14 mei 2007 schreef ik mijn 1e blog op Alle wijsheid ligt op straat. Veel blogs heb ik geschreven vanuit de context dat ik werkte bij de Baak. Sindsdien heb ik zowel heel veel als heel weinig blogs geschreven. Veel van mijn verleden, van mijn visie, mijn inzichten heb ik vastgelegd in deze blog: ik ben er blij mee! Alle wijsheid ligt op straat ..... nog steeds. En veel wijsheden heb ik ondertussen ook van straat gehaald en vertaald naar nieuwe inzichten en praktische handvatten. Allemaal te vinden in deze blog en/of het werk dat ik doe. Surf er eens doorheen en doe er je voordeel mee!
Van 2007 naar 2018 ben ik gaan samenwonen, heb ik 3 kinderen gekregen, heb ik in 2011 de Baak en Nederland verlaten en heb ik gewoond en gewerkt in Engeland. In 2015 ben ik weer teruggekomen en zijn we geland in Rosmalen. Ik ben gaan werken als Zelfstandig Professional, waarbij ik voor en met organisaties werk aan persoonlijke, professionele en organisatie ontwikkeling. De laatste jaren opgeleid en me verder ontwikkeld in oa NLP en organisatie systemisch werken. Sinds 2015 heb ik ook mijn eigen website en sinds anderhalf jaar nog een 2e website; de menselijke motor in de lucht. Op beide websites ook weer blogs om te lezen. Ter inspiratie, stof tot nadenken. Op 3 plekken, nou ja eigenlijk 4 want op Linkedin blog ik ook, kan je me dus volgen :-)
Wil je in een persoonlijke ontmoeting kennismaken en verkennen of en wat ik voor jou of je organisatie kan betekenen? Leuk! marianne@mariannevanmunster.nl of 06 83 58 84 50.
Met een hartelijke groet,
Marianne van Munster
Posts tonen met het label Marianne. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marianne. Alle posts tonen
dinsdag 4 september 2018
dinsdag 20 december 2016
Omvallen
Ik kan je zo 10 mensen noemen in mijn directe omgeving die of omgevallen waren, of omgevallen zijn, of op het punt van omvallen staan. Veelal vrouwen. Maar dat zegt niets, misschien praat ik de laatste tijd wel meer met vrouwen dan met mannen. Of delen vrouwen eerder met mij hoe het er voor staat. Aan de andere kant zou het zomaar kunnen zijn dat het % omgevallen vrouwen daadwerkelijk hoger is dan het % omgevallen mannen. Dat meen ik me wel te herinneren uit alle onderzoeken en publicaties.
Sommigen noemen het overigens burn out, overspannen, licht depressief. Of ze noemen het zelf niet zo, maar de huisarts geeft dat label. Fijn, weet je in welk hokje je past ..... In alle gevallen waar ik nu aan refereer, is ook een relatie met werken. Dat loopt niet lekker, daar is iets mee. Feit is dat veel van mijn lieve mede vrouwen niet lekker in hun vel zitten, moe zijn, lusteloos, vergeetachtig, zich zelf kwijt zijn, omvallen, ..... Het licht gaat uit, ziektewet, even niet meer werken.
Het lijkt anno 2016 net zo vaak voor te komen als de griep hebben. Of een been breken. Of rugklachten. Of vallen en hechtingen nodig hebben. Wat mij nu net is overkomen. En daar doen we allemaal helemaal niet zo spastisch over. Het zijn lichamelijke dingen, heel gewoon. Er is tijd nodig om daar weer van te herstellen. Soms een week, soms een paar weken, soms een maand en soms zelfs langer als het bijvoorbeeld gaat over rugklachten waar je te lang mee door bent gelopen. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen.
Als je omvalt omdat alle ballen in de lucht te veel zijn om nog mee door te jongleren, omdat je onvoldoende slaapt, omdat je al jaren als schaap met 5 poten aan het rennen bent, omdat 100% geven op alle rollen in je leven onmogelijk is, omdat je jezelf volledig hebt weggecijferd, omdat hormonen je lijf en je geest overnemen (zwangerschap dan wel overgang), omdat je leegloopt op je werk, omdat iemand die je lief is overlijdt, omdat ....., omdat ....... dan is 'het' ineens niet meer gewoon. Vind je zelf. En vinden anderen soms ook.
Raar toch eigenlijk.
Maar stel nu eens dat je ervan uit gaat dat ergens in je leven, of een aantal keer in je leven je gaat omvallen.Waarom weet je nog niet. Maar omvallen ga je. Zoals je ook elk jaar de griep krijgt. Zou het dan minder hard aankomen als je valt? Zou je val zachter zijn? Zou je eerder herstellen? Zou het 'gewoon' worden. In jou, in je omgeving?
En zou je er misschien dan ook voor kunnen zorgen dat je landing zacht is? Door altijd een bedje klaar te hebben staan met empathie en compassie? Dat wanneer je valt, je daar in mag vallen? Brene Brown zegt hier mooie dingen over.
Zo met het einde van 2016 in zicht en de blik op 2017 geef ik deze overweging graag aan je mee. Ik ben zelf ook gestart met het maken van mijn 'empathie en compassie-bedje. Want omvallen zal ik zeker nog veel en vaak gaan doen. Dat is immers gewoon!
Sommigen noemen het overigens burn out, overspannen, licht depressief. Of ze noemen het zelf niet zo, maar de huisarts geeft dat label. Fijn, weet je in welk hokje je past ..... In alle gevallen waar ik nu aan refereer, is ook een relatie met werken. Dat loopt niet lekker, daar is iets mee. Feit is dat veel van mijn lieve mede vrouwen niet lekker in hun vel zitten, moe zijn, lusteloos, vergeetachtig, zich zelf kwijt zijn, omvallen, ..... Het licht gaat uit, ziektewet, even niet meer werken.
Het lijkt anno 2016 net zo vaak voor te komen als de griep hebben. Of een been breken. Of rugklachten. Of vallen en hechtingen nodig hebben. Wat mij nu net is overkomen. En daar doen we allemaal helemaal niet zo spastisch over. Het zijn lichamelijke dingen, heel gewoon. Er is tijd nodig om daar weer van te herstellen. Soms een week, soms een paar weken, soms een maand en soms zelfs langer als het bijvoorbeeld gaat over rugklachten waar je te lang mee door bent gelopen. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen.
Als je omvalt omdat alle ballen in de lucht te veel zijn om nog mee door te jongleren, omdat je onvoldoende slaapt, omdat je al jaren als schaap met 5 poten aan het rennen bent, omdat 100% geven op alle rollen in je leven onmogelijk is, omdat je jezelf volledig hebt weggecijferd, omdat hormonen je lijf en je geest overnemen (zwangerschap dan wel overgang), omdat je leegloopt op je werk, omdat iemand die je lief is overlijdt, omdat ....., omdat ....... dan is 'het' ineens niet meer gewoon. Vind je zelf. En vinden anderen soms ook.
Raar toch eigenlijk.
Maar stel nu eens dat je ervan uit gaat dat ergens in je leven, of een aantal keer in je leven je gaat omvallen.Waarom weet je nog niet. Maar omvallen ga je. Zoals je ook elk jaar de griep krijgt. Zou het dan minder hard aankomen als je valt? Zou je val zachter zijn? Zou je eerder herstellen? Zou het 'gewoon' worden. In jou, in je omgeving?
En zou je er misschien dan ook voor kunnen zorgen dat je landing zacht is? Door altijd een bedje klaar te hebben staan met empathie en compassie? Dat wanneer je valt, je daar in mag vallen? Brene Brown zegt hier mooie dingen over.
Zo met het einde van 2016 in zicht en de blik op 2017 geef ik deze overweging graag aan je mee. Ik ben zelf ook gestart met het maken van mijn 'empathie en compassie-bedje. Want omvallen zal ik zeker nog veel en vaak gaan doen. Dat is immers gewoon!
dinsdag 29 december 2015
Website
Mijn nieuwe website is online! Vanuit de gedachte dat ik naast mijn aanwezigheid op Twitter, Facebook en LinkedIn een plek wilde waar ik als ZZP'er iets meer kon vertellen dan in de blogs die ik sinds 2007 hier schrijf.
Mijn blogs zullen hier en daar te lezen zijn. Ik nodig je uit eens een kijkje te nemen: www.mariannevanmunster.nl.
Nog deels 'under constructie' dus een voorbeeld van het 'Nooit Af' -nieuwe boek van Martijn Aslander- principe. Dat bevalt en past me. Laat het nooit af zijn.
Mijn blogs zullen hier en daar te lezen zijn. Ik nodig je uit eens een kijkje te nemen: www.mariannevanmunster.nl.
Nog deels 'under constructie' dus een voorbeeld van het 'Nooit Af' -nieuwe boek van Martijn Aslander- principe. Dat bevalt en past me. Laat het nooit af zijn.
maandag 23 maart 2015
Samen
Niet passend om alle redenen waar nu zoveel over gesproken wordt in Tegenlicht, in boeken over leiderschap, ondernemerschap, innovatie, duurzaamheid, ......Ver weg en dicht bij huis: Ricardo Semler, mijn oud collega Menno Lanting en Rutger Slump, Eddie Obeng, Brene Brown, en noem nog eens 1000 namen. En zo ook nog 100 andere redenen.
En de antwoorden die gevonden willen worden gaan over nieuwe vormen van samenwerken, verdienen en verdelen. Antwoorden die in mijn wereld gaan over de Kunst van Kansen. De Kunst van Samen-Werken. De Kunst van Ruilen. De Kunst van Meer-Waarde Creëren, De Kunst van Transparantie. Van Synergie. Van Duurzaam Samen. Van Delen. En, voor mij de belangrijkste, de Kunst van Zuiverheid en Integriteit in de diepste Essentie van dat Samen.
Antwoorden die roepend zijn in de woestijn .....
Omdat er geen samen is als Klein Duimpje klein wordt gehouden door de Reus en zn laarzen. Omdat geld verdienen bovenaan het samen-lijstje staat en als enige ruilmiddel wordt gezien. Omdat waarde creatie ongezien blijft. Omdat het lastig blijkt om over de muren van je eigen organisatie naar buiten te kijken. Omdat het Oude Samen zo gezellig en warm is. Omdat een ogenschijnlijk Samen toch om de Ik lijkt te gaan. Omdat waarden niet gedeeld worden. Omdat ...... Herken je het? Wat zou jij nu aanvullen?
Met een kleine groep mensen denken we na over dit nieuwe Samen. Nieuwe vragen. Antwoorden halen we uit de Woestijn. Ze riepen ons! Nadenken en doen om te komen tot nieuwe business- en verdienmodellen. Vernieuwend zijn we. En dat merk ik met name als ik een gesprek heb met mensen of organisaties die geen weet hebben van "antwoorden die roepen in de woestijn".
En zo zijn er nog veel meer antwoorden die roepen. Antwoorden die gewoon ongewoon voor je op straat liggen. Je hoeft er niet eens voor naar de woestijn. Op straat: ze wachten om opgeraapt te worden. Struikel er maar eens over: dat wens ik je toe voor vandaag!
donderdag 19 maart 2015
Expeditie Geluk
Karin, Mirjam, Nicolette, Eke, Marlies, .... hebben
jullie jezelf gezien in het boek? Super gaaf he. Staat niet vermeld, voor zover
ik het kon zien, dat het boek de grens en het water over gegaan is naar
Engeland. Misschien had ik de bijdrage van de Ambassade in London ook op officieel NL Ambassade London
briefhoofd papier moeten laten doen. Volgende keer!
Ik wens iedereen Geluk! Morgen is de Internationale Dag van Geluk.
vrijdag 13 maart 2015
Vrouwendag
Afgelopen zondag was het Internationale Vrouwendag. Voor de Baak heb ik als bijdrage meegeschreven aan een artikel rondom die dag. De tekst onderaan "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!" komt uit mijn pen. In mijn tijd bij de Baak (2006 - 2011) is deze tekst ontstaan en is de eerst kaart verschenen waar deze tekst op stond. Als ik me goed herinner een tekst van of via Jan van der Veer, kunstenaar bij de Baak. Een tekst met een diepere betekenis, een verhaal. Misschien kan Jan het verhaal nog eens vertellen?
"Dag meisje je bent mooi en goed, veel zon!"
Mij spreekt het enorm aan. Ik voel me aangesproken. Ik voel de tekst in alle diepte en breedte. Ik herken dat de tekst leeftijd onafhankelijk is, daar eigenlijk niets over zegt, ondanks dat de aanspreektitel 'meisje' is. De tekst raakt en roert me. Ik snap in hoofd en hart precies waar het over gaat en wat de woorden willen zeggen tegen mij en anderen.
Vanwege deze verbinding met de tekst, heb ik het altijd als ondertitel gebruikt onderaan mijn 'de Baak handtekening". Kreeg daar best veel reacties op. Vragen, opmerkingen. En alles daartussen.
En zo zag ik zondag op Twitter ook een reactie van iemand langskomen op deze tekst in het artikel. Ze vond het denigrerend en voelde zich niet aangesproken. Het artikel vond ze ok, maar die tekst onderaan totaal niet. Ze snapt ook niet hoe we dat hebben kunnen opschrijven.
Ik heb onlangs geleerd van Kees dat een irritatie in mij, want dat ontstond na het lezen van deze reactie, een ingang is naar een verborgen talent. Ben daar naar op zoek, want de irritatie op deze reactie is er nog steeds. Er zit ook een oordeel op. Want ik vind het kortzichtig om het "denigrerend" te noemen. Snap niet dat een ander niet snapt wat er staat. Dat het een diepere betekenis heeft. Zeker gezien het thema Internationale Vrouwendag waarin alle vrouwen solidariteit willen uitdragen naar elkaar. Naar vrouwen en meisjes in de hele wereld. Dus zelfs als je die diepere betekenis van de tekst niet zelf voelt, dat nog kan je het zien als een wens aan anderen. Misschien slaat het niet op jou. Maar om de tekst dan denigrerend te noemen?!
Ik merk dat de uitnodiging om een irritatie op een andere manier te bekijken leerzaam voor me is. Dat het ruimte schept. Dat het de zon laat schijnen op mijn talenten, op anderen en ook op waarom iets me irriteert.
Dus vandaag zeg ik heel hard tegen mezelf: "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!"
PS ik ben benieuwd wat deze tekst met jou doet :-)
"Dag meisje je bent mooi en goed, veel zon!"
Mij spreekt het enorm aan. Ik voel me aangesproken. Ik voel de tekst in alle diepte en breedte. Ik herken dat de tekst leeftijd onafhankelijk is, daar eigenlijk niets over zegt, ondanks dat de aanspreektitel 'meisje' is. De tekst raakt en roert me. Ik snap in hoofd en hart precies waar het over gaat en wat de woorden willen zeggen tegen mij en anderen.
Vanwege deze verbinding met de tekst, heb ik het altijd als ondertitel gebruikt onderaan mijn 'de Baak handtekening". Kreeg daar best veel reacties op. Vragen, opmerkingen. En alles daartussen.
En zo zag ik zondag op Twitter ook een reactie van iemand langskomen op deze tekst in het artikel. Ze vond het denigrerend en voelde zich niet aangesproken. Het artikel vond ze ok, maar die tekst onderaan totaal niet. Ze snapt ook niet hoe we dat hebben kunnen opschrijven.
Ik heb onlangs geleerd van Kees dat een irritatie in mij, want dat ontstond na het lezen van deze reactie, een ingang is naar een verborgen talent. Ben daar naar op zoek, want de irritatie op deze reactie is er nog steeds. Er zit ook een oordeel op. Want ik vind het kortzichtig om het "denigrerend" te noemen. Snap niet dat een ander niet snapt wat er staat. Dat het een diepere betekenis heeft. Zeker gezien het thema Internationale Vrouwendag waarin alle vrouwen solidariteit willen uitdragen naar elkaar. Naar vrouwen en meisjes in de hele wereld. Dus zelfs als je die diepere betekenis van de tekst niet zelf voelt, dat nog kan je het zien als een wens aan anderen. Misschien slaat het niet op jou. Maar om de tekst dan denigrerend te noemen?!
Ik merk dat de uitnodiging om een irritatie op een andere manier te bekijken leerzaam voor me is. Dat het ruimte schept. Dat het de zon laat schijnen op mijn talenten, op anderen en ook op waarom iets me irriteert.
Dus vandaag zeg ik heel hard tegen mezelf: "Dag meisje, je bent mooi en goed, veel zon!"
PS ik ben benieuwd wat deze tekst met jou doet :-)
woensdag 25 februari 2015
Gast
Vandaag was ik te gast bij Business Open Dorpswaard. Ik twijfelde nog of ik er over zou schrijven, maar bedacht me dat mn blog ook wel eens stekelig mag zijn. Dus heb je geen zin in een stekelige blog, stop dan nu met lezen.
Na kennisgemaakt te hebben met Hostmanship staat het gast en host zijn principe scherp op mijn vizier. Stel daardoor dagelijks de vraag "voelde ik me gast vandaag? Welcome. Everyone. Always? Het antwoord is nee. Ik voelde dat niet. Feitelijk en fysiek was het er wel, in ontbijt, in woorden "welkom" maar ik voelde het niet. En deels zal het te maken hebben met mij. Met mijn energie die veranderde gedurende de netwerk bijeenkomst. Met mijn irritatie. Over anderen. Over mijzelf.
Terugkijkend begon het al met het moment dat de gespreksleider startte en het oprechte 'welkom gast!' ontbrak voor mij. Ik was er en zwom in de vijver van alle W-vragen. Ik denk dat mijn energie begon te veranderen tijdens de bedrijfspitches die iedereen gaf (veel eigen bedrijven) en de zoekvraag die je daarna kon stellen. Mooie bedrijfspitches maar de mens had ik nog niet eerder ontmoet. En de zoekvraag was een vraag om in contact te komen met .... Dus het delen van je netwerk. Van mijn netwerk. Naarstig dacht ik aan al die mensen in mijn netwerk. Zouden die het op prijs stellen als ik in deze fase van contact met deze netwerk groep hun naam zou noemen? Zonder dat ik zelf de mens achter de vraag ken? En dan een verbinding maken?
Want dat is hoe ik me door het leven beweeg: ik wil eerst kennismaken met Sjoerd, Kees, Ellen, .... en vanuit de klik met die mens ontstaat er een verbinding. Ik had niet automatisch een klik met iedereen vandaag. En ik hoef misschien ook niet eerst te weten wat je doet, de bedrijfspitch. Ik wil eerst weten wie je bent. En vaak valt dat samen in een gesprek. En dan denk ik aan jou als ik me beweeg door het leven waar de scheiding van werk en prive weggevallen is. En zo zie ik ook dat het andersom werkt. Vanuit de inhoud, de ervaring, het gesprek met Marianne, dat wat ik te vertellen heb, de mensen die ik ken, de ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan, denk je aan mij als je in gesprek bent met .... en dan maak je de verbinding die waarde creëert. Mag ook een ontmoeting op social media zijn. Werkt ook voor mij. De verbinding die ontstaat als we elkaar wat uitgebreider gesproken hebben over de dingen die er toe doen. Als we weten of we elkaar interessant vinden, vanuit de klik. En dan hoef je niet meer te weten in welk hokje ik pas. Want daar pas ik niet in. Ik ben een ParelKetting-Rijger weet je nog wel. En als je een hokje zoekt dan ben ik business developer, learning en development professional, opleider, strateeg, programma maker, trainer, coach, procesbegeleider, marketeer, communicatie expert, spreker, verbinder, inspirator, vernieuwer, ambassadeur. Kies er 1 uit en voeg er 1 toe als dat beter de lading dekt voor jou. What's in a name?
Maar goed. Ik deed ook mee aan het pitchen. Want na de leden mochten de gasten hetzelfde doen: pitchen en een zoekvraag stellen. Dat de gastvrouw mijn naam niet wist "Monique?" maakte mijn energie niet fijner. En aan het einde van de bijeenkomst gebeurde dat een 2e keer, hoe welkom en gezien voel je je dan? Oeps, voor wat betreft Hostmanship dacht ik.
Ik had vooraf besloten om het Den Bosch Early English Programme van Yvonne Scherphof in te brengen als zoekvraag. Om in contact te komen met bedrijven in Den Bosch eo die het project willen gaan versterken. Als gast bewust gekozen om geen commerciële vraag te stellen maar een maatschappelijke zoekvraag in te brengen. De"maar wat doe jij dan, want dat is mij nog niet duidelijk" vraag kwam daarna. Een vraag waar ik geen passend antwoord op had, zo dacht ik non verbaal (en later verbaal) terug te krijgen van de gespreksleider. Ik werd niet begrepen, paste niet in een gevraagd hokje en deed mijn bedrijfspitch niet goed: dat was mijn interpretatie van de non-verbale feedback. Zelfs voelbaar als aan het einde van een bijeenkomst mensen niet naar je toe komen .... Omdat je mogelijk niet interessant bent ..... omdat ..... omdat ....... Ken of herken je dat gevoel? Vast wel. En wat doet dat met je? Vanuit de Hostmanship gedachte Welcome. Everyone. Always. En o jee, wat doen die gedachten en observaties met het Merk en de BV IK? Ik denk dat hier mijn irritatie naar mezelf toe begon.
En daar had ik pas een antwoord op na een stevig gesprek met mijzelf op weg terug naar huis. Na het daarna woorden gegeven te hebben. Verbaal en door deze blog. Het is weer rustig in mij. Een ervaring rijker. Ik ga me nog beraden of ik een 2e keer gast wil gaan zijn. Misschien mag ik wel niet meer komen :-).
Note to self: ik verbeter mijn leven en ga naarstig op zoek naar een hokje. Om als ik het heb gevonden weer een nieuw hokje te ontdekken waar ik ook in pas. En nog 1. En nog 1. En dan stapel ik de hokjes op elkaar en bouw een huis. En zet daar een dak op en geeft het geheel de naam "Huis van Merken" Welkom!
Na kennisgemaakt te hebben met Hostmanship staat het gast en host zijn principe scherp op mijn vizier. Stel daardoor dagelijks de vraag "voelde ik me gast vandaag? Welcome. Everyone. Always? Het antwoord is nee. Ik voelde dat niet. Feitelijk en fysiek was het er wel, in ontbijt, in woorden "welkom" maar ik voelde het niet. En deels zal het te maken hebben met mij. Met mijn energie die veranderde gedurende de netwerk bijeenkomst. Met mijn irritatie. Over anderen. Over mijzelf.
Terugkijkend begon het al met het moment dat de gespreksleider startte en het oprechte 'welkom gast!' ontbrak voor mij. Ik was er en zwom in de vijver van alle W-vragen. Ik denk dat mijn energie begon te veranderen tijdens de bedrijfspitches die iedereen gaf (veel eigen bedrijven) en de zoekvraag die je daarna kon stellen. Mooie bedrijfspitches maar de mens had ik nog niet eerder ontmoet. En de zoekvraag was een vraag om in contact te komen met .... Dus het delen van je netwerk. Van mijn netwerk. Naarstig dacht ik aan al die mensen in mijn netwerk. Zouden die het op prijs stellen als ik in deze fase van contact met deze netwerk groep hun naam zou noemen? Zonder dat ik zelf de mens achter de vraag ken? En dan een verbinding maken?
Want dat is hoe ik me door het leven beweeg: ik wil eerst kennismaken met Sjoerd, Kees, Ellen, .... en vanuit de klik met die mens ontstaat er een verbinding. Ik had niet automatisch een klik met iedereen vandaag. En ik hoef misschien ook niet eerst te weten wat je doet, de bedrijfspitch. Ik wil eerst weten wie je bent. En vaak valt dat samen in een gesprek. En dan denk ik aan jou als ik me beweeg door het leven waar de scheiding van werk en prive weggevallen is. En zo zie ik ook dat het andersom werkt. Vanuit de inhoud, de ervaring, het gesprek met Marianne, dat wat ik te vertellen heb, de mensen die ik ken, de ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan, denk je aan mij als je in gesprek bent met .... en dan maak je de verbinding die waarde creëert. Mag ook een ontmoeting op social media zijn. Werkt ook voor mij. De verbinding die ontstaat als we elkaar wat uitgebreider gesproken hebben over de dingen die er toe doen. Als we weten of we elkaar interessant vinden, vanuit de klik. En dan hoef je niet meer te weten in welk hokje ik pas. Want daar pas ik niet in. Ik ben een ParelKetting-Rijger weet je nog wel. En als je een hokje zoekt dan ben ik business developer, learning en development professional, opleider, strateeg, programma maker, trainer, coach, procesbegeleider, marketeer, communicatie expert, spreker, verbinder, inspirator, vernieuwer, ambassadeur. Kies er 1 uit en voeg er 1 toe als dat beter de lading dekt voor jou. What's in a name?
Maar goed. Ik deed ook mee aan het pitchen. Want na de leden mochten de gasten hetzelfde doen: pitchen en een zoekvraag stellen. Dat de gastvrouw mijn naam niet wist "Monique?" maakte mijn energie niet fijner. En aan het einde van de bijeenkomst gebeurde dat een 2e keer, hoe welkom en gezien voel je je dan? Oeps, voor wat betreft Hostmanship dacht ik.
Ik had vooraf besloten om het Den Bosch Early English Programme van Yvonne Scherphof in te brengen als zoekvraag. Om in contact te komen met bedrijven in Den Bosch eo die het project willen gaan versterken. Als gast bewust gekozen om geen commerciële vraag te stellen maar een maatschappelijke zoekvraag in te brengen. De"maar wat doe jij dan, want dat is mij nog niet duidelijk" vraag kwam daarna. Een vraag waar ik geen passend antwoord op had, zo dacht ik non verbaal (en later verbaal) terug te krijgen van de gespreksleider. Ik werd niet begrepen, paste niet in een gevraagd hokje en deed mijn bedrijfspitch niet goed: dat was mijn interpretatie van de non-verbale feedback. Zelfs voelbaar als aan het einde van een bijeenkomst mensen niet naar je toe komen .... Omdat je mogelijk niet interessant bent ..... omdat ..... omdat ....... Ken of herken je dat gevoel? Vast wel. En wat doet dat met je? Vanuit de Hostmanship gedachte Welcome. Everyone. Always. En o jee, wat doen die gedachten en observaties met het Merk en de BV IK? Ik denk dat hier mijn irritatie naar mezelf toe begon.
En daar had ik pas een antwoord op na een stevig gesprek met mijzelf op weg terug naar huis. Na het daarna woorden gegeven te hebben. Verbaal en door deze blog. Het is weer rustig in mij. Een ervaring rijker. Ik ga me nog beraden of ik een 2e keer gast wil gaan zijn. Misschien mag ik wel niet meer komen :-).
Note to self: ik verbeter mijn leven en ga naarstig op zoek naar een hokje. Om als ik het heb gevonden weer een nieuw hokje te ontdekken waar ik ook in pas. En nog 1. En nog 1. En dan stapel ik de hokjes op elkaar en bouw een huis. En zet daar een dak op en geeft het geheel de naam "Huis van Merken" Welkom!
maandag 23 februari 2015
Knowledge Management Skills
In 2012 ben ik in Engeland in contact gekomen met Jonathan Kemp van SmartWisdom. 20 jaar (neuro science) onderzoek, intelligentie, passie en ondernemerschap heeft hem op de kaart gezet in Engeland. En heeft waarde gecreëerd in onderwijs en bedrijfsleven waar professionals en studenten geleerd hebben met zijn methode te werken. De "immediate competitive advantage in your work and studies" heeft zich bewezen. Dat bewijs is er.
En nu ben ik aan het voorbereiden dat hij in 2015 (april/mei) naar Nederland komt om een demonstratie te geven van SmartWisdom. Vanuit mijn passie om te verbinden en te delen om meerwaarde te creëren. Om de voordelen die SmartWisdom kan geven aan mens en organisatie over het water heen te tillen naar ons land. Ik geloof er in. En de link naar 'dyslexia voordelen' vind ik helemaal geweldig.
En een 'demonstratie', noem het proeverij, omdat het best wel lastig is om de 'advanced knowledge management' techniek te duiden in woorden. Dat merk ik zelf, maar dat is ook de ervaring van Jonathan. En hij is al 20 jaar bezig. Je kan het dus beter zien en zelf ervaren om te weten of het iets voor je kan gaan betekenen.
Als je nu al meer wilt weten, kijk dan eens op zijn website waar ondermeer een link staat naar wetenschappelijk onderzoek, klant ervaringen, een case study en meer achtergronden. Er is ook een test te vinden waar je je huidige kennismanagement vaardigheden kan toetsen. Ik heb overigens ook een andere offline "test your knowledge management skills' en die kan ik je ook mailen. Stuur dan even een bericht naar mariannevanm@icloud.com. De uitkomst van deze Kennismanagement vaardigheden testen zegt overigens niets over je persoonlijke vaardigheden of IQ. Dat wordt vaak gedacht. Het zegt alles over de 'unseen' structural limitations of the 3 mainstream tools for management knowledge. Ik daag je uit om deze uitspraak te toetsen!
PS Wil je nu al op de genodigden lijst komen te staan? Laat het me weten. De te vergeven plekken voor deze demonstratie zullen beperkt zijn, 10-15 mensen.
dinsdag 3 februari 2015
Vragen
Zojuist was ik in de supermarkt en vroeg om brood zonder E nummers. Omdat ik daar niet meer aan wil. Aan E. Op de markt bij de bakkers en bij de echte bakkers zelf is de vraag van de consument naar zuivere producten zonder gekke toevoegingen al langer doorgesijpeld. Want daar kan je nu best veel kopen. Lekker brood zonder E. Nog wel allemaal kleine formaat broodjes. Wat voor ons als gezin van 5 weer niet handig is. Maar goed. De weg wordt gelopen. De weg zonder E.
Alleen supermarkt bakkers zien het licht nog niet denk ik. Ze gaan de boot missen als ze niet snel schakelen!
De eigenaar van deze Plus Supermarkt pakte mijn vraag goed op en ging gelijk bellen met het hoofdkantoor. Ik stond er naast. Dikke 10 voor pro actief en de klant serieus nemen. Hij wist niet waarom er E nummers in de broden zitten, zo vertelde hij mij. Zijn vraag naar het waarom gaf een antwoord wat ik al verwacht had. Houdbaarheid. En op de vraag of deze supermarkt binnenkort ook brood zonder E nummers ging leveren kwam het antwoord nee. Nou heb ik daar mijn twijfels over want ik vermoed dat in afzienbare tijd ook supermarkt bakers brood zonder E nummers zullen gaan aanbieden. Dat vraagt een innovatie in het proces van brood bakken voor supermarkten. Maar slimme meisjes en jongens, van zeg 15 jaar oud, genoeg die daar in mee kunnen denken!
Mijn trigger om deze blog te schrijven gaat overigens niet over de inhoud. Alhoewel ik dat ook belangrijk vind. Het gaat over de ultieme kracht van een vraag. Mijn vraag aan deze man. Zijn vraag aan het hoofdkantoor. De vraag van het hoofdkantoor aan de broodbakfabriek. De vraag van de fabriek terug aan de broodbakker. De vraag van de broodbakker terug over het proces. Vragen. Vragen. Vragen. Naar het waarom. De gevestigde orde en de gebaande paden steeds opnieuw bevragen. Waarom? Om te vernieuwen. Om bewust elke keer opnieuw te kiezen. Om niet te verzanden in de weg die anderen gelopen hebben. Om niet blind te volgen en aannames te doen dat anderen de juiste weg bewandelen.
Welke vraag die er toe doet stel jij vandaag?
Alleen supermarkt bakkers zien het licht nog niet denk ik. Ze gaan de boot missen als ze niet snel schakelen!
De eigenaar van deze Plus Supermarkt pakte mijn vraag goed op en ging gelijk bellen met het hoofdkantoor. Ik stond er naast. Dikke 10 voor pro actief en de klant serieus nemen. Hij wist niet waarom er E nummers in de broden zitten, zo vertelde hij mij. Zijn vraag naar het waarom gaf een antwoord wat ik al verwacht had. Houdbaarheid. En op de vraag of deze supermarkt binnenkort ook brood zonder E nummers ging leveren kwam het antwoord nee. Nou heb ik daar mijn twijfels over want ik vermoed dat in afzienbare tijd ook supermarkt bakers brood zonder E nummers zullen gaan aanbieden. Dat vraagt een innovatie in het proces van brood bakken voor supermarkten. Maar slimme meisjes en jongens, van zeg 15 jaar oud, genoeg die daar in mee kunnen denken!
Mijn trigger om deze blog te schrijven gaat overigens niet over de inhoud. Alhoewel ik dat ook belangrijk vind. Het gaat over de ultieme kracht van een vraag. Mijn vraag aan deze man. Zijn vraag aan het hoofdkantoor. De vraag van het hoofdkantoor aan de broodbakfabriek. De vraag van de fabriek terug aan de broodbakker. De vraag van de broodbakker terug over het proces. Vragen. Vragen. Vragen. Naar het waarom. De gevestigde orde en de gebaande paden steeds opnieuw bevragen. Waarom? Om te vernieuwen. Om bewust elke keer opnieuw te kiezen. Om niet te verzanden in de weg die anderen gelopen hebben. Om niet blind te volgen en aannames te doen dat anderen de juiste weg bewandelen.
Welke vraag die er toe doet stel jij vandaag?
Bedrijf
"Wat is de naam van je bedrijf Marianne??"
Die vraag krijg ik best veel.
Want iedereen heeft een bedrijfsnaam. Een merk. Toch?
En ik heb er serieus over nagedacht.
Harvest Learning and Development misschien? Zoals ik voerde in Engeland?
Maar die jas is te ruim. En vertroebelt mij.
Want ik ben een zelfstandig werkende professional.
Me, myself and I.
Ik ben geen bedrijf. Geen wij.
Ja, ik maak WIJ door me te verbinden aan een organisatie.
Waardoor 1+1 3 kan worden.
Maar ik ben. Ik ben Marianne van Munster. Dat is mijn merk.
Dus mijn bedrijf, als je het zo wilt noemen, ben ik en ik heet Marianne van Munster.
Nou, dat dus.
Een antwoord op je vraag!
Die vraag krijg ik best veel.
Want iedereen heeft een bedrijfsnaam. Een merk. Toch?
En ik heb er serieus over nagedacht.
Harvest Learning and Development misschien? Zoals ik voerde in Engeland?
Maar die jas is te ruim. En vertroebelt mij.
Want ik ben een zelfstandig werkende professional.
Me, myself and I.
Ik ben geen bedrijf. Geen wij.
Ja, ik maak WIJ door me te verbinden aan een organisatie.
Waardoor 1+1 3 kan worden.
Maar ik ben. Ik ben Marianne van Munster. Dat is mijn merk.
Dus mijn bedrijf, als je het zo wilt noemen, ben ik en ik heet Marianne van Munster.
Nou, dat dus.
Een antwoord op je vraag!
woensdag 28 januari 2015
Waarom
Vandaag bij het weggaan werd de vraag herhaald "wat is jouw Big Why?". Waarom doe ik wat ik doe? Wie wil ik zijn? Wat is mijn bijdrage aan het grotere geheel? Wat is mijn essentie?
Niet alleen een Big Why, ook een Big Question!
De vraag is me niet vreemd overigens. Ik kan me geen tijd herinneren zonder de aanwezigheid van deze 'Grote Waarom Vraag' in mij. Omdat ik hem stel aan mezelf, omdat anderen hem stellen aan mij.
In de auto op weg naar huis blijft de vraag rondzingen in mijn hoofd. Misschien wel in heel mijn lijf. Denkend en voelend op zoek naar een antwoord dat de lading dekt. Een antwoord waardoor ik voor de ander duidelijker wordt. Een antwoord waardoor ik meer duidelijkheid creëer voor mezelf. Waarbij ik me gelijk afvraag of dat is wat ik wil? En zo ja, why? En zo nee, why?
Als kind, zo hoor ik uit verhalen, was de enige vraag die ik stelde "waarom?". Geen antwoord was voldoende, want daarop volgde weer een "waarom". Nu, vele jaren verder en zelf moeder van 3 kleine kinderen ervaar ik dat die vraag hoort bij kind-zijn. Dat het hand in hand gaat met nieuwsgierigheid, ontdekken, verkennen, leren, verdiepen. En dat bij het opgroeien de vraag vergeten wordt. Bij mij is 'waarom' altijd blijven hangen. In mijn interactie met mensen stel ik de waarom vraag nog steeds. Veel en vaak. Vanuit nieuwsgierigheid. En ook vanuit het verlangen om de ander te snappen en daardoor te kunnen verbinden. Of verbinding te kunnen maken met dat wat er toe doet voor die ander. Waarde toe te voegen aan de ander. Aan het grotere geheel. De Grote Waarom Vraag die de kracht in zich heeft om naar een kern te gaan. Als een ui die je tot in elke schil afpelt zodat het licht kan schijnen op de kern. Om daarna te gaan vliegen.
Maar hoe zit het dan met mij? Wat is mijn Big Why? En Why zou ik dat willen weten vraag ik me dan ook gelijk af? Wat brengt het mij als ik een antwoord heb gevonden? Wat brengt het de ander als ik mijn Big Why heb gevonden?
Ik ga terug komen op de vraag en het in een gesprek verder verkennen. Vanuit nieuwsgierigheid. Naar mijn gesprekspartner en naar de vraag. Waarbij de vraag zomaar hetzelfde als het antwoord zou kunnen gaan zijn. Mijn Big Why IS de Big Why vraag stellen aan alles en iedereen om me heen. Zoals ik ook als kind deed. Vanuit oprechte en authentieke nieuwsgierigheid. Wordt vervolgd!
Niet alleen een Big Why, ook een Big Question!
De vraag is me niet vreemd overigens. Ik kan me geen tijd herinneren zonder de aanwezigheid van deze 'Grote Waarom Vraag' in mij. Omdat ik hem stel aan mezelf, omdat anderen hem stellen aan mij.
In de auto op weg naar huis blijft de vraag rondzingen in mijn hoofd. Misschien wel in heel mijn lijf. Denkend en voelend op zoek naar een antwoord dat de lading dekt. Een antwoord waardoor ik voor de ander duidelijker wordt. Een antwoord waardoor ik meer duidelijkheid creëer voor mezelf. Waarbij ik me gelijk afvraag of dat is wat ik wil? En zo ja, why? En zo nee, why?
Als kind, zo hoor ik uit verhalen, was de enige vraag die ik stelde "waarom?". Geen antwoord was voldoende, want daarop volgde weer een "waarom". Nu, vele jaren verder en zelf moeder van 3 kleine kinderen ervaar ik dat die vraag hoort bij kind-zijn. Dat het hand in hand gaat met nieuwsgierigheid, ontdekken, verkennen, leren, verdiepen. En dat bij het opgroeien de vraag vergeten wordt. Bij mij is 'waarom' altijd blijven hangen. In mijn interactie met mensen stel ik de waarom vraag nog steeds. Veel en vaak. Vanuit nieuwsgierigheid. En ook vanuit het verlangen om de ander te snappen en daardoor te kunnen verbinden. Of verbinding te kunnen maken met dat wat er toe doet voor die ander. Waarde toe te voegen aan de ander. Aan het grotere geheel. De Grote Waarom Vraag die de kracht in zich heeft om naar een kern te gaan. Als een ui die je tot in elke schil afpelt zodat het licht kan schijnen op de kern. Om daarna te gaan vliegen.
Maar hoe zit het dan met mij? Wat is mijn Big Why? En Why zou ik dat willen weten vraag ik me dan ook gelijk af? Wat brengt het mij als ik een antwoord heb gevonden? Wat brengt het de ander als ik mijn Big Why heb gevonden?
Ik ga terug komen op de vraag en het in een gesprek verder verkennen. Vanuit nieuwsgierigheid. Naar mijn gesprekspartner en naar de vraag. Waarbij de vraag zomaar hetzelfde als het antwoord zou kunnen gaan zijn. Mijn Big Why IS de Big Why vraag stellen aan alles en iedereen om me heen. Zoals ik ook als kind deed. Vanuit oprechte en authentieke nieuwsgierigheid. Wordt vervolgd!
dinsdag 13 januari 2015
Friesland
Wij zijn na vergelijkend onderzoek klant geworden van De Friesland Zorgverzekeraar. Omdat het pakket het beste paste bij wat we willen. En een leuke bijkomstigheid voor de Friese kant van ons gezin. We kregen de zorgpassen toegestuurd en een mooie corporate brochure. Goed gedaan Corporate Communicatie om op deze manier te communiceren met mij als nieuwe klant! Het maakt De Friesland heel persoonlijk door de gekozen communicatie insteek.
Maar er was ook een element in deze uiting waar ik veel vragen over heb, en ik ben nu eenmaal ik. Dus ik bel met de organisatie met de vraag of ik iemand van Corporate Communicatie kan spreken. In de brochure staat een mevrouw met foto, naam en functie "adviseur Corporate Communicatie", dus haar wil ik graag spreken. Of een van haar collega's. Want ik wil vertellen wat de communicatie met mij doet. Dat is immers wat communicatie is: een dialoog. Als klant wil ik graag iets terug kunnen zeggen. Gevraagd en ongevraagd. Ik zie dat er een Klantpanel is, dus feed back zal zeer zeker gewaardeerd worden. Dat is mijn aanname tenminste.
Als ik bel weet de mevrouw aan de lijn niet zo goed wat ze met mij moet. Ik heb schijnbaar een 'anders dan anders' vraag. Na een korte toelichting van mijn kant en nogmaals de vraag om doorverbonden te worden met de afdeling Corporate Communicatie, verteld ze dat ze dat dat niet kan. "Want dat mogen wij niet doen" zegt de mevrouw. Wat een vreemde situatie. Wie mag wel en niet doorverbonden worden dan? En waarom ik niet? Communicatie is toch nieuwsgierig naar alle communicatie die van buiten (lees klant) naar binnen komt? Ik probeer het nog een keer. Maar nee. De mevrouw staat mij overigens keurig en klantvriendelijk te woord. Ze zegt waar haar grens is "ik weet even niet wat ik nu met uw vraag moet -doorverbinden mag ze dus niet- maar ik ga het uitzoeken en ik bel u terug". En een half uur later staat er een bericht op mijn voice mail waarin keurig herhaald wordt wat ik verteld heb, waarom ik belde. En dat ze er een 'signaal-kaart' (een instrument om klant ideeën te stroomlijnen?) van gemaakt heeft. Dat ze het zal doorgeven aan de betreffende afdeling en dat ze verwacht dat iemand contact met mij zal opnemen. Ze voegt toe "ze zullen u vast en zeker terugbellen maar die garantie kan ik u niet geven want dat is niet aan mij". Prima, prima mevrouw. Ik geef u een dikke 10! Maar uw afdeling Corporate Communicatie een dikke onvoldoende want ik heb sindsdien niets meer vernomen.
Maar er was ook een element in deze uiting waar ik veel vragen over heb, en ik ben nu eenmaal ik. Dus ik bel met de organisatie met de vraag of ik iemand van Corporate Communicatie kan spreken. In de brochure staat een mevrouw met foto, naam en functie "adviseur Corporate Communicatie", dus haar wil ik graag spreken. Of een van haar collega's. Want ik wil vertellen wat de communicatie met mij doet. Dat is immers wat communicatie is: een dialoog. Als klant wil ik graag iets terug kunnen zeggen. Gevraagd en ongevraagd. Ik zie dat er een Klantpanel is, dus feed back zal zeer zeker gewaardeerd worden. Dat is mijn aanname tenminste.
Als ik bel weet de mevrouw aan de lijn niet zo goed wat ze met mij moet. Ik heb schijnbaar een 'anders dan anders' vraag. Na een korte toelichting van mijn kant en nogmaals de vraag om doorverbonden te worden met de afdeling Corporate Communicatie, verteld ze dat ze dat dat niet kan. "Want dat mogen wij niet doen" zegt de mevrouw. Wat een vreemde situatie. Wie mag wel en niet doorverbonden worden dan? En waarom ik niet? Communicatie is toch nieuwsgierig naar alle communicatie die van buiten (lees klant) naar binnen komt? Ik probeer het nog een keer. Maar nee. De mevrouw staat mij overigens keurig en klantvriendelijk te woord. Ze zegt waar haar grens is "ik weet even niet wat ik nu met uw vraag moet -doorverbinden mag ze dus niet- maar ik ga het uitzoeken en ik bel u terug". En een half uur later staat er een bericht op mijn voice mail waarin keurig herhaald wordt wat ik verteld heb, waarom ik belde. En dat ze er een 'signaal-kaart' (een instrument om klant ideeën te stroomlijnen?) van gemaakt heeft. Dat ze het zal doorgeven aan de betreffende afdeling en dat ze verwacht dat iemand contact met mij zal opnemen. Ze voegt toe "ze zullen u vast en zeker terugbellen maar die garantie kan ik u niet geven want dat is niet aan mij". Prima, prima mevrouw. Ik geef u een dikke 10! Maar uw afdeling Corporate Communicatie een dikke onvoldoende want ik heb sindsdien niets meer vernomen.
Charmant
Lieve mensen die ik tegen kom op de weg.
Snelweg, provinciale weg, stadsweg, dorpsweg.
Zullen we proberen wat aardiger voor elkaar te zijn?
Wat meer ruimte houden op de 3e/4e baan, zodat mensen als ik die achter een vrachtwagen beland zijn die 80 km per uur rijdt ook even kunnen inhalen zonder gevaar voor eigen leven en dat van anderen? Of dat we elkaar even vriendelijk groeten als ik wacht voor jou zodat je kan doorrijden op de verkeersdrempel? Of ik je voorlaat ook als je geen voorrang hebt. Of ....
Een lach, een hand opsteken, een wuif, alles is goed.
Kies zelf wat jou past, gewoon een teken van 'mens-zijn', ook als je in een auto zit en het heel verleidelijk is om je compleet af te sluiten van andere mensen.
Het zal ons allemaal wat charmanter maken. Voor onszelf maar ook naar elkaar toe.
En het maakt jouw dag misschien ook ineens veel leuker! Het gevoel dat je 'goed' gedaan hebt.
Probeer het eens!
Mijn bril is erg gekleurd na bijna 4 jaar gewend te zijn aan de charmante Engelse auto bestuurders. Geloof mij als ervaringsdeskundige: het maakt het leven en auto rijden veel aangenamer om meer van deze Engelse manners te gaan toepassen in het verkeer!
Snelweg, provinciale weg, stadsweg, dorpsweg.
Zullen we proberen wat aardiger voor elkaar te zijn?
Wat meer ruimte houden op de 3e/4e baan, zodat mensen als ik die achter een vrachtwagen beland zijn die 80 km per uur rijdt ook even kunnen inhalen zonder gevaar voor eigen leven en dat van anderen? Of dat we elkaar even vriendelijk groeten als ik wacht voor jou zodat je kan doorrijden op de verkeersdrempel? Of ik je voorlaat ook als je geen voorrang hebt. Of ....
Een lach, een hand opsteken, een wuif, alles is goed.
Kies zelf wat jou past, gewoon een teken van 'mens-zijn', ook als je in een auto zit en het heel verleidelijk is om je compleet af te sluiten van andere mensen.
Het zal ons allemaal wat charmanter maken. Voor onszelf maar ook naar elkaar toe.
En het maakt jouw dag misschien ook ineens veel leuker! Het gevoel dat je 'goed' gedaan hebt.
Probeer het eens!
Mijn bril is erg gekleurd na bijna 4 jaar gewend te zijn aan de charmante Engelse auto bestuurders. Geloof mij als ervaringsdeskundige: het maakt het leven en auto rijden veel aangenamer om meer van deze Engelse manners te gaan toepassen in het verkeer!
zondag 11 januari 2015
Excelleren
Na een week school merk ik dat ik met een andere bril naar het Nederlandse onderwijs kijk. Het is nog pril en gebaseerd op een gevoel, maar er valt me al wel iets op. En dat gaat over het ontbreken van een stimulans om te excelleren vanaf het moment dat de kinderen naar school gaan. Meer mensen, deskundiger dan ik, hebben daar ook al eens iets over gezegd en geschreven maar ik ervaar het nu in de praktijk. Ik ga de uitspraak die ik doe verder ontdekken en onderzoeken, want het is 'nog maar een week' dat de kinderen op school zitten.
Waarom doe ik deze uitspraak? Dat heeft zeker te maken met dat ik de afgelopen 1,5 jaar gewend ben aan het Engelse systeem en door die bril ben gaan kijken. Een eerlijk is eerlijk: daar had ik in het begin weerstand tegen. Met name vanwege de vele beloningen, awards, competitie elementen in het onderwijs en alle andere stimulerende instrumenten om kinderen het beste uit zichzelf te laten halen. Dat laatste is wat ik onderschrijf, maar 'toch niet als de kinderen zo klein zijn'? "Dat komt later wel als ze groter zijn", vond ik. De lat ligt hoog en de balans tussen vragen en overvragen is cruciaal.
Mijn bril heeft ook te maken met dat onze oudste in Reception Year (klas 1) op de leeftijd van 4 het curriculum heeft doorlopen wat in Nederland in groep 3 aan bod komt. En dat wij halverwege Year 1 (klas 2) naar Nederland zijn gekomen en hij nu in groep 2 geplaatst is oa vanwege zijn leeftijd.
Hoe kan je als school aansluiten bij deze situatie en dit kind? Hoe ga je daar als ouders mee om? Een vraag die dagelijks bij ons aan de keukentafel besproken wordt. En een school directeur die meedenkt. Dat is fijn! "Het gaat goed" is de terugkoppeling van de juf. Maar voor mij betekent dit "hij past zich aan aan de situatie". Hij conformeert zich aan dat wat is, dat wat hij ziet in de groep. Hij wordt niet uitgedaagd om verder te gaan met waar hij was gebleven in Engeland. Omdat het Nederlandse curriculum in groep 2 die ruimte niet biedt? Omdat .... Omdat ...
Misschien herken je mijn situatie vanuit een hele andere context. Of ben je een hele andere mening toegedaan. Laat het me weten! Werken we samen mee aan #onderwijs2032 (Op Twitter).
Senior Professional
Wat een schitterend artikel heeft mijn zeer gewaardeerde oud collega Godfried Ijsseling geschreven! Het zet leren en ontwikkelen in een ander perspectief.
Dit artikel is voor mij een mooi voorbeeld van de kracht van de Baak. Om op deze manier naar de ontwikkeling van mensen en van organisaties te kijken. Om leertrajecten in te richten vanuit ont-moeten, stilstaan en ontdekken. Om daarna te kunnen versnellen. Eerst als mens en daardoor als organisatie. Met een andere bril op leren kijken naar jezelf en je omgeving. Om te gaan handelen vanuit een ander paradigma. Dat is waar de Baak sterk in is. Dat is waar ik sterk in ben. Eens een Baaker altijd een Baaker :-)
Ik sprak de afgelopen dagen met mensen die het hadden over dat de Baak de "harde" kant meer op moest gaan zoeken. Dit artikel zaagt alle poten onder die opmerking vandaan. Dank voor het 'zagen' Godfried! Dank voor je ander bril. Tot snel weer eens.
Dit artikel is voor mij een mooi voorbeeld van de kracht van de Baak. Om op deze manier naar de ontwikkeling van mensen en van organisaties te kijken. Om leertrajecten in te richten vanuit ont-moeten, stilstaan en ontdekken. Om daarna te kunnen versnellen. Eerst als mens en daardoor als organisatie. Met een andere bril op leren kijken naar jezelf en je omgeving. Om te gaan handelen vanuit een ander paradigma. Dat is waar de Baak sterk in is. Dat is waar ik sterk in ben. Eens een Baaker altijd een Baaker :-)
Ik sprak de afgelopen dagen met mensen die het hadden over dat de Baak de "harde" kant meer op moest gaan zoeken. Dit artikel zaagt alle poten onder die opmerking vandaan. Dank voor het 'zagen' Godfried! Dank voor je ander bril. Tot snel weer eens.
dinsdag 21 oktober 2014
Supernanny
De afgelopen drie jaar heb ik "Men are from Mars, Women are from Venus, Children are from Heaven" van John Gray meerdere malen gelezen. Een aanrader! En sinds een jaar "Unconditional Parenting" van Alfie Kohn. Beide boeken hebben me nieuwe inzichten gegeven. Soms handvatten om iets anders te doen, soms een bevestiging van wat ik al doe.
'Belonen' is waar ik sowieso al niet zo'n fan van ben, want welke boodschap geef je een kind? Het voelt soms ook gewoon scheef van binnen 'als je dit doet, krijg je dat". Een verkapte vorm van omkopen? Straffen is al helemaal niet mijn ding. 'Moving from Rewards and Punishments to Love and Reason" van Alfie Kohn, ligt dan meer in mijn lijn.
En heel eerlijk. Soms werkt het wel en soms werkt het niet. Dat is ook weer de werkelijkheid. Wat vandaag wel werkt, werkt morgen misschien niet meer. Niets zo veranderlijk als mensenkinderen :-)
Maar goed. De situatie.
Sinds weken komen alle 2 de jongens, 4 en 5 jaar oud, nadat we ze naar bed gebracht hebben steeds weer uit bed. Om allerlei plausibele redenen. Of niet. Feit is dat ik er zwaar geïrriteerd van werd en het soms wel 20.00 uur was voordat ze in bed bleven. En dan 's ochtends om half zes weer wakker .... dat is toch echt te weinig slaap voor de mannen. Love en vooral Reason genoeg geprobeerd. "Ja mamma, we blijven in bed hoor" na mijn liefdevolle 'reasoning'. En er dan toch uitkomen .... Ook Punishments in combinatie met Reason geprobeerd: een koude douche. Maar elke avond hetzelfde liedje. Ik wist het niet meer, hoe dit te doorbreken?!
En ineens was het daar. We spraken over 'zindelijk worden' en hoe dat gegaan was bij hen. Julian met stickers plakken en dan een cadeautje krijgen en Casper gewoon zonder. Zonder stickers dus, want dat deed hem niets. Wel een cadeautje om geen onderscheid te maken.
.... en voor ik het wist hadden ze 2 vellen papier uit de printer gehaald en 10 vakjes getekend, genummerd en hun naam op het vel geschreven. En die hangen nu gebroederlijk naast elkaar op de koelkast. Elke ochtend plakken ze een sticker als ze in bed gebleven zijn. En er zijn al 2 stickers geplakt en morgenochtend komt nummer 3 erbij want: ze zijn weer in bed gebleven! Ik hoef er niets voor te doen. Ze niet eens te herinneren. Ze hebben bedacht dat als ze 10 stickers geplakt hebben, ze een cadeautje mogen uitzoeken. Prima hoor!
Geen idee hoe het zal gaan als de 10 stickers geplakt zijn en het cadeau uitgezocht ..... Maar ach, wat maakt het uit? Ben al lang weer over mn irritatie heen en zij groeien er vast overheen. Ooit. Dus voor nu, om af te sluiten met een mooie Engelse term, 'lets savour the moment!" Weltrusten!
dinsdag 14 oktober 2014
Master
Sinds ons weekje Nederland zit mij iets dwars. Het komt en het gaat maar het blijft. Misschien dat als ik het opschrijf het wat meer vorm krijgt en daardoor een plek in mij. Wat is er aan de hand. Ik orienteer me op een nieuwe werk uitdaging voor als we weer in Nederland wonen. Een aantal mensen in mijn netwerk noemen de Avans Hogeschool als optie. Om in deeltijd les te gaan geven, dan wel op een andere manier waarde toe te voegen aan het hoger onderwijs. Het bijkomende voordeel van Avans is dat het in Den Bosch is. Scheelt weer wat reistijd en dat is best fijn met 3 kleine kindjes. En zo zag ik een vacature voor trainer leiderschap, communicatieve vaardigheden. Voor 3e en 4e jaars studenten. Stukje praktijkbegeleiding erbij. Deeltijd. Leuk! Eens horen wat het inhoudt dacht ik.
Maar wat wil.
Er ligt een nieuwe eis vanuit overheidswegen dat alle nieuwe hogeschool docenten een master degree moeten hebben! Ok. ok. Ik kan dat een beetje snappen voor de kennis inhoudelijke vakken die gegeven worden. Alsjeblieft: laat mij NOOIT wiskunde geven. Of statistiek. Of bedrijfsadministratie. Of .... Maar wat maakt mij als kandidaat voor 'the human side of enterprise' niet geschikt zonder een master op zak? Zonder mij zelf gesproken en gezien te hebben? Wat meer zou ik kunnen brengen met die titel?
.... Ook wel weer een intrigerende vraag. Wil ik best eens over nadenken. Later. Voor nu voel ik alleen irritatie. Veel irritatie. Heel veel irritatie. Diskwalificatie ook. Over de deur die dicht is. -Of lijkt want denk dat ik er best een voet tussen kan krijgen :-)-. Het niet hebben van een master is een bewuste keuze geweest, gemaakt in een andere tijd. Voor mij was de route naar een praktijkgerichte, brede hbo opleiding interessanter dan de weg naar een theoretische universiteit. Praktijktoepassing past mij meer. En ik had eerst gewerkt en ben toen weer gaan studeren, dus vond mijzelf na mijn hbo diploma (in de gewenste 4 jaar en met hoge cijfers) te oud worden om door te studeren aan een universiteit. Wat zou het toevoegen? Te weinig vond ik toen ....
Door die keuze sta ik waar ik sta, ben ik wie ik ben. Als mens en als professional.
... En daarom is de deur naar lesgeven op een Hogeschool dicht?!?
En als ik mij als persoon even buiten de situatie zet. Kan soms ook weer nieuwe inzichten geven, want dan denk ik wat rationeler :-) Is 'dat' wat het onderwijs, een Hogeschool, nodig heeft deze dagen? Mensen met master titels? Ik betwijfel het!
Dus, beste professionals. Met titels, zonder titels ..... Laten we demonstreren!
Maar wat wil.
Er ligt een nieuwe eis vanuit overheidswegen dat alle nieuwe hogeschool docenten een master degree moeten hebben! Ok. ok. Ik kan dat een beetje snappen voor de kennis inhoudelijke vakken die gegeven worden. Alsjeblieft: laat mij NOOIT wiskunde geven. Of statistiek. Of bedrijfsadministratie. Of .... Maar wat maakt mij als kandidaat voor 'the human side of enterprise' niet geschikt zonder een master op zak? Zonder mij zelf gesproken en gezien te hebben? Wat meer zou ik kunnen brengen met die titel?
.... Ook wel weer een intrigerende vraag. Wil ik best eens over nadenken. Later. Voor nu voel ik alleen irritatie. Veel irritatie. Heel veel irritatie. Diskwalificatie ook. Over de deur die dicht is. -Of lijkt want denk dat ik er best een voet tussen kan krijgen :-)-. Het niet hebben van een master is een bewuste keuze geweest, gemaakt in een andere tijd. Voor mij was de route naar een praktijkgerichte, brede hbo opleiding interessanter dan de weg naar een theoretische universiteit. Praktijktoepassing past mij meer. En ik had eerst gewerkt en ben toen weer gaan studeren, dus vond mijzelf na mijn hbo diploma (in de gewenste 4 jaar en met hoge cijfers) te oud worden om door te studeren aan een universiteit. Wat zou het toevoegen? Te weinig vond ik toen ....
Door die keuze sta ik waar ik sta, ben ik wie ik ben. Als mens en als professional.
... En daarom is de deur naar lesgeven op een Hogeschool dicht?!?
En als ik mij als persoon even buiten de situatie zet. Kan soms ook weer nieuwe inzichten geven, want dan denk ik wat rationeler :-) Is 'dat' wat het onderwijs, een Hogeschool, nodig heeft deze dagen? Mensen met master titels? Ik betwijfel het!
Dus, beste professionals. Met titels, zonder titels ..... Laten we demonstreren!
woensdag 17 september 2014
Organisatie als optelsom van merken
Dit lees ik zojuist op Linkedin
Grappig dat ik hier in 2007 en 2008 ook al over aan het bloggen was ..... Grappig in de zin van dat het me een goed gevoel geeft over mijn ideeën, gedachten: de visie die ik had, heb en ga hebben. Toen, nu, straks. Ik sta er alleen nog niet mee op een TED podium :-) dus ergens onderweg een andere afslag genomen :-) Nou ja. Maakt niet uit. Het geeft mij in het hier & nu, in mijn oriëntatie op weer gaan werken in Nederland begin 2015, een krachtig gevoel dat wat ik denk, zeg, doe en leef hout snijdt. Dat ik dat wat Mark Burgess deelt, kan zijn voor organisaties, scholen, instellingen door mijn palet van talenten, mijn 'way of being'. Maar dat ik ze hier ook in kan ondersteunen, mocht dit de weg zijn die men in wil slaan ..... Een weg overigens die voor veel organisaties best eng is. Een weg van jezelf anders organiseren, op een andere manier in verbinding staan en komen met je omgeving. Een weg ook die vraagt om leiderschap en moed. Stappen in een andere wereld met andere regels en gebruiken. In mijn ogen een onvermijdelijk kruispunt. Ik lees mijn blogs graag nog eens na ter inspiratie. Jij ook?
Het Merk Ik en De BV Ik
“Help medewerkers hun ‘digitale oppervlakte’ te vergroten”
Mark Burgess vertelt in deze TEDxNavesink hoe medewerkers middels social media met elkaar en de buitenwereld verbonden zijn. Markten veranderen daardoor en bedrijven gaan anders met klanten en prospects om. Holle massa marketing wordt ingewisseld voor authentieke, transparante en persoonlijke relaties. Een merk is niets meer dan het totaal van personal brands van haar medewerkers. Benut het vertrouwen dat zij in de markt genieten en help hen hun ‘digitale oppervlakte’ te vergroten voor meer bereik en impact.
Op Youtube is het ook te zien en te horen.Grappig dat ik hier in 2007 en 2008 ook al over aan het bloggen was ..... Grappig in de zin van dat het me een goed gevoel geeft over mijn ideeën, gedachten: de visie die ik had, heb en ga hebben. Toen, nu, straks. Ik sta er alleen nog niet mee op een TED podium :-) dus ergens onderweg een andere afslag genomen :-) Nou ja. Maakt niet uit. Het geeft mij in het hier & nu, in mijn oriëntatie op weer gaan werken in Nederland begin 2015, een krachtig gevoel dat wat ik denk, zeg, doe en leef hout snijdt. Dat ik dat wat Mark Burgess deelt, kan zijn voor organisaties, scholen, instellingen door mijn palet van talenten, mijn 'way of being'. Maar dat ik ze hier ook in kan ondersteunen, mocht dit de weg zijn die men in wil slaan ..... Een weg overigens die voor veel organisaties best eng is. Een weg van jezelf anders organiseren, op een andere manier in verbinding staan en komen met je omgeving. Een weg ook die vraagt om leiderschap en moed. Stappen in een andere wereld met andere regels en gebruiken. In mijn ogen een onvermijdelijk kruispunt. Ik lees mijn blogs graag nog eens na ter inspiratie. Jij ook?
Het Merk Ik en De BV Ik
dinsdag 2 september 2014
Water
Ik ben helemaal klaar met de Ice Bucket Challenge! Van zowel Engelse als Nederlandse vrienden zie ik de afgelopen, is het al weer weken?, filmpjes langskomen op Facebook. Begrijp me goed. Ik sta helemaal achter fundraising en goede doelen, maar niet op deze manier. Waarom? Omdat het geen win-win scenario is. En ik ben nu eenmaal van en-en inplaats van of-of. Juist omdat er ALTIJD een win-win te behalen valt. En juist bij goede doelen verwacht ik dat er een 'duurzaamheidsgedachte' meespeelt in de manier van fundraising. Dat het een win-win is en geen win-lose. Want dat is er aan de hand. "Water Lose" een vrije vertaling van waterverspilling. Aan de ene kant geef je geld aan bijvoorbeeld Unicef voor het slaan van waterputten en aan de andere kant gooi je water over je hoofd? Dat kan toch niet samen?! Toen ik de uitdaging kreeg heb ik geld overgemaakt naar ALS. Punt. Geen haar op mn hoofd die er aan gedacht heeft om nat te worden. Ben echt geen heilig boontje maar hoop wel dat iedereen die mee gedaan heeft aan de Challenge 1. weet waarom ze het deden (mijn ervaring is dat de Challenge een eigen 'leuk!" leven is gaan leiden ..... en 2. ze een bewuste keuze gemaakt hebben om het te doen. Ik kan nog enigszins enthousiast worden over de creatieve manieren die ik gezien heb, maar het merendeel van de video's was liters verspild water ...... En dat verwacht ik niet van een goed doel! Zo, moest dat even kwijt.
Abonneren op:
Posts (Atom)