘t raam als een hele domme vlinder,

Hoge beloning voor de Eerlijke Vinder.

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

En je bewaren, heel goed bewaren.

Dan zou ik je verzekeren voor anderhalf miljoen

En telkens zou ik eventjes het doosje opendoen

En dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren.

Dan lig je in de watten en kan niemand erbij,

Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij.

En dan telkens even kijken,

Heel voorzichtig even kijken,

En dan telkens even kijken

En een zoen.

Je mag er eventjes uit, elke dag.

Zeker dat mag. Ja, een uurtje, dat mag.

Laten we zeggen: naar ‘t Vondelpark, even,

Alleen om de eendjes wat eten te geven.

Maar ‘k hou je vast, ook tegen je zin

En na een uur ga je ‘t doosje weer in.

Werk, werk, werk, werk, werk

Wat doe je als werk een obsessie lijkt te worden? Ach, ik moet het niet erger maken dan het is, maar waarheid is wel dat ik me zorgen maak over Me & Work. Want we komen in de zomer van 2014, dan wel 2015, weer terug naar Nederland. En dan? Waar ga ik dan werken? Zijn er banen die ik wil, die mij willen? De weg naar ZZP'er -met de 3 jaar financiële bewijslast- oogt niet erg interessant met de huidige recessie & ons plan om een family-huis te kopen zodra we het appartement in Rosmalen verkocht hebben. Als we het ooit verkopen .... Nu zal je zeggen: dat is nog zo ver weg .... en ja, dat is ook zo. Maar toch. De werkende in mij was best even oké met structuurloos, met minder werken, met af en toe projecten, met vrijwilligers werk, met netwerken, met werk zoeken hier in Engeland -ZZP'er of in loondienst-, met hier en daar iets doen voor de Baak. Ik vond ook mijn weg wel in zingeving en voldoening .... was een bezige bij: alles hier in Engeland opbouwen, ons als gezin settelen, meer tijd om te sporten, om te schrijven, Engelsen en de omgeving ontdekken, om mijn NLP opleiding te doen. "Ach ja, partner van een expat, je kent het wel". Maar aan alles komt een einde. Ook aan de tijd dat ik er oké mee was. Want dat ben ik niet meer. Banen zijn er hier niet echt. Ja, fulltime maar dat vind ik geen optie. Zou voor 7,50 per uur kunnen gaan werken als parttimer, 20-25 uur. Tenminste als ik het zou worden naast alle andere sollicitanten, maar kan niet zeggen dat ik daar erg enthousiast van wordt. Assistent van de office manager die weer de assistent is van de junior manager die assistent is van de assistent ......

Hoe ga ik om met 'werk' en "te maken keuze' gedachten in mijn hoofd? Dat is de vraag die mij bezighoudt. Niet eens zozeer wat het antwoord moet zijn -al zou een kant en klaar antwoord ook fijn zijn-, maar meer hoe stop of structureer  ik die gedachten? Hoe laat ik het geen obsessie worden. Ik kan natuurlijk wel met de antwoorden aan de slag gaan en gaan solliciteren in NL. Aangeven dat ik per september 2014 beschikbaar ben, maar ja .... Ben ook al druk aan het kijken op vacature sites, maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. "De banen in 2014/2015 staan nog niet op een vacature site .....".  Solliciteren in het Engelse land is een continue proces, maar de realiteit is dat de kansen minimaal zijn. En mijn overtuiging "bedrijven in Zuid Engeland zitten vast te wachten op iemand met een andere kijk op hun werkelijkheid" (a la het Baak Strategie Programma zoals ik het in mijn Baak tijd ontwikkeld heb "Met Andere Ogen") .... heeft nog weinig bewijs gevonden.

En dan lees ik een artikel in het blad WIJS. "Werk, dat ben je zelf!" Ik citeer: "Je valt als mens niet samen met je werk, je bent meer dan je werk. Leven is niet werken, maar werken is wel leven. Werken is een deel van je leven dat een eigen zinnigheid moet hebben. Het moet een ruimte zijn waarin je je capaciteiten kunt inzetten, waarin je een bijdrage levert aan de samenleving, of dat nu betaald wordt of niet". Met dat laatste ben ik het niet eens, omdat ik werken zonder betaald te worden niet als werken ervaar. Even verder op staat er: "Bij werk hoort dat je (iets van) je ziel in je werk legt. Alle werk geeft een samenhang aan het leven, een plek waar je kunt inzetten wat je te bieden hebt. Je bent iemand door je werk". En de afsluiting van het artikel:"Werk: dat ben je zelf. Je wordt gevormd, bepaald door je werk. Je laat jezelf zien in je werk. Je ontplooit wat je te bieden hebt. Je vervult je verlangens om iets te betekenen voor anderen, voor de samenleving. Je identiteit is dus in het geding. Tegelijk is het zaak er wel kritisch mee om te gaan. Om je niet afhankelijk te maken van je werk. Dan ligt opbranden op de loer. Je bent jezelf in je werk, maar je leven is er niet van afhankelijk. Je bent meer dan je werk".

Ik snap waarom het zo'n groot ding is voor mij "niet-werken", tenminste niet in de vorm die ik gewend ben/was in NL. Mijn identiteit is in het geding! Werk geeft mij samenhang! Werk betekent je talenten inzetten! IK WIL MIJN TALENTEN INZETTEN! Zo, dat lucht op! En hè, dat is verrassend, als je hard schreeuwt dan hoor je je hoofd niet meer praten. Zou daar wijsheid in te vinden zijn?

Voetbal of basketball?

Vandaag kan ik wel 1000 blogs schrijven. Mijn hoofd en hart lopen over. Van het boek dat geschreven is wat ik ook geschreven had willen hebben: een verzameling van ideeën, ook de mijne, vergaard en gebundeld. Van de boeken die ik zelf kan gaan schrijven. Maar niet doe. Van onrechtvaardigheid en onrecht. Van irritatie en frustratie over talenten, energie, inspiratie die niet aangewend worden. Van oudere mensen die tegen studenten zeggen: "be aware of the change" ..... waarbij het zinvoller was geweest te zeggen "you ARE the change". Aangevuld met "en hoe kan ik jou helpen je rugzak te vullen en/of te verzwaren met alles wat je nodig hebt om toegerust te zijn voor jouw werkende morgen?"

Maar ik loop het meest over van het gesprek met de Dean van een universiteit die aangeeft dat zijn glas half leeg is. Ik schrik. Hij is de senior management laag die de wereld van morgen vorm moet geven? Ik schrik als we praten over wat allemaal niet kan. Budgetten die bepalen welke koers gelopen wordt.
Engagement is het sleutelwoord in de nieuwe strategie ... engagement met wie? "Met business". Oké, daar kan ik prima een rol in spelen. Ik vertel waar en hoe ik waarde kan toevoegen.

"Budgetten zijn er niet". Geen probleem, want als partner van een expat heb ik ingecalculeerd dat mijn financiële carrière een pas op de plaats zal maken. Wat niets zegt over mijn professionele ontwikkeling en de waarde creatie voor anderen hier in het buitenland. Het 1 staat los van het ander! En dat schijnt best lastig te zijn om te bevatten zo ervaar ik. Ik zou het wel weten als ik aan de andere kant van de tafel zat en iemand deed 'mij' in de aanbieding!

Mijn hart en mond roepen van nieuwe verbindingen -ja, ook met het bedrijfsleven!- anders dan de traditionele werkgever-werknemer verbinding. Ik pas niet op een Engelse loonlijst. Ben niet zo van hiërarchie en harken als organisatie structuur. De kans is groot dat ik daar zelf een hark van word. En ..... ik ben Rijnlands in hart en nieren, zeker na mijn loopbaan bij de Baak :-) Maar belangrijker nog dan dat: ik geloof oprecht dat ik als dedicated outsider meer waarde toevoeg dan als insider.

De aarde is niet vruchtbaar. "Long lasting relationships and business engagement", dat is waar de universiteit voor gaat. En lessen uit het verleden -waarbij externe business advisors met een zak geld weg gingen zonder 'waarde' achter te laten voor de universiteit- maken dat ze de nieuwe koers alleen aan willen gaan met mensen die contractueel verbonden zijn aan de universiteit. "Posities zijn er overigens niet op dit moment" ..... Tja. En wat zeg je dan?

De Engelse taal begint me te beperken. Ik schiet op de lat, maar het lukt me niet om in het doel te schieten. Begrijpen we elkaar? Misschien niet eens zozeer qua taal als wel qua inhoud. Wil ik basketbal spelen? Omdat ik denk dat dat is wat het bedrijfsleven en de universiteit nu nodig hebben? En blijft mijn gesprekspartner voetballen omdat ze daar al jaren erg goed in zijn? Ik gooi het over een ander boeg. "Volley-Voet-Bal zou ook kunnen", zeg ik, "samen compleet nieuwe sporten en speelvelden verkennen!?" De wereld van morgen is immers anders dan de wereld van gister, dus waarom ons laten beperken door dat wat al is?  Het blijft voetballen. Ik onderneem een laatste poging. "Dammen in het zwembad"?

Hoe krijg ik mijn visie op dit speelveld??!!

Ik ga het zien of en waar de ontmoeting toe leidt. Heb niet meer kunnen doen dan ik gedaan heb. Bij het weer naar buiten lopen kom ik M. tegen. Hij staat als business development manager op de loonlijst bij de universiteit, en is een jaar geleden aangetrokken om de contacten met het bedrijfsleven verder uit te bouwen. "Succes met voetballen", zeg ik. Hij kijkt me aan, "voetballen?" zegt hij, "ik ben aan t zwemmen!" "Vergeet dan je damstenen niet!", roep ik hem nog na. De liftdeuren gaan dicht. Ik hoop oprecht dat hij mij gehoord heeft.

Mamma mia

Als trainer en coach weet ik hoe hardnekkig overtuigingen kunnen zijn. Hoe ze je kunnen belemmeren. Soms ook voor je kunnen werken. Overtuigingen die je in je prille jeugd mee krijgt. Van je ouders, je school, je vriendjes, ...... Met de dankbare taak om onze 2 jongens te begeleiden op hun weg, liep ik vandaag tegen mezelf aan. Misschien dat ik daar hier in Engeland eerder tegen aanloop dan in Nederland. Omdat de cultuur en de wortels hier nu eenmaal anders zijn dan de mijne. Ik ben me meer bewust van mijn 'anders zijn' hier. Maar misschien ook omdat onze jongens ouder worden en meer opgaan 'in de omgeving' dan toen we nog in Nederland woonden. Vergelijkingsmateriaal uit Nederland heb ik dus niet, benieuwd om die van jou te horen!

Maar goed, laat ik eerst vertellen wat mij triggerde om deze blog te schrijven.

"Tots Tramp & Tumble - a course in The Junction, Broadstone - 2,5 till 4 years old -". Een pre school activiteit dus zoals er hier 1000-en van zijn. -Zoveel te doen voor en met kinderen, kan ik ook een blog over schrijven :-)-. Een les van een uur in een gymzaal met nog 6 andere kleine jongens (gemengde groep, maar er zijn alleen jongens) en hun moeder of oma/opa met een parcours van hoepels, balk, springplank, kast, dikke mat, balk en natuurlijk: de grote trampolines ('jumpolina' zoals de jongetjes het noemen: een naam die ook beter past vind ik). Eerst vrij spelen, maar wel het parcours volgen graag, en daarna in 2 groepjes opgedeeld. Onze groep gaat om de beurt op de balk lopen, en dan nog op een balk. De andere kindjes zitten keurig en wachten op hun beurt. Na een minuut of 10 wisselen we van groep en gaan we naar de andere juf. Met handen op hoofd springen met 2 benen, koppeltje duiken, handen en voeten lopen, huppelen, etc. Om de beurt, alle kinderen zitten netjes te wachten tot ze aan de beurt zijn. Iedereen doet ook goed mee, de instructie -die soms wat duidelijker mag of een keer voordoen wat de bedoeling is zou ik ook wel waarderen 'teaching by example'- wordt netjes opgevolgd. Heel rustig en mak.

En dan .... mijn jongens. Laten we zeggen de 4 E's -op een schaal van 1 op 10- op een 8. Enthousiast, Energiek, Eigengereid, Extravert. Julian stuitert rond op de jumpolina terwijl hij in het midden moet blijven. Casper is als 4e aan de beurt, maar gaat samen met kindje 1 met zn handen op zn hoofd springend naar de overkant. Achter uit lopen -voeten- op de balk doet Julian een soort liggend op zn handen. Casper besluit niet meer mee te doen. Op de jumpolina roept ieder hem toe: op je voeten springen, Casper doet het zittend. Iedereen staat aan het einde op de "sticker-line" voor de sticker die ze krijgen, Julian en Casper staan er voor.

Stiekem lach ik me een rotje maar ik hoor mezelf ook dingen zeggen als: "ga maar netjes zitten, op je beurt wachten, sssst, rustig doen, goed kijken naar hoe het moet, doe maar niet, kom hier Casper, Julian niet doen, meedoen jongens, kom hier". Niet goed of slecht maar wel iets om over na te denken. Doe dat dus nu al schrijvende. Want wat vertel ik ze? Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg? Doe maar maar mee met de rest, dan hoor je er bij? Doe maar rustig dan vindt iedereen je leuk en lief? Doe het goed dan wordt er geklapt? En zo kan ik nog wel meer verborgen boodschappen vinden. Wat horen ze eigenlijk onze kinderen? Wat ik zeg of wat ik niet zeg maar wel bedoel? Ik ga de aankomende tijd goed naar mezelf luisteren! En ik heb ook besloten dat ik "zoals het hoort" los laat! Het zijn kinderen, 2 en 3 jaar oud! Laat ze lekker doen en laten wat ze willen, ze kunnen hun hele leven nog 'volgens de regels' lopen, nu is het tijd om te springen! Leve de JUMPOLINA!

Nightmare Competitor

Yesterday I had a cup of coffee with a lovely lady of a Management Centre in Poole. We talked about innovation and leadership programs. And about our children. About the gift of personal development while working or traveling abroad. It was raining outside. We didn't care! I told her about the strength of the Nightmare Competitor to use in an incompany innovation trainings. Cirque du Soleil is an example of a Nightmare Competitor and so is Easy Jet. And how powerful it could be to work with delegates from different company backgrounds and markets in an open innovation training. How often do you have the opportunity to have other eyes looking at your company, your work, your innovation or leadership issues? They will ask question nobody ever asked you before. Room to grow. You will have different perspectives for shore after a training like that! After a hour we went into the rain. I didn't care! I loved talking about my profession again. My work: I miss you!

Brief aan Nanny 911

"Beste Nanny 911,
Help!! Mogen wij ook een week een Nanny 911 in huis? We hebben je nodig. We hebben je gezien op de TV. Op de Engelse TV hoor, maar je was in een Amerikaans gezin. Aan het accent hoorden we dat je echt Engels bent. En wij wonen in Engeland. Dus: misschien wil je een keer bij ons langskomen? Dan hoef je niet helemaal naar Amerika te reizen. Misschien verdien je dan wel iets minder .... Maar goed: wij hebben je ECHT nodig. Engeland heeft je nodig. Onze jongste telg weigert in zijn bed te blijven 's avonds en is is 's ochtends om 5 uur wakker en wil dan niet meer terug in bed. Schreeuwen, gillen, krijsen zijn ons niet vreemd. De buren klagen er over. Iedereen heeft slaap tekort. Zelfs de naaktslakken blijven weg uit ons huis. En dat terwijl die er al tijden wonen. We weten het niet meer. Dus. Kom je snel?" 

Daretoo

Ik ben als expert verbonden aan Daretoo. Geweldig initiatief! Al een paar jaar ben ik coach bij Daretoo, maar altijd met een Baak pet op. Nu vaar ik helemaal op eigen kracht. Vanuit Engeland. Met datgeen wat ik voorheen deed -mensen begeleiden in hun persoonlijke en/of professionele ontwikkeling- aangevuld met mijn nieuwe expertise gebied: expat-zijn. Benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen! Een van de artikelen die ik geschreven heb voor Daretoo, en die ook op de website te lezen is, staat hier onder. Voor de andere artikelen: klik hier. En wil je mij inkopen als expert? Klik dan hier.

De taart

Als je verhuist naar een ander land, dan begin je op 0. Misschien dat zaken geregeld zijn vanuit de werkgever van je partner, maar ga er vanuit dat het net iets anders is als je daadwerkelijk gearriveerd ben in het land waar je de aankomende tijd gaat wonen.

En op 0 beginnen doe je hoe dan ook qua sociaal leven, qua sociale contacten. Hoe pak je dat aan? Waar begin je? Om te starten is het goed om jezelf af te vragen wat je doel is. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat koffie drinken met andere moeders terwijl de kinderen speelden mij geen voldoening gaf. Schijnbaar zocht ik iets anders dan ik in dit nieuwe netwerk zou vinden. Dus ik ben eens gaan zitten en heb mezelf de vraag gesteld: wat wil ik? Natuurlijk had ik mezelf die vraag ook gesteld voordat we gingen, het leek zo makkelijk; ik had mijn plan wel klaar. De werkelijk was toch anders; ik had mijn ‘innerlijke werk’ opnieuw te doen. En ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf opnieuw had uit te vinden. En eigenlijk deed ik toen wat ik in Nederland ooit eens, onbewust, gedaan had: ik maakte een taart van mijn week en benoemde wat de invulling van de dagen zou moeten zijn.  Waar wilde ik mijn overvloed aan tijd (ik werkte ineens niet meer) aan gaan  besteden?

Omdat in Nederland je leven ‘ingeslepen’ is, loopt het hoe het loopt. Er zijn dingen waar je niet meer over na hoeft te denken, je hebt een ritme in werken, in leven in familie en vrienden zien. In sporten in naar de dokter gaan, de tandarts, boodschappen doen. Er is een structuur, bewust dan wel onbewust ontstaan. Enigszins onbewust leef je het leven, leeft het leven jou. Je taart is klaar en gesneden. Maar als je alles oppakt en verhuist naar een ander land, dan heb je opnieuw invulling te geven aan je leven. Oude structuren en patronen zijn niet meer. Je hebt een nieuwe structuur te maken, nieuwe gewoontes te creëren, een nieuwe invulling te geven aan je tijd, aan je leven. 

En omdat alles nieuw is, is ook alles in bewustzijn aanwezig. Zo werken je hersenen nu eenmaal. Vergelijk het maar met een weekend weg gaan naar een plek waar je niet eerder geweest bent: het lijkt soms alsof je weken weg bent. Dat komt omdat je hersenen nieuwe verbindingen maken: door nieuwe dingen te doen, dingen anders te doen, creëer je meer bewustzijn. En verhuizen naar het buitenland, jezelf in een compleet nieuwe wereld zetten is een extreem voorbeeld daarvan. Je zult dus gaan ervaren, meer dan ooit, dat je bewust bent van jezelf.

EN daar komt de taart op tafel. In bewustzijn invulling gaan geven aan je week, je doelen te bepalen. Om vanuit dat bewustzijn contact te maken met datgeen wat jij wilt. Want er is nog niets, geen structuur, geen netwerk, weinig verplichtingen. Jij hebt zelfs nog geen ‘label’ gekregen omdat niemand je kent. Dus. Wat wil je? Hoe ziet jouw week er uit, welke taart maak jij en hoe zien de taartpunten er uit? Bepaal bijvoorbeeld eens hoe je taartpunten heten.  Werk zoeken, gezin tijd, ik-tijd, sporten, nieuwe vrienden maken, Skypen met bestaande vrienden, samen tijd met partner, alleen met de kinderen tijd, omgeving verkennen tijd, studeren, …… . Misschien maak je een compleet andere taart in het buitenland dan dat je in Nederland had.  Het is aan jou, voel je vrij! 

En neem de tijd. Bij mij kwam de taart pas na een half jaar op tafel, daarvoor was het te roerig, in mijn omgeving en in mijn hoofd, om maar enigszins na te kunnen nadenken over een structuur. Ik deed alles, rende naar elke sociale moeder-kind activiteit om maar mensen te ontmoeten, vanuit de gedachte dat ik vrienden moest/wilde maken. Dat doe ik niet meer. Gelukkig. Werd er ook niet blij van. En nadat de rust wedergekeerd was, heeft het maken van mijn taart een focus gebracht in de activiteiten die ik initieer. Ik besteed mijn tijd bewust. Activiteiten die ik initieer, passen in mijn doelen. Ik zie mezelf doelgericht netwerken. Veel plezier met het maken van jouw taart! Hoe vaak in je leven krijg je de kans om jezelf opnieuw uit te vinden?