Bestaansrecht?

Onlangs verscheen er op de interne Baak mail een discussie. Een van mijn collega's, Navid, schrijft in het FD en een belangrijk iemand :-) had gereageerd. En daar werd weer op gereageerd en daar weer op. En zo ontstond er een uitwisseling van meningen. Opvallend voor mij, en daarom schrijf ik er iets over, was de uitspraak "jullie moeten de Baak opheffen!".

Dat triggerde mij wel! Ik vind het altijd wijs om het bestaansrecht van een onderneming van tijd tot tijd eens onder de loep te nemen. Ik stel die vraag ook altijd in visie en strategie sessies: "bestaat je onderneming nog over 2 jaar?". Waarom én waartoe ben je op aarde? En wat nu als je er niet meer bent? Is dat erg, wat mist de maatschappij, je klanten, je medewerkers, je ..... dan? Hoewel in de mailwisseling dáár niet echt meer op ingegaan werd, is het statement bij mij blijven hangen.

Wat als de Baak er niet meer is? Dan werk ik ergens anders, ws voor mezelf en doe ik de dingen die ik nu óók bij en voor de Baak doe. Dus de Baak blijft dan door mij, en anderen, altijd bestaan. Dan zal er stukken minder geleerd worden in en door mensen en organisaties? Ik denk het niet, want er ontstaan dan gewoon nieuwe wegen. Dan verliezen we wél een markante organisatie die al 60 jaar geworteld is in Nederland en nu uitvliegt over de hele wereld om "leren" centraal te stellen in alles wat wij en zij doen. Wortels die onmisbaar gebleken zijn voor de ontwikkeling van mensen en organisaties. Dan verliezen we een netwerk van professionals die zichzelf beschrijft als:

"Een bijzondere onderneming die anderen en zichzelf door leren verder brengt. Wij richten ons op de menskant van het ondernemen. We maken zaken persoonlijk en tonen ons bekwaam in het scheppen van leercontexten, het faciliteren van processen en het samenstellen van leergroepen. Onze focus is leiderschap en ondernemerschap. We zijn sterk maatschappelijk betrokken en verbonden, waardengedreven"

Zou toch jammer zijn! Maar daar gaat het helemaal niet van komen hoor. Daarvan ben ik overtuigd. Daar waar we leven -en dus werken, vertieren, mensen-mensen dingen doen- zullen we altijd blijven leren. En ook altijd een omgeving kiezen om te kunnen leren. Met wie, waar, hoe, wat, wanneer, ..... En laat dát nu de kracht van de Baak zijn: het scheppen van die context om te leren. Nee hoor, laten we vooral de Baak niet opheffen!

Weer een Wijs Loesje

Een dilemma .....

Ik heb een dilemma! Geen "30-ers dilemma", zoals een collega dacht, maar een ander dilemma. En ik heb besloten het publiekelijk te maken. Op internet dus. Want. Wie weet kan jíj me wel helpen. Ik geef dus een dilemma weg, en wie weet ontvang ik .......? - Ik sprak net André Meiresonne over "geven", dus ga het eens uit proberen- Ik heb onlangs ook via Linked-in een vraag gesteld aan mijn Linked-in vrienden. Dat leverde in no time tientallen reacties op! Wie weet werkt het nu ook wel. Dus: doe je best! :-))

Oke. Komt ie. Mijn dilemma. Waar gaat het om?

In maart 2008 gaat mijn Visie en Strategie programma weer van start. Afgelopen september heeft het programma "gedraaid", in maart gaat ie voor de tweede keer lopen. Ik heb voor die maart start 5 deelnemers en wil er graag 5 bij om van start te gaan. Ik vind het programma waardevol, uniek en onderscheidend. In Nederland is niets vergelijkbaars te vinden. En waarom onderscheidend? Omdat het gaat over "waardesystemen", de zachte kant van strategie. Waardesystemen in jezelf en in je organisatie. Kom je vanuit de Rijnlandse stroming, of eerder uit de Anglo Amerikaanse hoek? En wat leveren die inzichten je op dan? Om vandaaruit te komen tot visie en strategie. En om dát levend te krijgen, maken en houden in de organisatie waarin je werkt. Waarom zouden de mensen in je organisatie jou volgen?

En wat is nu mijn dilemma? Nou: kan ik deze vraag stellen op mijn weblog? De vraag om mensen in jóuw omgeving te attenderen op mijn Visie en Strategie programma. Het leeft namelijk erg in bedrijvig Nederland. Organisaties worstelen met visie en strategie vraagstukken, en ik heb een oplossing, maar weet schijnbaar niet de juiste kanalen aan te boren. Is mijn weblog een kanaal? Dát is mijn dilemma dus!

Want. Ik geloof heilig in de kracht van netwerken. Van virtuele netwerken. Van aandacht en passie. Van op persoonlijke titel mensen attenderen op onderwerpen, thema's producten en diensten die waarde creëren. Van virals: de ketting die je creëert door jouw netwerk te vragen hún netwerk aan te boren. Dan wel dat ze dát uit zichzelf doen: zonder dat je het vraagt (dat zou mooi zijn).

Nou. En nu maar wachten wat er gaat gebeuren. Ik laat het los -'loslaten' was ook een onderwerp in het gesprek met André- ........

De Verhalen Verteller

Vroeger vermaakten mensen zichzelf en elkaar met verhalen. Troubadours die door het land trokken. Artiesten, kunstenaars, Middeleeuwse vertellers die van stad naar dorp trokken om verhalen te vertellen. Vandaag de dag zijn we vergeten dat we verhalen kunnen vertellen.

Kinderen niet. Die doen het soms nog wel. Maar als ze ouder worden vergeten ook zij het. De kunst van het verhalen vertellen, mensen boeien, op het púntje van hun stoel laten zitten. Vol vuur en passie een verhaal levend maken is. Verhalen die het hart raken. Verhalen met een ziel. Van niets íets maken? Ach, het is voor weinigen van ons weggelegd. En wat is dát jammer!

Dus. Een pleidooi op "Alle wijsheid ligt op straat" om het beroep "Verhalen Verteller" in ere te herstellen! Een nieuw ambacht. Opdat ook het vak "Verhalen Vertellen" ingevoerd zal worden binnen het onderwijs. Nee. Niet pas in 2008. Nú. Per direct! Je bekwamen als Verhalen Verteller. Een gat in de markt?

Kijk maar eens hoe weinig boeiend presentaties zijn. Ga eens na voor jezelf: wanneer heb jij op het puntje van je stoel gezeten tijdens een presentatie? Zónder gelikte PowerPoint slides? Bijvoorbeeld over de visie en de nieuwe strategie van je organisatie? En stel je nu eens voor dat een Verhalen Verteller aan het woord geweest was. Wat een andere beleving zou dat zijn geweest zeg. De strategie zou tot leven komen! Energie stromend door de zaal, mensen in vervoering, dromend, op het puntje van de stoel. Een saamhorigheid én bereidheid om het verhaal tot een feit te maken. De Verhalen Verteller zou op handen gedragen worden, keer op keer gevraagd worden het verhaal opnieuw te vertellen. Aan stakeholders, klanten, medewerkers, de media. En elke keer vertelt de Verhalen Verteller zijn verhaal. En nieuwe verhalen. Grote en kleine verhalen. Vanuit zijn hart. Want dát is waar de Verhalen Verteller goed in is.

Rijnlands

Maandag gaat het Baak Strategie Programma voor de eerste keer van start. Spannend om te gaan ervaren hoe "mijn" kindje leert lopen. Want dát is natuurlijk wel de bedoeling. En voor diegenen die mij al een beetje leren kennen ..... graag een beetje snel :-)) Dat lopen dan. In de wieg blijven liggen en er naar kijken is niet mijn ding. Leren lopen wel. Samen. En door vallen en opstaan weer samen verder leren. Want klaar zijn we toch nooit. Zeker niet als het gaat over visie en strategie.

Opvallend trouwens, maar misschien ook niet..., dat de insteek die we gekozen hebben voor het Baak Strategie Programma, strategie en visie bekijken vanuit een Rijnlandse stroming en een Anglo Amerikaanse kader, ineens zo hot is! Kijk maar eens naar de Rijnlandse netwerk bijeenkomsten in Zwammerdam, het Rijnlands congres van 12 oktober, het Rijnlandse weblog. En zo kan ik nog wel meer Rijnlandse stromingen noemen die aan het bloeien zijn. Slow Management, de website en het magazine, past er ook in. En Slow Food ook.

Is het een hype? Of een noodzakelijke tegenbeweging in deze tijd van hecktiek en versnelling? Wat is Rijnlands eigenlijk? En wat niet? Wat kunnen we er mee? What's in it for me? vraag ik me ook als marketeer af. "Wat kan ík er mee", vraag jij je misschien af? Veel vragen? Ik nodig je uit om samen verder te zoeken naar antwoorden. Die er mogelijk niet eens zijn. Maar dat geeft niet. Want elkaar treffen rondom vragen ligt mij eigenlijk veel meer dan gelikte antwoorden, modellen en structuren krijgen. Zou dat misschien ook Rijnlands zijn?

Hoezo gewoon?!

Waarom inspireert de film van "Free Hugs" mij? Waarom deze weblog? Waarom past de titel van mijn weblog zo perfect op wie ik ben, wat ik wil en wat ik doe? Waarom lezen meer dan 100 mensen "Alle wijsheid ligt op straat"? Week in week uit. Veel vragen. Ik leer om steeds meer vragen te stellen in plaats van naar antwoorden te zoeken. Antwoorden zoeken werkt toch niet. Als antwoorden gevonden willen worden, dan struikel je er wel over. Daar hoef je écht niet naar op zoek te gaan. En ik struikelde vandaag over een antwoord. Gewoon. Op straat. Daar waar wijsheid te vinden is. Hoezo gewoon vraag je je af? Eigenlijk heel ongewoon. Oke, ongewoon gewoon dan. En achteraf ook wel vanzelfsprekend dat ik het dáár vond.

Maar. Waar struikelde ik nu over zul je je afvragen? Laat ik beginnen met vertellen dat iemand met me mee op liep vóórdat ik struikelde. Gelukkig zeg! Anders was ik nooit gestruikeld! En toen ik struikelde, liet hij me gewoon liggen. Op straat. Bovenop mijn antwoord! Hoe confronterend wil je het hebben? Onder het mom van "Leef!". "Geniet van het leven!"

Zo achteraf ben ik eigenlijk wel héél blij dat hij niet aan me ging trekken en sjorren om weer te gaan staan. Want zo in én op het antwoord liggend kon ik er nog wat langer van genieten. En er ook eens lang en bewust naar kijken. Het voelen. Nu ik het antwoord weet, snap ik ook wáárom ik er steeds over heen gelopen ben. Of langs. Als je niet goed kijkt dan is het er ook niet. Dan wel, dan zie je het gewoon niet. Waarom? Omdat het gewoon is. En dat is gelijk het antwoord op al mijn vragen........

Een gratis knuffel is gewoon, maar wordt heel groot en bijzonder. De titel van mijn weblog is heel gewoon en eigenlijk vanzelfsprekend. Ik schrijf ook geen rocket science, maar over heel gewone dingen. Dat wat me opvalt, waar ik me over verwonder. Alle kansen die zo voor het oprapen liggen. Wat maakt dan dat zoveel mensen mijn weblog lezen? Omdat het gewoon is? In gesprekken met klanten, advies -en coachingstrajecten doe ik gewoon én ben ik gewoon Marianne. De terugkoppeling van de ander is dat het zo'n bijzonder gesprek was. Hoe werkt dat toch vraag ik me af? Het antwoord? Dat waar ik over struikelde vandaag? Door gewoon gewoon te zijn. En zo ongewoon en bijzonder te creëren. Want volgens mij werkt het zo. Gewoon veroorzaakt ongewoon. Schijnbaar heb ik het talent om vanuit gewoon ongewoon én bijzonder te veroorzaken. En jij dus ook!

Tja. En wat doe je dan met zo'n antwoord? Ik ga er in ieder geval niet nóg een keer in liggen. Wil wel weer struikelen hoor, maar dan over een ander antwoord op een vraag die ik niet ken. Dus. Ik doe gewoon niets met het antwoord. Ben en blijf gewoon doen wat ik doe. Ben en blijf Marianne. En veroorzaak dus ongewoon en bijzonder.

Met buitengewoon veel dank aan Kees.

Overvloed

Met Pinksteren was ik in de Janskerk bij een kerkdienst van de EUG. Zingen is mijn passie dus uit volle borst zong ik mee:

"wou je leven met zo velen hier op aarde, moet je delen: licht en adem, geld en goed. Wie maar leeft om meer te krijgen die zal sterven aan zijn eigen overvloed".

Meer waarheid dan dit zal je niet gaan vinden denk ik. En gelijk plopte ook mijn "doorgeefkado" naar boven. En dáár ga ik nu wat over schrijven. Want. Sinds 1-1-2007 geef ik alleen nog maar duurzame kadootjes. Een moestuin, 10 kippen, een muskietennet, een ezel, 100 schoolmaaltijden en -boeken en bij een huwelijk een condoompakket dan wel een pannenset. Het idee van Oxfam Novib is knap bedacht. Ik ben benieuwd van wie dit geniale idee is. Ik hoop van de marketing afdeling, want dan dingen ze zéker mee naar de "Marketeer of the Year". Een geduchte tegenstander van de Telletubbies! Terug naar het geniale idee. De kracht zit 'm volgens mij in het "fysiek" maken van een donatie, waardoor het leuk is om als kado weg te geven. Bij andere goede doelen kan je ook iets kado doen, bijvoorbeeld bij het WNF, je koopt Pool Pixels, stukjes Noordpool. Leuk idee, alleen niet voldoende uitgewerkt. Want, de kado ontvanger krijgt een nietszeggend mailtje op zn verjaardag-ik hoorde pas dat het mailtje ook wel eens niet aankomt: daar gáát je kado-. Alleen. Op een verjaardag vier je feest, en je wilt tóch graag iéts krijgen. En een kaart is wel het minste wat je verwacht. En dát doet Oxfam Novib dus heel goed. Je zou jezelf eens iets kado moeten doen, minimaal bedrag is euro 9, om te zien wát de kado ontvanger dan ontvangt.
Maar goed. Omdat 1 van mijn assets is om te verbinden, en dus ook om goede ideeën door te geven, heb ik gelijk andere goede doelen geattendeerd op het geniale idee van Oxfam Novib. Ook uit eigen belang hoor, want in 2008 willen mijn vrienden niet nóg een ezel: ze hebben er al 1!

Dus! Vind je ook dat iedereen alles al heeft? Zoek je ook naar leuke, creatieve en originele ideeën voor kadootjes? Een verjaardag, huwelijk, geboorte? Geef eens een doorgeefkado kado. En, als dit niet jouw ding is, kijk dan eens op Sellaband, want dat concept is ook geweldig geniaal. En, waarschijnlijk vind je daar binnenkort óók "fysieke" doorgeef kadootjes.

PS In deze context is het initiatief van de buurman ook écht geweldig: Nabuur. Die wilde ik je niet onthouden. Wat een overvloed aan kansen om te delen!

Beroep: ParelKetting-Rijger

Ik was vandaag op het Bio Business Event. Nu viel dat enigszins tegen, omdat het meer om recruitment dan om business ging. En ik heb al een leuke job. Het gesprek terug in de stoptrein naar Utrecht was dan ook des te boeiender. En eigenlijk viel toen ook het Bio Business Event op zn plek.

Mijn collega-op-sabbatical steekt zijn mening niet onder stoelen of banken: "het is tijd om je visie én focus te verwoorden én te communiceren, bijvoorbeeld op je weblog!". We waren net weg van station Amsterdam Rai. Ik zou wensen dat de NS op dát moment een vertraging aankondigde. Helaas, we reden op tijd. En zo kwamen we ook al snel te praten over mijn assets. Ik weet niet meer bij welk station dát was. Maar wat toevallig zeg! Daar kwam het gesprek ook op met mijn collega-van-levenswijsheid een kleine week geleden. Misschien toch geen toeval? En naast alle positieve assets die ik volgens hem heb, signaleerde mijn collega-op-sabbatical ook ontwikkelpunten. Dat was in de buurt van Breukelen. -Ik kan ook zeggen negatieve assets, maar dat is not done in trainingsland: het zijn ontwikkelpunten.-

Zo! Dat zet je weer even op scherp! "Maar wat zijn die assets dan?", hoor ik je nu vragen. Daar ben ik dus ook eens goed over gaan nadenken. En vul gerust aan als je daar behoefte toe voelt. Want ik ben er nog niet helemaal uit. Een kenmerk van een Duizend Dingen Doekje is nu eenmaal dat ie al snel 1000 assets denkt te hebben. Maar goed, een paar dan: "tot de essentie komen/analytische/scherp, kritisch en out-of-the-box vragen stellend, kansen zien, passie, verbindend, communicatief sterk, lef". En een ontwikkelpunt is om een teleurstellende ervaring om te zetten in een kans, in kracht. En ook leiderschap tonen bij het uitdragen van een visie. En óók om een focus aan te brengen. En laat dat nou net dé uitdaging zijn voor een Duizend Dingen Doekje, die diep in zn hart een focus op "alles" wil hebben.

Dus. Ik heb een carrière switch gemaakt. Vandaag. Op basis van het gesprek van onlangs én dit gesprek in de stoptrein naar Utrecht. Ik denk dat het bij station Maarssen was. Ik heb een nieuw beroep: ik ben ParelKetting-Rijger. Ik zoek dus parels. En dat is makkelijk want die zijn er genoeg, geloof mij. Vandaag op het Bio Business Event bijvoorbeeld. De ene parel na de andere heb ik gevonden. De een was nog mooier dan de ander. Sommigen wisten het niet eens. Zaten nog in de schelp. Maar dan, dan heb je de parel, en dan? En daar komt het uitdagende van mijn beroep: het rijgen van de parelkettingen! Want ik ben niet voor niets een ParelKetting-Rijger. En juist dat rijgen is best wel lastig... Parels stralen namelijk al zo sterk van zichzelf, dat er minimaal 1000 redenen moeten zijn om zich aan een ketting te laten rijgen. Er zijn 1000 argumenten nodig om de parels te laten zien dat ze samen nóg mooier en krachtiger kunnen worden. Nóg meer kunnen stralen. Dat het fijn is om een parelketting te zijn. Dat veel verschillende kleuren parels de parelketting nóg mooier maken. Dat de verbinding met de andere parels in de ketting extra glans geeft aan je eigen parel. Dat de wereld gebaat is bij een parelketting, mogelijk minder bij losse parels. En dat een parelketting ook wel eens kapot gaat, en dat dat oke is: dat je dan nieuwe kettingen kan rijgen.

En dan? Dan ben ik maar wat blij dat ik een Duizend Dingen Doekje ben. Dat ik denk 1000 assets te hebben. Dat ik 1000 argumenten weet, dat ik 1000 kansen zie, dat ik 1000 parels ken, dat ik 1000 rijgdraden heb. Want die zal ik allemaal nodig hebben bij het rijgen van de parelkettingen. Wat een uitdagend nieuw beroep heb ik!

Stress!!!

Naast alle stress waar je als actieve 30-er mee om te gaan hebt, en dan laat ik de hele vrouwelijke HaHaHa (alias HormonenHuisHouding) stress compleet buiten beschouwing, is er een nieuwe stress bijgekomen: blogstress. Heluppp!!! Nog meer stress?

De Pers schrijft er vandaag over. En ik snap het wel hoor. Het is een vorm van "moeten" die je jezélf oplegt. En ja, dát geeft stress. Wist je dat al? Want je bent het altijd zelf, nooit is het een ander die jou stress geeft. En hoewel ik altijd vol bravoure roep dat het woord "moeten" al járen niet meer in mijn woordenboek voorkomt, ontkom ik er ook niet meer aan. De wereld draait door en ik draai als een razende mee. Want. Ik moet mn blackberry -werk- lezen en zien wie me mailt en waar het over gaat. Ook in het weekend en 's avonds. En ik moet dan gelijk reageren. En daarna weer reageren op de reactie. En ik moet weten wie mij belt/sms't. En dan moet ik ook weer gelijk reageren. Mijn mobiel -privé- moet ik dus altijd bij me hebben.

En nu kan ik dus ook blogstress krijgen? Of al hebben. Want. Ik moet héél goed zijn in het schrijven. Ik moet persoonlijke, krachtige, leuke, scherpe, humoristische, zinvolle, vakinhoudelijke, deskundige, verrassende, inspirerende, enthousiaste, wijze, vernieuwende teksten schrijven voor op mn weblog. En ik moet regelmatig iets nieuws schrijven. En ik moet .... STOP! Ik wil niet meer moeten van mezelf. Ik wil niet meer draaien en razen. Dit vraagt om een besluit: het woord "moeten" komt dus per direct niet meer voor in mijn woordenboek! Mijn oude wijsheid in ere hersteld, dd 29 mei 2007. Wie volgt? Samen stoppen met moeten?!

PS Je zal snappen dat vanaf nu preventie hoog op mijn agenda staat. Ik doe dus ook actief aan blogstress-reductie: ga zómaar wat schrijven. Niet wijs, leuk of enthousiast. Niet verrassend, zinvol en al helemaal niet regelmatig. Niets moet, alles mag. Pffff ...... een weblog is relaxed zeg .......

Duizend Dingen Doekje

Ik ben een Duizend Dingen Doekje. Vanaf het moment dat ik ben. In hart en nieren. Vol passie en energie doe ik waar een Duizend Dingen Doekje goed in is: 1000 dingen. Onlangs vroeg een vriendin of ik het Honderd Dingen Doekje kende. "Hoezo?", vroeg ik. Ze vertelde dat ze het Honderd Dingen Doekje had ontmoet: ze leek erg op mij. Vol passie en energie deed ze waar een Honderd Dingen Doekje goed in is: 100 dingen.

Dát heeft me wel aan het denken gezet zeg. Want hoe kan een Honderd Dingen Doekje nu op mij, een Duizend Dingen Doekje, lijken? Want zie me nu thuis zitten achter mn laptop. Donderdagavond half tien. Druk en vol inspiratie aan het werk. Zoals meerdere avonden deze week. Duizend gedachten spelen door mn hoofd. Duizend dingen voordat ik klaar ben. Duizend dingen tegelijkertijd aan het doen. Duizend ideeën die ik nog wil opvolgen. Duizend mensen die ik nog aan elkaar wil koppelen. Duizend verhalen die ik nog wil schrijven. Duizend emails die ik nog wil versturen. Duizend vrienden die ik nog wil bellen. Duizend ...

Het Honderd Dingen Doekje is waarschijnlijk al lang klaar met haar 100 dingen.

Ik denk dat ik toch eens ga bellen met het Honderd Dingen Doekje. Eens horen hoe het is om een Honderd Dingen Doekje te zijn, die gewoon klaar is na 100 dingen......

Strategie is dood! Leve Strategie!

Werken bij de Baak maakt dat ik zo veel interessante en inspirerende mensen ontmoet. Zo ook vandaag. Ik had een gesprek met een trainer die in het Strategie Programma van de Baak gaat uitvoeren. We lopen nu samen op bij de ontwikkeling en straks bij de uitvoer van het programma. We hadden het over strategie. Zoals ik het de laatste tijd veel "heb" over strategie. Over wat een container begrip strategie eigenlijk is. Over de hoeveelheid aan boeken volgeschreven over strategie. Over alle strategie goeroes. Over de hoeveelheid aan strategische modellen en theorieën. Over bestaande cognitieve strategie opleidingen en trainingen. Maar vooral over wat wij dan niet beogen met het Strategie Programma.

Dat triggerde mij, want na het zien van de film The Secret zie ik scherper hoe het werkt met dingen niet willen: dan krijg je meer van dat wat je niet wilt.

Want wat maakt dat al die strategie wijsheden, modellen, boeken en theorieën volgens mij niet meer werken voor organisaties? En wát werkt dan wel? Waarom als Baak een Strategie Programma ontwikkelen?

Eigenlijk is het heel simpel. Zo vonden mijn trainer en ik. Strategie staat of valt met de mens achter die strategie. Strategie draait om leiderschap. Brian Bacon verwoorde het heel mooi tijdens een Baak event "Leiderschap is strategie en karakter, als je er één moet missen, laat dat dan strategie zijn". Karakter, dat is waar het om draait. Dus daarom een "anders dan anders" Strategie Programma, juist bij de Baak. Want de kracht van de Baak is om een mens stil te zetten, het biedt de gelegenheid om te kijken naar wat is, het gaat terug naar de persoonlijke kracht van een individu. Om daarná te accelereren, waardoor automatisch óók de context beïnvloedt zal worden. Beweging door een mens geeft beweging in de omgeving, de organisatie.

Niks geen modellen en theorieën dus. Nu even niet. We hebben al genoeg geleerd, cognitief dan, over strategie. Strategie is dood! Leve Strategie!

O ja, "praten over" strategie ga ik ook minder doen. Ik ga het gewoon doen!