Opladen

Die zomer vakantie kost best wat energie. Daar waar ik voordat we kinderen hadden lekker kon opladen en ontspannen op vakantie, is dat nu toch echt een ander verhaal. Het is mogelijk 'not done' om te delen, want ik hoor er weinig van bij andere ouders, maar ik kom na een zomervakantie met 3 kleine kinderen toch echt terug in een soort van burn out. Alle hallejuula verhalen over de vakantie herken ik ook hoor, maar het onderdeel wat volgens mij weggelaten wordt is die burn out. Te laat naar bed, te vroeg wakker door de kinderen. De hitte. Kleine kinderen die 7 dagen per week zorg en aandacht vragen. Slechter slapen met alle gevolgen van dien. Zwemvleugels af en weer aan. En weer af en weer aan. Insmeren, insmeren, insmeren. Regen en jengelende kleintjes. "Wat kan ik doen vandaag mama?" "Zullen we een spelletje doen?" Mama. Mama. Mama. Mammmmaaaaa!

Nou ja, nu weer lekker aan het werk en dus bijkomen. En opladen. Want werken ervaar ik als vakantie merk ik. In mijn eigen energie en tijd kunnen 'zijn'. Geen kleine kinderen die een beroep doen op 'Mamaaaah!'.

Me, myself and I. Een aantal dagen in de week. Kopje koffie er bij. Leuke mensen om mee samen te werken. Heerlijk. Ik kom helemaal bij. Voor mij werkt de afwisseling van 3 dagen werken en 2 mama dagen het beste om lekker in mn vel te zitten.  Ik ben dan ook een leukere moeder vind ik.

En dan op weer op naar de volgende uitdaging. We krijgen 1-9 de sleutel van ons nieuwe huis en kijken naar een mega verbouwing. Lekker roerige tijden dus. Zaak voor mij om alle zeilen bij te zetten en te blijven staat. Buigzaam zijn als riet vind ik dan altijd een mooie metafoor. Mijn ZZP opdracht rond ik zo september, oktober af dus dat valt samen met de verbouwing en de verhuizing. Oeps. Maar dat gaat goed komen hoor, want in planningen maken ben ik wel bekwaam. Ik heb de maanden goed in beeld en weet precies wat en wanneer. :-)

En per november wil ik dan weer starten aan een nieuwe opdracht bij een leuke oude of nieuwe klant. Die heb ik nog niet en dat voelt best onrustig. Ook dat is iets wat ik weinig hoor bij andere ZZP' ers. Ook een 'not done' onderwerp? Net zoals de burn out na een zomervakantie met kinderen? Ik ben eerlijk en merk dat ik erg moet wennen aan het deel van de ZZP dynamiek om nog geen opdrachten te hebben. En nu is het pas november dat ik weer aan de slag wil ..... maar toch. Nou ja, vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Dat is waar het allemaal om draait. Maar stilzitten en wachten is geen optie vind ik! En dat past me ook niet. Dus in vertrouwen schrijf ik deze blog. En wie weet heb jij een tip dan wel kan je me aanbevelen of doorverwijzen. Ik hoor er dan van en alvast een groot 'Dank je Wel' daarvoor!

Excelleren

Na een week school merk ik dat ik met een andere bril naar het Nederlandse onderwijs kijk. Het is nog pril en gebaseerd op een gevoel, maar er valt me al wel iets op. En dat gaat over het ontbreken van een stimulans om te excelleren vanaf het moment dat de kinderen naar school gaan. Meer mensen, deskundiger dan ik, hebben daar ook al eens iets over gezegd en geschreven maar ik ervaar het nu in de praktijk. Ik ga de uitspraak die ik doe verder ontdekken en onderzoeken, want het is 'nog maar een week' dat de kinderen op school zitten.  

Waarom doe ik deze uitspraak? Dat heeft zeker te maken met dat ik de afgelopen 1,5 jaar gewend ben aan het Engelse systeem en door die bril ben gaan kijken. Een eerlijk is eerlijk: daar had ik in het begin weerstand tegen. Met name vanwege de vele beloningen, awards, competitie elementen in het onderwijs en alle andere stimulerende instrumenten om kinderen het beste uit zichzelf te laten halen.  Dat laatste is wat ik onderschrijf, maar 'toch niet als de kinderen zo klein zijn'? "Dat komt later wel als ze groter zijn", vond ik. De lat ligt hoog en de balans tussen vragen en overvragen is cruciaal.

Mijn bril heeft ook te maken met dat onze oudste in Reception Year (klas 1) op de leeftijd van 4 het curriculum heeft doorlopen wat in Nederland in groep 3 aan bod komt. En dat wij halverwege Year 1 (klas 2) naar Nederland zijn gekomen en hij nu in groep 2 geplaatst is oa vanwege zijn leeftijd. 

Hoe kan je als school aansluiten bij deze situatie en dit kind? Hoe ga je daar als ouders mee om? Een vraag die dagelijks bij ons aan de keukentafel besproken wordt. En een school directeur die meedenkt. Dat is fijn! "Het gaat goed" is de terugkoppeling van de juf. Maar voor mij betekent dit "hij past zich aan aan de situatie". Hij conformeert zich aan dat wat is, dat wat hij ziet in de groep. Hij wordt niet uitgedaagd om verder te gaan met waar hij was gebleven in Engeland. Omdat het Nederlandse curriculum in groep 2 die ruimte niet biedt? Omdat .... Omdat ...   

Misschien herken je mijn situatie vanuit een hele andere context. Of ben je een hele andere mening toegedaan. Laat het me weten! Werken we samen mee aan #onderwijs2032 (Op Twitter). 

 

Slappe lach

Julian huilt "ik wil een toetje".

Niets werkt.

Moe is hij na een schoolreis dag naar Moors Valley.

"Als jij huilt om een toetje ... dan huil ik om een wortel!".

Tranen met tuiten.

Van het lachen.

"En Papa huilt om een ananas".

"Casper huilt om een banaan en Elise om een tomaat!" ...... en zo komen we ineens van huilen in de slappe lach die uren lijkt te duren.

Wat een heerlijke ervaring!!!!

En wat heb ik weer veel geleerd van en met mn kleine grote jongen.

Kinderwijsheid. Zo ook deze uitspraak :-)

Taal

Het blijft geweldig leuk om onze jongens Engels te horen praten. Alle 2 zijn ze volledig 2talig nu, op de beide scholen horen ze geen verschil meer tussen onze jongens en native Engels sprekende kinderen. Op een Nederlandse school zal je wel verschil gaan horen met Nederlands sprekende kinderen denk :-) Nou ja, dat pakken ze ook wel weer op straks.

Wonderbaarlijk toch hoe makkelijk een vreemde taal zich aandient bij een kind. Onze Engeland ervaring maakt dat ik 500% enthousiast ben over de vvto initiatieven in Nederland. Als ik denk aan mijzelf, woordjes leren en stampen vanaf de middelbare school, kreunen en zuchten -en ik was goed in mijn talen en vond het leuk dus moet je nagaan als je er een hekel aan had- ..... nou, die ellende is dus helemaal niet meer nodig als je een vreemde taal van kinds af aan aangereikt krijgt. De basisscholen zouden wat mij betreft nog veel verder mogen gaan dan de huidige initiatieven! Dat is mijn conclusie na een mini onderzoek onder een aantal scholen. En ik hoop mijn steentje te gaan bijdragen als we begin 2015 weer in Nederland wonen en 2 kinderen op Nederlandse scholen hebben. Enerzijds omdat ik hun Engelse taalbeheersing wil blijven voeden en doen groeien en anderzijds omdat er zo veel meer mogelijk is dan nu gedaan wordt op NL scholen. Ik borrel al vol van ideeën, ws ook omdat ik in de klas van Julian help en de 'juf' in mij wakker geworden is. Ging mijn andere blog over :-)

Buitenshuis zijn de Engelse zinnen om door een ringetje te halen. Als de jongens thuis zijn mixen ze soms Nederlands en Engels door elkaar en kan een zin opgebouwd worden met Nl en UK woorden. Grappig klinkt dat. Voor outsiders onverstaanbaar wellicht, je moet in ieder geval even schakelen, maar wij verstaan alles. Blended learning noem ik het :-) Vooral Casper is de laatste tijd erg grappig in zn taalgebruik. Op TV -Cbeebies- is een programma "The Rhyme Rockets", waarin het gaat over, je raadt het al, rijmen. En schijnbaar doen ze daar ook iets mee op de Nursery want alles gaat in rijm op dit moment. Wat elke dag wel een keer langs komt, op de meest onverwachte momenten:

"You Silly Billy!"
"Dat is echt Easy Peasy Lemon Squeezy!"
" Lizy Busy" (onze Elise :-))
"Funny Bunny"

En "jam" (NL uitspraak) rijmt op "jam" (UK uitspraak)!

Ha, ha. Te grappig is het soms. Vooral als we op straat lopen en Casper reageert op iets wat ik doe: "You Silly Billy!". Menig hoofd is lachend omgedraaid in Poole.

Nou NL scholen, aan de bak met vvto! Zou toch een groot verlies van de hersencapaciteit (lees "spons") van onze kinderen zijn als we niet in staat zijn -gaat het om geld, onwetendheid, overmogen, ....?- ze Engels te leren voordat ze naar de middelbare school gaan. Ik denk graag mee!

Elise is geboren!

"These tiny little fingers 
always want to play 
never stop exploring
the wonders of each day
These tiny little fingers
that from the very start
hold ours so tightly
making butterflies in our heart"

Verwonderd en dankbaar zijn wij met de geboorte van Elise Catharina Pith, 18 november 2013, 3155 gram, 6 lbs 15oz, 18.24 uur, St. Mary's Maternity Hospital, Poole, United Kingdom
Marianne en Marcel, Julian en Casper

Na een mega snelle bevalling van nog geen 1,5 uur is Elise geboren. Wat een ervaring was dat! Zowel de bevalling op zichzelf als zwanger te zijn en te bevallen in een Engelse ziekenhuis. Nu met kraamverzorger Marcel, want Engeland kent geen kraamhulp, een beschuitje smeren met uit Nederland geïmporteerde roze muisjes :-).

Onderwijs en jongens

Dit artikel kreeg ik toegestuurd van Nicolette en ik plaats het 1 op 1 op mijn blog! Ik denk namelijk dat te weinig ouders en schoolleiding stil staan bij de impact van de, ik noem het 'vrouwen energie' op een school. Ik ben vrouw en doorzie mijn patronen bij ons thuis als het gaat om onze jongens. Geen 'goed of slecht', maar wel iets om je heel bewust van te zijn ....... 

Wendy Schouten is publicist en moeder van drie zonen (7, 12 en 14) en van een dochter (10). Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van zaterdag 5 oktober 2013 op pagina 2. "Onderwijzeressen kleineren jongens door hun spierkracht en moed te negeren. Maar jongens zijn niet stout – ze zijn stoutmoedig, meent Wendy Schouten. Het onderwijs kan nog wat leren van het voetbal." 

Alleen een man kon mijn zoon kalmeren 

Wendy Schouten

Als peuter sloeg mijn zoon hinderlijke leeftijdsgenoten genadeloos tegen de vlakte. Het bleek vervolgens onmogelijk hem een ‘sorry’ te ontfutselen. Een klap was voor hem een prima middel om je territorium af te bakenen. „Kijk eens wat je hebt gedaan, dat kindje huilt en heeft heel erg pijn”, begon een juf meestal hoopvol. Maar voor tranen of emotionele pressie was hij ongevoelig. „Moet-ie maar ophouden als ik het zeg”, antwoordde hij hooguit. In het gunstigste geval zei juf dan: „De volgende keer moet je mij roepen, dan kunnen we er over praten.” Maar hij keek wel uit. Hij dopte liever zijn eigen boontjes. Praten was wel het laatste waar hij op zat te wachten.

Het was het begin van een schoolcarrière waarin mijn zoon negen jaar lang dagelijks de afkeuring van zijn onderwijzeressen over zich afriep. Hij was niet het dociele kind dat zij graag zagen, maar een speels beweeglijk dier dat niet van zins was zich te laten kooien in een klaslokaal of vrouwen te volgen die ‘verdrietig’ werden als hij een in hun ogen minder geslaagd grapje maakte. Pogingen hem te socialiseren langs de weg van het empathisch gesprek mislukten keer op keer.

Dit alles bezorgde hem dagelijks strafregels – en mij een wekelijkse gang naar de juf. Wat was er met hem aan de hand? Hij gedroeg zich asociaal, onaangepast. Ik begreep het niet. Mijn oudste zoon was met dezelfde opvoeding een modelleerling.

Zo kritisch als mijn zoon op school werd beschouwd, zo bejubeld werd hij op het voetbalveld. Zijn negatieve karaktertrekken (hyperactief, asociaal, koppig, eigenwijs, weinig empathisch en onbereikbaar) werden door trainers, ouders en medespelers in een positief daglicht gesteld (dynamisch, onafhankelijk, wilskrachtig, onnavolgbaar, koelbloedig en onverstoorbaar). Mijn zoons zwakke kanten op school bleken zijn sterke kanten in het voetbal. Langs de lijn zag ik helemaal geen onwillig afgesloten kind, maar een open jongen die zich afstemde op zijn medespelers en elke opmerking van zijn trainer registreerde. Ik zag iemand die niet per se zelf hoefde te scoren, maar grenzen wilde verleggen en het groepsbelang wilde dienen. En ik zag iemand die zijn emotie goed kon uitschakelen waardoor hij de bal kalm en berekenend in de kruising schoot .

De discrepantie tussen de twee werelden waarin mijn zoon al jaren leeft, is enorm. In het ene kamp een lastpak, in het andere kamp een held. Dat geeft te denken. Niet in de laatste plaats omdat er veel jongens zijn als mijn zoon. Jongens uitgerust met het genetisch materiaal van een krijger. Jongens die hun krachten willen meten en vanaf hun elfde, twaalfde jaar, klaar staan om samen met hun vaders, ooms, broers en neven een zwijn in het bos te scoren. Echter, het gebrek aan empathie dat nodig is om dat zwijn zonder al te veel stress de keel door te snijden, wordt door leerkrachten doorgaans magertjes gewaardeerd. En het uurtje gym per week volstaat bij lange na niet om de energie van deze krijgers in banen te leiden.

Daarmee zadelt de maatschappij en het onderwijs in het bijzonder zichzelf met een probleem op. De toch al overbelaste docenten worden doodmoe van deze jongens, die zich op hun beurt misplaatst en waardeloos voelen. Het onderwijs zou zich tijd en moeite kunnen getroosten door beter naar het voetbal te kijken. Daar wordt de krijgersnatuur van jongens immers gerespecteerd en gekanaliseerd.

Kinderen kunnen best (of misschien zelfs beter!) leren rekenen door drie plus zeven keer een bal naar elkaar te schoppen. De gedachte dat het intellect en de sociale vaardigheden van jongens beter gevormd worden in een gedisciplineerde sportieve omgeving is van alle tijden en plaatsen. Kijk naar de gymnasia in het oude Griekenland, de kostscholen in Engeland en de judoscholen in Japan.

Willen we niet terug naar de autoritaire tucht uit de jaren vijftig, dan zijn kleinere klassen een voorwaarde voor goed onderwijs. Dat is in ieders belang – maar in het bijzonder in dat van jongens. Zij hebben, vergeleken met meisjes, meer directe aansturing nodig.

Meer leraren dus en dan het liefste mannen! Want de 85 procent vrouw in het basisonderwijs gaat er te vaak van uit dat de jongens in haar klas gedragsproblemen hebben, terwijl zij gewoon gefrustreerd zijn door gebrek aan beweging, te weinig aansturing en een te vrouwelijke manier van communiceren. Hierdoor worden meer jongens dan nodig afgeserveerd naar een opleiding onder hun kunnen of naar een traject waarin therapeuten en medicijnen als Ritalin soelaas moeten bieden.

Een aantal keer bezweek ik bijna aan de druk die onderwijzeressen op mij uitoefenden om mijn zoon als patiënt te beschouwen. Hem van een etiketje voorzien leverde een directe win-win-situatie op, voor de juf en voor mij. Zij kreeg meer tijd (lees budget) en ik meer begrip en aandacht voor mijn zoon, waardoor hij misschien eindelijk stopte met nagelbijten en mouwkluiven. Bovendien begreep ik, net als zijn juffen, zelf vaak ook niets van het gedrag van mijn alfamannetje. Misschien was er inderdaad wat mis met hem.

Wat ben ik blij dat ik, mede dankzij de onverzettelijkheid van mijn eigen alfaman, nooit gezwicht ben voor die druk. Hij begreep mijn zoon beter dan ik en vond, terecht, dat we hem niet het gevoel hoefden te geven dat hij faalde omdat zijn onderwijzeressen er niet uitkwamen met hem.

Maar nog blijer ben ik met de nieuwe meester van mijn zoon. Want na zeven jaar valt ons eindelijk de 15 procent man in het basisonderwijs ten deel. Mijn zoon is een jongen van weinig woorden, maar over zijn meester raakt hij niet uitgepraat. „Als je niet luistert, pakt hij je hoofd beet of knijpt hij in je arm, best hard”, zegt hij trots. „En hij speelt gitaar en zingt een beetje hoog en schor en dat klinkt echt heel mooi. En weet je”, zegt hij verbaasd, „deze meester wordt helemaal niet kwaad als ik een grapje maak, hij grinnikt er om en gaat dan gewoon door met zijn verhaal”.

Nog altijd zit mijn zoon overdag meer stil dan gezond voor hem is, maar ’s ochtends komt hij zingend naar beneden, ’s middags begint hij ongevraagd aan zijn huiswerk en voor het eerst in zijn tienjarige schoolloopbaan gaat hij fluitend naar school.

Weemoed

Vandaag las ik dit gedicht omdat iemand het had opgeschreven in het Geluksboek #758 dat op dit moment door de UK reist. Ik had het niet eerder gehoord en het raakte me diep. Schot in de roos. Trilling in mijn hart. Het bracht me bij mijn gevoel van weemoed over 'de dingen die voorbij gaan'. En dan vooral over mijn kinderen die, schijnbaar ineens, groter groeien: 2,5 en bijna 4 jaar oud al weer ........ waar is de tijd gebleven? Waar blijven zij? Waar verblijven zij? Waar ben ik ...... ? Want de weemoed gaat ook over mijn eigen vergankelijkheid. Ik ervaar een diep verlangen om vast te houden aan 'dat wat was'. Zo klein, zo zoet, zo teder, zo afhankelijk ......  Mag ik ook zo'n doosje? Ik weet dat het niet kan. En als het zou kunnen? Dan zou ik het niet willen! "Leef! Leef! Leef! mijn allerliefste kind!" En toch .......   

‘Doosje' – Annie M.G. Schmidt

Ik ben zo bang dat je strakjes verdwijnt,

Vervaagt in de mist en dan nooit meer verschijnt,

Oplost in het zonlicht of smelt in de regen,

Ja, dat komt voor en wat doe je ertegen?

Wegvliegt door ‘t raam als een hele domme vlinder,

Hoge beloning voor de Eerlijke Vinder.

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

En je bewaren, heel goed bewaren.

Dan zou ik je verzekeren voor anderhalf miljoen

En telkens zou ik eventjes het doosje opendoen

En dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren.

Dan lig je in de watten en kan niemand erbij,

Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij.

En dan telkens even kijken,

Heel voorzichtig even kijken,

En dan telkens even kijken

En een zoen.

Je mag er eventjes uit, elke dag.

Zeker dat mag. Ja, een uurtje, dat mag.

Laten we zeggen: naar ‘t Vondelpark, even,

Alleen om de eendjes wat eten te geven.

Maar ‘k hou je vast, ook tegen je zin

En na een uur ga je ‘t doosje weer in.

Slow down mummy .....

Slow down mummy, there is no need to rush,
slow down mummy, what is all the fuss?
Slow down mummy, make yourself a cup tea.
Slow down mummy, come and spend some time with me.

Slow down mummy, let's put our boots on and go out for a walk,
let's kick at piles of leaves, and smile and laugh and talk.
Slow down mummy, you look ever so tired,
come sit and snuggle under the duvet and rest with me a while.

Slow down mummy, those dirty dishes can wait,
slow down mummy, let's have some fun, let's bake a cake!
Slow down mummy I know you work a lot,
but sometimes mummy, its nice when you just stop.

Sit with us a minute,
& listen to our day,
spend a cherished moment,
because our childhood is not here to stay!

Mamma mia

Als trainer en coach weet ik hoe hardnekkig overtuigingen kunnen zijn. Hoe ze je kunnen belemmeren. Soms ook voor je kunnen werken. Overtuigingen die je in je prille jeugd mee krijgt. Van je ouders, je school, je vriendjes, ...... Met de dankbare taak om onze 2 jongens te begeleiden op hun weg, liep ik vandaag tegen mezelf aan. Misschien dat ik daar hier in Engeland eerder tegen aanloop dan in Nederland. Omdat de cultuur en de wortels hier nu eenmaal anders zijn dan de mijne. Ik ben me meer bewust van mijn 'anders zijn' hier. Maar misschien ook omdat onze jongens ouder worden en meer opgaan 'in de omgeving' dan toen we nog in Nederland woonden. Vergelijkingsmateriaal uit Nederland heb ik dus niet, benieuwd om die van jou te horen!

Maar goed, laat ik eerst vertellen wat mij triggerde om deze blog te schrijven.

"Tots Tramp & Tumble - a course in The Junction, Broadstone - 2,5 till 4 years old -". Een pre school activiteit dus zoals er hier 1000-en van zijn. -Zoveel te doen voor en met kinderen, kan ik ook een blog over schrijven :-)-. Een les van een uur in een gymzaal met nog 6 andere kleine jongens (gemengde groep, maar er zijn alleen jongens) en hun moeder of oma/opa met een parcours van hoepels, balk, springplank, kast, dikke mat, balk en natuurlijk: de grote trampolines ('jumpolina' zoals de jongetjes het noemen: een naam die ook beter past vind ik). Eerst vrij spelen, maar wel het parcours volgen graag, en daarna in 2 groepjes opgedeeld. Onze groep gaat om de beurt op de balk lopen, en dan nog op een balk. De andere kindjes zitten keurig en wachten op hun beurt. Na een minuut of 10 wisselen we van groep en gaan we naar de andere juf. Met handen op hoofd springen met 2 benen, koppeltje duiken, handen en voeten lopen, huppelen, etc. Om de beurt, alle kinderen zitten netjes te wachten tot ze aan de beurt zijn. Iedereen doet ook goed mee, de instructie -die soms wat duidelijker mag of een keer voordoen wat de bedoeling is zou ik ook wel waarderen 'teaching by example'- wordt netjes opgevolgd. Heel rustig en mak.

En dan .... mijn jongens. Laten we zeggen de 4 E's -op een schaal van 1 op 10- op een 8. Enthousiast, Energiek, Eigengereid, Extravert. Julian stuitert rond op de jumpolina terwijl hij in het midden moet blijven. Casper is als 4e aan de beurt, maar gaat samen met kindje 1 met zn handen op zn hoofd springend naar de overkant. Achter uit lopen -voeten- op de balk doet Julian een soort liggend op zn handen. Casper besluit niet meer mee te doen. Op de jumpolina roept ieder hem toe: op je voeten springen, Casper doet het zittend. Iedereen staat aan het einde op de "sticker-line" voor de sticker die ze krijgen, Julian en Casper staan er voor.

Stiekem lach ik me een rotje maar ik hoor mezelf ook dingen zeggen als: "ga maar netjes zitten, op je beurt wachten, sssst, rustig doen, goed kijken naar hoe het moet, doe maar niet, kom hier Casper, Julian niet doen, meedoen jongens, kom hier". Niet goed of slecht maar wel iets om over na te denken. Doe dat dus nu al schrijvende. Want wat vertel ik ze? Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg? Doe maar maar mee met de rest, dan hoor je er bij? Doe maar rustig dan vindt iedereen je leuk en lief? Doe het goed dan wordt er geklapt? En zo kan ik nog wel meer verborgen boodschappen vinden. Wat horen ze eigenlijk onze kinderen? Wat ik zeg of wat ik niet zeg maar wel bedoel? Ik ga de aankomende tijd goed naar mezelf luisteren! En ik heb ook besloten dat ik "zoals het hoort" los laat! Het zijn kinderen, 2 en 3 jaar oud! Laat ze lekker doen en laten wat ze willen, ze kunnen hun hele leven nog 'volgens de regels' lopen, nu is het tijd om te springen! Leve de JUMPOLINA!

Brief aan Nanny 911

"Beste Nanny 911,
Help!! Mogen wij ook een week een Nanny 911 in huis? We hebben je nodig. We hebben je gezien op de TV. Op de Engelse TV hoor, maar je was in een Amerikaans gezin. Aan het accent hoorden we dat je echt Engels bent. En wij wonen in Engeland. Dus: misschien wil je een keer bij ons langskomen? Dan hoef je niet helemaal naar Amerika te reizen. Misschien verdien je dan wel iets minder .... Maar goed: wij hebben je ECHT nodig. Engeland heeft je nodig. Onze jongste telg weigert in zijn bed te blijven 's avonds en is is 's ochtends om 5 uur wakker en wil dan niet meer terug in bed. Schreeuwen, gillen, krijsen zijn ons niet vreemd. De buren klagen er over. Iedereen heeft slaap tekort. Zelfs de naaktslakken blijven weg uit ons huis. En dat terwijl die er al tijden wonen. We weten het niet meer. Dus. Kom je snel?" 

Dorset writing girl

Het is vandaag zaterdag. Eigenlijk zijn alle dagen hier gelijk. Komt denk omdat ik nog niet echt ' structureel werk'. Wat dat ook moge zijn in deze tijd van het nieuwe werken. Maar goed, waarom het ook is wat het is, het onderscheid van werkweek en weekend kan ik niet vinden in mijn gestel. Manlief is nu beneden met de kinderen, ik ben een ochtend boven aan het werk. Schrijven dus. Heerlijk! Zojuist een artikel geschreven voor "Wijs" over schuldgevoelens van ouders. Dat was leuk om te doen! Het smaakt naar meer. Kom maar door met die schrijfklussen! Prima te doen vanuit Engeland. "Marianne, wanneer ga je nu eens een boek schrijven", vraagt Mieke.  Tja, de tijd zal het leren ...

Overstappen aub

"De trein is gewoon doorgereden en jij bent er weer op gesprongen, zonder dat ie voor je gestopt is bij de halte" zei mijn vriend gister toen ik hem vroeg hoe hij keek naar mijn energie niveau van die avond. Want die was extreem laag, zeker zo tussen 17 en 19 uur tijdens het spitsuur met de kinderen. Nu is dat niet onbekend voor mij, dat lage energieniveau aan het einde van de dag, maar wel op dit specifieke moment. Want ik ben nét terug van sapvasten in Turkije en gisteren rond de middag kwam ik vol energie, stralend, uitgerust en opgeladen aan op Schiphol. Het eerste uur was geweldig, maar daarna voelde ik met het uur mijn energie zakken ......... In Turkije was ik topfit! Hoe kan dat?! En hoe groot ook het contrast van natuur, stilte, eigen tempo, niets moeten dáár en het weer "moeten", de snelheid, de drukte híer. Een voorbij flitsende sneltrein versus het boemeltje waar ik in zat in Turkije. Dat is even wennen hoor, overstappen op een sneltrein. Zeker als ie niet even stopt zodat je kan instappen. The day after gaat het gelukkig al weer veel beter. Het ritme oppakken en je bent zo weer gewend aan het tempo merk ik. Goed voor mij om aan den lijve te ervaren wélke factoren mij opladen en ontladen als het gaat om energie. Goed ook om bewust een aantal keer per jaar over te stappen van mijn flitsende sneltrein naar de boemel die alle tijd van de wereld heeft. Want met kleine kinderen rijdt de trein áltijd op volle snelheid; vanaf 6 uur -bij ons- tot het moment dat ze weer gaan slapen, zeg 19 uur. En dan de nachten als ze niet-slapen. Werken als een boemeltje zit ook niet in mijn systeem, dus ook op dat vlak ben ik een sneltrein. En de trein die er uit ziet als je beide combineert ..... die rijdt zó snel dat het oog het niet bij kan houden. Laat staan de rest van het lichaam. Hoe bewaak je dan je balans? Hoe blijf je staan in dat denderende geweld? Ik hoop dat je 30 mei jouw verhaal komt delen!

Energie

(ook te lezen op Lead your Life) Het thema dat dit jaar aan het Lead your Life event gegeven is spreekt me aan. Waar krijg ik energie van? Het is een vraag waar ik de laatste tijd ook mee speel. Want dát weten, zo zeggen ze, 'geeft richting in je ontwikkeling en de keuzes die je te maken hebt'. Dus een mooi moment om de aankomende weken na te denken over deze energieke vraag. En iets doen waar je energie van krijgt werkt altijd beter dan iets doen waar je op leegloopt dus ....
Met leeglopen heb ik de laatste tijd overigens veel meer ervaring dan met energie. De afgelopen maanden is elke dag het woord 'leeggelopen" wel eens gevallen bij ons thuis. Want zo'n 6 maanden na de geboorte van ons 2e kindje, geef ik andere antwoorden op de energie vraag dan dat ik 3 jaar geleden zou geven. Toen had ik bijvoorbeeld .... nog geen kinderen. - Nu is mijn antwoord: slapen! - Want dát doet een aanslag op je energie niveau zeg! Bij mij tenminste wel. Mijn energieniveau was voorheen heel anders. En waarschijnlijk geef ik nu andere antwoorden dan dat ik over 3 jaar ga geven. Dus dat waar ik energie van krijg hangt af van veel factoren. En wat de ene x energie gaf, doet dat de andere x weer niet. En ....
Wat een lastige vraag zeg waar we over na moeten denken!! Want wat mij nú energie geeft, het schrijven van deze blog bijvoorbeeld, geeft me morgen weer geen energie. Morgen zou ik er op leeg lopen. Het tegenovergestelde van energie krijgen dus. Echt waar, ik heb het al eens ervaren. Morgen is het namelijk mijn mama dag en ik heb gemerkt dat energie management dan úitermate belangrijk voor me is, wil ik aan het einde van de dag het woord "leeggelopen" niet in mn mond nemen. Dus "toch nog even wat werken" en "mama is thuis en dus alleen voor mij-dag" tegelijkertijd.... gaat niet werken. Daar krijg ik geen energie van. Maar waarvan dan wel? Een mooie vraag om mee te nemen deze week, ik kom er bij je op terug! En kan ondertussen best wat voeding gebruiken, dus laat je me weten wat jou energie geeft? Met energieke dank! mvanmunster@debaak.nl

Moeder, Marianne, Medewerker

Alle 3 de woorden beginnen met een M, maar dat is voor nu de enige overeenkomst die ik zie. Het zijn nog aparte werelden in mij. Moeder zijn voor 2 kleine mannen, Medewerker zijn in t werkende leven -bij voorkeur een zwaar professionele medewerker zijn :-) - én Marianne zijn in mijn sociale netwerk. De volgorde van de 3 is overigens willekeurig, alhoewel ik zéker weet dat de afgelopen & aankomende tijd 'Moeder' op 1 staat. Gewenst hoor, maar ook als ik het anders zou willen dat zou dat niet kunnen met 2 lieve kleine, ontzettend leuke!, mannen om me heen. Die keuze om 'Moeder' op de 1e plaats te zetten dringt zich op. Zelfs nu bij het schrijven van deze blog, waar onze oudste de koelkast open trekt, met een aap aan komt sjouwen en op schoot wil omdat de laptop zo interessant is.

Het schijnt overigens dat er ergens in de tijd een integratie ontstaat tussen deze 3, maar wanneer dat is: dat weet niemand. Ik ben wel benieuwd naar hoe dat gaat zijn. Hoe alles straks weer samen vloeit. Ik ben vooral benieuwd naar welke plek werken in zal nemen. In tijd, in energie, in gedachten. Hoe ik vorm ga geven aan een werkend bestaan in combinatie met moederschap. Of dat 2 werelden blijven, bewust, dan wel dat ik het samen laat vloeien. Op inhoud en in tijd. De tijd zal het leren!

Werkende .... moeder

Schijnbaar gaan mn blogs de laatste tijd alleen maar over moederschap. Oeps! Vind je dat erg? Ik weet nog niet wat ik er zélf van vindt eigenlijk ... natuurlijk: ik kan mn best doen om te gaan schrijven over de crisis, intellectuele stukken over klanten, marketing, leiderschap, ondernemerschap ... maar dat gaat niet werken! Dat is nu eenmaal niet wat mij bezig houdt. En ook weer wel, want ik ben aan het werk en dan zijn dát onderwerpen waar ik mee te maken krijg. Maar hoe gaat dát samen met "moeder zijn"? 24 uur met je voeten in de klei, verantwoordelijk voor fruithapjes, groentehapjes, melkproductie, slaapperikelen, de Mexicaanse Griep, ophalen en brengen van het kinderdagverblijf, ..... En zélf worstelend met nieuwe rollen, ballen in de lucht, hormonen, werkritme, dilemma's van de moderne muts, gevoelens van onbehagen, vermoeidheid, motivatieproblemen, gebrek aan waardering in alle vormen, tegenzin in welke vorm van social networking dan ook, en andere opwekkende zaken ....... O ja, en dan moet ik ook nog sporten, afvallen, leuke kleren kopen die passen. En dan heb ik het nog niet eens over vriendje, vrienden, familie: hoe gaat dat in vredesnaam allemaal samen met "moeder zijn"? .... Wie heeft gezegd dat het makkelijk is om moeder te zijn? Want daar zou ik graag eens een gesprek mee willen! Het valt me trouwens wél op dat collega's die voor de 2e keer moeder zijn geworden blákend van energie en enthousiasme weer aan de slag gaan na hún verlof. Ow ... vergeten in het worstel-rijtje van net: schuldgevoel!

"Geef ritser ruimte" lees ik elke keer als ik op die verschrikkelijke A2 van Den Bosch naar de Baak in Driebergen rijd. Dat zou ook mijn pleidooi zijn aankomende tijd: "Geef Marianne ruimte". Ik ben óók aan het inritsen. Onder andere bij de Baak. Gaat niet zonder slag of stoot. Maar gelukkig ... ik kan weer ademen, ik werk bij de Baak. En die staan in de Lof-list 2009 tot "beste werkgever voor werkende ouders" ... 't gaat vast helemaal goed komen!

Tijd

Tijd is een raar fenomeen. Je kan ervaren dat een uur eeuwen duurt en soms verstrijkt de tijd zonder dat je er erg in hebt. Er is dan zomaar weer een dag voorbij, een uur is in een seconde omgevlogen. En dan aan het einde van die dag bedenken "wat heb ik nu allemaal gedaan vandaag" geeft dan soms weinig antwoorden. Iets .. of toch niets?

Ik kan het de laatste tijd niet eens meer navertellen wát ik nu gedaan heb op een dag. Ben in mn gevoel hartstikke druk geweest .... maar waarmee ook al weer? Sowieso héle andere dingen dan voorheen. Voelt het daarom soms als "niets"? Het is zeker weten "iets", want ik heb niet de hele dag op de bank gelegen én ik voel me moe, voldaan en gelukkig. En op de bank liggen is trouwens ook niet "niets" maar "iets"!

Waarschijnlijk heb ik "niets" gedaan in de zin van datgeen wat vertrouwd voor mij was: doen!, productief zijn, presteren, werken bij de Baak, in contact zijn met mensen, werken met mensen, analyseren, observeren, reflecteren. En nu is mijn dag compleet anders. Onwennig soms. Maar ook weer niet want het voelt als een jas die me perfect past. Ik verveel me geen moment. Ik geniet! Maar ik zit wel in een onbekende, soms vage en zeker weten nog ongedefinieerde tijdzone. Dat voelt soms wel raar. Want de tijd vliegt. Waarheen? Hoe besteed ik de tijd wijs? Het is anders dan het ooit geweest is. Niets wordt iets en iets voelt soms ook als niets. Ach, wat mij het mij ook uit. Ik geniet!