Druk en Geluk

Op de menselijke motor heb ik een blog gepubliceerd die gaat over druk en geluk. Als je werkdruk of stress ervaart, dan zeker een aanrader om te lezen! En dan zal deze blog "Omvallen" over werkdruk en burn out je ook vast nieuwe inzichten geven. Wil je eens doorpraten over jouw specifieke situatie en verkennen of en wat ik voor jou of je organisatie kan betekenen? Ik ben bereikbaar op marianne@mariannevanmunster.nl of 06 83 58 84 50.

"Haal de aap van je schouder" coaching

Herken je dat? Dat je altijd andermans apen op je schouder hebt zitten. "Omdat die ander ze er op zet!" hoor ik je zeggen. Het moet toch?! Ja, zo kan je dat zeker ervaren. Op je werk, thuis. Collega's, kinderen, je partner, je vrienden. En veelal zal je ook zelf apen op je schouder zetten? Denk maar eens aan al die dingen die moeten van jezelf.

Wat het ook is, je eigen apen, andermans apen: je hebt er last van! Het is te veel of het wordt je te veel. Je ervaart mentale stress en zelfs ook fysieke stress van al dat 'moeten'. En eerlijk is eerlijk. Met al die apen van jezelf en van anderen op je schouders word je toch ook hondsmoe.

Herken je dit? Ervaar je veel 'moeten' in je werk en/of je leven? En verlang je naar meer vrijheid? Naar rust! Overweeg dan om te staten met de "Haal de aap van je schouder" coaching. In 6 gesprekken gaan we samen aan de slag. Waarom doe je wat je doet? Wat kost het je? Hoe kan je het veranderen? Wat levert het je op? Om zo tijdens en na de coaching in rust en vrijheid alleen nog maar een aap op je schouder te zetten als jij er zelf voor kiest! Meer info: Marianne - persoonlijk leiderschap - 06 83 58 84 50 - www.mariannevanmunster.nl -

Omvallen

Ik kan je zo 10 mensen noemen in mijn directe omgeving die of omgevallen waren, of omgevallen zijn, of op het punt van omvallen staan. Veelal vrouwen. Maar dat zegt niets, misschien praat ik de laatste tijd wel meer met vrouwen dan met mannen. Of delen vrouwen eerder met mij hoe het er voor staat. Aan de andere kant zou het zomaar kunnen zijn dat het % omgevallen vrouwen daadwerkelijk hoger is dan het % omgevallen mannen. Dat meen ik me wel te herinneren uit alle onderzoeken en publicaties.

Sommigen noemen het overigens burn out, overspannen, licht depressief. Of ze noemen het zelf niet zo, maar de huisarts geeft dat label. Fijn, weet je in welk hokje je past .....  In alle gevallen waar ik nu aan refereer, is ook een relatie met werken. Dat loopt niet lekker, daar is iets mee. Feit is dat veel van mijn lieve mede vrouwen niet lekker in hun vel zitten, moe zijn, lusteloos, vergeetachtig, zich zelf kwijt zijn, omvallen, ..... Het licht gaat uit, ziektewet, even niet meer werken.

Het lijkt anno 2016 net zo vaak voor te komen als de griep hebben. Of een been breken. Of rugklachten. Of vallen en hechtingen nodig hebben. Wat mij nu net is overkomen. En daar doen we allemaal helemaal niet zo spastisch over. Het zijn lichamelijke dingen, heel gewoon. Er is tijd nodig om daar weer van te herstellen. Soms een week, soms een paar weken, soms een maand en soms zelfs langer als het bijvoorbeeld gaat over rugklachten waar je te lang mee door bent gelopen. Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen.

Als je omvalt omdat alle ballen in de lucht te veel zijn om nog mee door te jongleren, omdat je onvoldoende slaapt, omdat je al jaren als schaap met 5 poten aan het rennen bent, omdat 100% geven op alle rollen in je leven onmogelijk is, omdat je jezelf volledig hebt weggecijferd, omdat hormonen je lijf en je geest overnemen (zwangerschap dan wel overgang), omdat je leegloopt op je werk, omdat iemand die je lief is overlijdt, omdat ....., omdat ....... dan is 'het' ineens niet meer gewoon. Vind je zelf. En vinden anderen soms ook.

Raar toch eigenlijk.

Maar stel nu eens dat je ervan uit gaat dat ergens in je leven, of een aantal keer in je leven je gaat omvallen.Waarom weet je nog niet. Maar omvallen ga je. Zoals je ook elk jaar de griep krijgt. Zou het dan minder hard aankomen als je valt? Zou je val zachter zijn? Zou je eerder herstellen? Zou het 'gewoon' worden. In jou, in je omgeving?

En zou je er misschien dan ook voor kunnen zorgen dat je landing zacht is? Door altijd een bedje klaar te hebben staan met empathie en compassie? Dat wanneer je valt, je daar in mag vallen? Brene Brown zegt hier mooie dingen over.

Zo met het einde van 2016 in zicht en de blik op 2017 geef ik deze overweging graag aan je mee. Ik ben zelf ook gestart met het maken van mijn 'empathie en compassie-bedje. Want omvallen zal ik zeker nog veel en vaak gaan doen. Dat is immers gewoon!

Het systeem werkt niet meer

Schitterende blog van Annemie Schuitemaker! De volledige tekst is hier te lezen. Dit (zie hieronder in cursief) deel uit haar blog spreekt mij enorm aan en zou ik zo zelf geschreven kunnen hebben. Uit het hart gegrepen dus! En ik hoop dat het je inspireert en aanzet tot anders denken. "Bekijk het ook eens .... van de andere kant". Misschien zelfs het experiment wat ze beschrijft gaan doen? Er over nadenken zoals Annemie zegt is mogelijk stap 1, maar ik nodig je uit het ook daadwerkelijk te gaan doen. En in het doen te gaan ervaren wat het je kan brengen. Als mens. Als organisatie. Ik denk graag mee, want zie enorm veel kansen in de combinatie van de rennende 30 ers en de zoekende 50 ers (ouder mag ook). 

Het systeem werkt niet meer

Het systeem waar wij onderdeel van zijn, barst uit zijn voegen, we werken 24/7, we zorgen 24/7, we zorgen voor maatschappelijk verantwoord bezig zijn, onze doelen zijn hoog. De werkdruk stijgt, en de werkstress, maar ook de privédruk en de privé stress. De relatie tussen werk en privé is overigens een belangrijke oorzaak voor de werkstress, blijkt uit een recent onderzoek van Arbo Unie en HR Praktijk.

Maar doen we ons dat zelf aan? Dus…. de dertigers rennen zich suf en de 50 ers zoeken zich suf….

Tegelijkertijd lees en zie ik deze week veel over de werkeloosheid onder 50 plussers ernstigee vormen aanneemt. Ze soliciteren zich suf, maar worden nergens aangenomen. Dan is het antwoord toch eigenlijk heel simpel. Claudia Filsinger geeft het al jaren aan, slowing down en gearing up voor jonge moeders met kinderen en ook vaders. Laat de dertigers een stapje terug doen als ze willen, geen 'up –or-out' maar 'step aside - slowing down' en later weer 'gearing-up'. Een vijftiger en dertiger samen. De dertiger neemt het ouderschaps- of vaderschaps – of zorgverlof en de vijftiger neemt e.e.a. over met de ouderwetse duo baan, of welke constructie je ook kiest. Dan hebben we het beste van twee werelden. Dat kan snel en op korte termijn gerelde worden, de vijftiger heeft mega veel ervaring, zit niet in de spitsuur fase van het leven en kan zijn kennis gelijk inzetten. Dus 1 + 1 = 3. Volgens mij is dit de moeite waard om eens over na te denken met je collega's, met je team, met het MT......... het levert gegarandeerd minder stress op op korte termijn en duurzame inzetbaarheid op langere termijn. 

Doen!

Gepubliceerd op MARK Academy

We merken het aan alle kanten. Vitaliteit en duurzame inzetbaarheid leeft in Nederlandse bedrijven. Het aantal aan- en vragen neemt toe, op alle sociale media zijn de thema’s meer aanwezig dan ooit tevoren. Het momentum is daar!  

‘He, he, eindelijk!’ hoor ik je zuchten. Want jij weet al tijden dat als je lekker in je vel zit, letterlijk en figuurlijk, je veel meer plezier ervaart in leven en werken. Dat als je aandacht geeft aan alles (*) in jou, je met alle nieuwe inzichten stappen zal zetten in de richting van meer vitaliteit. Met als gevolg dat je duurzaam inzetbaar bent en blijft. Iets waar je werkgever ook weer blij van wordt.

Alleen  ….. het lukt je niet altijd om die aandacht ook echt te geven aan jezelf. Het is zo druk op het werk of thuis. Je ervaart stress. Tijd tekort. In veel gevallen schiet jij er bij in. Herkenbaar nietwaar? Want je weet best wat je te doen hebt om vitaal te worden, te zijn en te blijven. Alleen het ook echt gaan doen, tja ?

Ik weet uit ervaring dat als jij die stappen zet in de richting van een betere totaalbalans en meer vitaliteit, jouw thuis en werkomgeving daar ook iets van gaat merken. Sterker nog, ze zullen samen met jou mee veranderen en vitaler worden. En daar hoef jij niets aan te doen, dat gebeurt automatisch. Alsof jouw vitaliteit besmettelijk is. Hoe mooi is dat!?

Van vitale medewerkers naar vitale teams en organisaties. Dat is waar MARK voor staat en met passie aan wil bijdragen. Het lijkt makkelijk gezegd …..en dat is het ook. Want alles wat nodig is, is slechts 1 mens. Ik! Jij! Jij die kiest om je vitale wel-zijn serieus te nemen. En hoe? Door te gaan doen! Ik denk graag eens met je mee hoe je van inzichten via 'doen' naar resultaat kan komen. En als de inzichten ontbreken, dan gaan we daar eerst naar op zoek. En voor organisaties die een vruchtbare bodem willen creëren voor haar medewerkers om op te landen? Of om vanuit te starten. Ik denk graag mee.

 (*) en met alles bedoel ik alle kwadranten en de cirkel in het midden van het MARK Coachmodel: 

MARK Coachmodel ®

Bedrijf

"Wat is de naam van je bedrijf Marianne??" 

Die vraag krijg ik best veel. 
Want iedereen heeft een bedrijfsnaam. Een merk. Toch? 
En ik heb er serieus over nagedacht. 
Harvest Learning and Development misschien? Zoals ik voerde in Engeland? 
Maar die jas is te ruim. En vertroebelt mij. 
Want ik ben een zelfstandig werkende professional. 
Me, myself and I. 
Ik ben geen bedrijf. Geen wij. 
Ja, ik maak WIJ door me te verbinden aan een organisatie. 
Waardoor 1+1 3 kan worden. 
Maar ik ben. Ik ben Marianne van Munster. Dat is mijn merk. 
Dus mijn bedrijf, als je het zo wilt noemen, ben ik en ik heet Marianne van Munster. 
Nou, dat dus. 

Een antwoord op je vraag! 

Waarom

Vandaag bij het weggaan werd de vraag herhaald "wat is jouw Big Why?". Waarom doe ik wat ik doe? Wie wil ik zijn? Wat is mijn bijdrage aan het grotere geheel? Wat is mijn essentie?

Niet alleen een Big Why, ook een Big Question!

De vraag is me niet vreemd overigens. Ik kan me geen tijd herinneren zonder de aanwezigheid van deze 'Grote Waarom Vraag' in mij. Omdat ik hem stel aan mezelf, omdat anderen hem stellen aan mij.

In de auto op weg naar huis blijft de vraag rondzingen in mijn hoofd. Misschien wel in heel mijn lijf.  Denkend en voelend op zoek naar een antwoord dat de lading dekt. Een antwoord waardoor ik voor de ander duidelijker wordt. Een antwoord waardoor ik meer duidelijkheid creëer voor mezelf. Waarbij ik me gelijk afvraag of dat is wat ik wil? En zo ja, why? En zo nee, why?

Als kind, zo hoor ik uit verhalen, was de enige vraag die ik stelde "waarom?". Geen antwoord was voldoende, want daarop volgde weer een "waarom". Nu, vele jaren verder en zelf moeder van 3 kleine kinderen ervaar ik dat die vraag hoort bij kind-zijn. Dat het hand in hand gaat met nieuwsgierigheid, ontdekken, verkennen, leren, verdiepen. En dat bij het opgroeien de vraag vergeten wordt. Bij mij is 'waarom' altijd blijven hangen. In mijn interactie met mensen stel ik de waarom vraag nog steeds. Veel en vaak. Vanuit nieuwsgierigheid. En ook vanuit het verlangen om de ander te snappen en daardoor te kunnen verbinden. Of verbinding te kunnen maken met dat wat er toe doet voor die ander. Waarde toe te voegen aan de ander. Aan het grotere geheel. De Grote Waarom Vraag die de kracht in zich heeft om naar een kern te gaan. Als een ui die je tot in elke schil afpelt zodat het licht kan schijnen op de kern. Om daarna te gaan vliegen.

Maar hoe zit het dan met mij? Wat is mijn Big Why? En Why zou ik dat willen weten vraag ik me dan ook gelijk af? Wat brengt het mij als ik een antwoord heb gevonden? Wat brengt het de ander als ik mijn Big Why heb gevonden?

Ik ga terug komen op de vraag en het in een gesprek verder verkennen. Vanuit nieuwsgierigheid. Naar mijn gesprekspartner en naar de vraag. Waarbij de vraag zomaar hetzelfde als het antwoord zou kunnen gaan zijn. Mijn Big Why IS de Big Why vraag stellen aan alles en iedereen om me heen. Zoals ik ook als kind deed. Vanuit oprechte en authentieke nieuwsgierigheid. Wordt vervolgd!

Change

I was at at a Stay & Play group today. All mums and little ones, no dads. I spoke with one of the mums about her husband working full time and she taking full time care of the children. She would love to have another balance at home with her husband working: sharing child care and education. But that seems impossible, when part time work is as scarce for women as it is not done for men so it seams. You either work full time, or you don't work. Result: daddy has a career, works full time, mommy stays at home. Or she works (after 1 child) and waits for her upcoming maternity leave (2 child) .... because  after 2 children, she doesn't work anymore because the pressure on the family structure is too high.

I hear myself shouting: "but what about those talented women who just stay home, what about the studies they did, what about part time work, what about Flexibel Working, what about the role model they are for their children, what about those stupid organisations with their rigid way of thinking, what about .......!!??"

It made me wonder who benefits from this old school working structures in England and other countries. Not the children, they only see their father in the weekend and are with their mother all week. Not the mommy, she wants to work part time in an organisation setting, or do other things in her live that bring her fullfilment other than taking care of the children 5 days a week. Not the daddy who are unhappy over employers' childcare policies. Not the employers, they don't have the advantages of diversity, female leadership, organisational talents within their organisation. -Unfortunately they don't see it this way. Not yet-.

So yes, I really think that working full time is the old school economy. I do believe in full time working, but only if it is a personal choice. I understand and know that it is not always easy to change the way you think about your people working in other ways, other timezones, other structures, other hours. But with the new generation who will be the further leaders, with the recession we are in now, with the lack of creativity, innovation and entrepreneurial skills, with the call for change and female leadership to be the change, with the burn outs, with the lack of energy people do their jobs just for the money, with  ......, I ask myself the question: do we have a choice?

I don't think so ....

So. Were does the change come from than? Who will be the change? I believe that you can be the change. It won't just "come". So if I am the change, how do I have to be? What to do? How to behave? What to say? With whom to talk? I ask myself these questions over and over again, especially after moving to England. And I haven't found all the answers yet. I do feel that being the change was easier working for de Baak in Holland. But well, I never follow the easy way, so ...  keep on walking and exploring Marianne! :-)

Daretoo

Ik ben als expert verbonden aan Daretoo. Geweldig initiatief! Al een paar jaar ben ik coach bij Daretoo, maar altijd met een Baak pet op. Nu vaar ik helemaal op eigen kracht. Vanuit Engeland. Met datgeen wat ik voorheen deed -mensen begeleiden in hun persoonlijke en/of professionele ontwikkeling- aangevuld met mijn nieuwe expertise gebied: expat-zijn. Benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen! Een van de artikelen die ik geschreven heb voor Daretoo, en die ook op de website te lezen is, staat hier onder. Voor de andere artikelen: klik hier. En wil je mij inkopen als expert? Klik dan hier.

De taart

Als je verhuist naar een ander land, dan begin je op 0. Misschien dat zaken geregeld zijn vanuit de werkgever van je partner, maar ga er vanuit dat het net iets anders is als je daadwerkelijk gearriveerd ben in het land waar je de aankomende tijd gaat wonen.

En op 0 beginnen doe je hoe dan ook qua sociaal leven, qua sociale contacten. Hoe pak je dat aan? Waar begin je? Om te starten is het goed om jezelf af te vragen wat je doel is. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat koffie drinken met andere moeders terwijl de kinderen speelden mij geen voldoening gaf. Schijnbaar zocht ik iets anders dan ik in dit nieuwe netwerk zou vinden. Dus ik ben eens gaan zitten en heb mezelf de vraag gesteld: wat wil ik? Natuurlijk had ik mezelf die vraag ook gesteld voordat we gingen, het leek zo makkelijk; ik had mijn plan wel klaar. De werkelijk was toch anders; ik had mijn ‘innerlijke werk’ opnieuw te doen. En ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf opnieuw had uit te vinden. En eigenlijk deed ik toen wat ik in Nederland ooit eens, onbewust, gedaan had: ik maakte een taart van mijn week en benoemde wat de invulling van de dagen zou moeten zijn.  Waar wilde ik mijn overvloed aan tijd (ik werkte ineens niet meer) aan gaan  besteden?

Omdat in Nederland je leven ‘ingeslepen’ is, loopt het hoe het loopt. Er zijn dingen waar je niet meer over na hoeft te denken, je hebt een ritme in werken, in leven in familie en vrienden zien. In sporten in naar de dokter gaan, de tandarts, boodschappen doen. Er is een structuur, bewust dan wel onbewust ontstaan. Enigszins onbewust leef je het leven, leeft het leven jou. Je taart is klaar en gesneden. Maar als je alles oppakt en verhuist naar een ander land, dan heb je opnieuw invulling te geven aan je leven. Oude structuren en patronen zijn niet meer. Je hebt een nieuwe structuur te maken, nieuwe gewoontes te creëren, een nieuwe invulling te geven aan je tijd, aan je leven. 

En omdat alles nieuw is, is ook alles in bewustzijn aanwezig. Zo werken je hersenen nu eenmaal. Vergelijk het maar met een weekend weg gaan naar een plek waar je niet eerder geweest bent: het lijkt soms alsof je weken weg bent. Dat komt omdat je hersenen nieuwe verbindingen maken: door nieuwe dingen te doen, dingen anders te doen, creëer je meer bewustzijn. En verhuizen naar het buitenland, jezelf in een compleet nieuwe wereld zetten is een extreem voorbeeld daarvan. Je zult dus gaan ervaren, meer dan ooit, dat je bewust bent van jezelf.

EN daar komt de taart op tafel. In bewustzijn invulling gaan geven aan je week, je doelen te bepalen. Om vanuit dat bewustzijn contact te maken met datgeen wat jij wilt. Want er is nog niets, geen structuur, geen netwerk, weinig verplichtingen. Jij hebt zelfs nog geen ‘label’ gekregen omdat niemand je kent. Dus. Wat wil je? Hoe ziet jouw week er uit, welke taart maak jij en hoe zien de taartpunten er uit? Bepaal bijvoorbeeld eens hoe je taartpunten heten.  Werk zoeken, gezin tijd, ik-tijd, sporten, nieuwe vrienden maken, Skypen met bestaande vrienden, samen tijd met partner, alleen met de kinderen tijd, omgeving verkennen tijd, studeren, …… . Misschien maak je een compleet andere taart in het buitenland dan dat je in Nederland had.  Het is aan jou, voel je vrij! 

En neem de tijd. Bij mij kwam de taart pas na een half jaar op tafel, daarvoor was het te roerig, in mijn omgeving en in mijn hoofd, om maar enigszins na te kunnen nadenken over een structuur. Ik deed alles, rende naar elke sociale moeder-kind activiteit om maar mensen te ontmoeten, vanuit de gedachte dat ik vrienden moest/wilde maken. Dat doe ik niet meer. Gelukkig. Werd er ook niet blij van. En nadat de rust wedergekeerd was, heeft het maken van mijn taart een focus gebracht in de activiteiten die ik initieer. Ik besteed mijn tijd bewust. Activiteiten die ik initieer, passen in mijn doelen. Ik zie mezelf doelgericht netwerken. Veel plezier met het maken van jouw taart! Hoe vaak in je leven krijg je de kans om jezelf opnieuw uit te vinden?  

Enneagram

free enneagram test
Maartje had het hier over tijdens Meet thé World van de Baak in Noordwijk (ik was een dagje ingevlogen). Elke dag krijg je een wijsheid van het Enneagram type dat je bent. Ik heb de test wel eens gedaan en was toen redelijk hoog op de 4. Ga het nog eens goed lezen, maar heb zo'n vermoeden dat ik, nu ik in Engeland woon, alleen nog meer 4 aan het worden ben .... weet niet of ik en de anderen daar blij van gaan worden ....

Wat doe je er mee?

Mijn artikel over Female Leadership is 227x gelezen zie ik .... benieuwd hoor! Wat hebben deze 227 mensen gedaan met wat ze gelezen hebben? Heeft het gerendeerd? Doen en/of denken ze nu misschien anders dan voordat ze het artikel lazen? Helaas hoor je daar weinig over en dat is toch wel jammer hoor .... Dus, kruip zelf eens in de pen en reageer! Met dank.

Overstappen aub

"De trein is gewoon doorgereden en jij bent er weer op gesprongen, zonder dat ie voor je gestopt is bij de halte" zei mijn vriend gister toen ik hem vroeg hoe hij keek naar mijn energie niveau van die avond. Want die was extreem laag, zeker zo tussen 17 en 19 uur tijdens het spitsuur met de kinderen. Nu is dat niet onbekend voor mij, dat lage energieniveau aan het einde van de dag, maar wel op dit specifieke moment. Want ik ben nét terug van sapvasten in Turkije en gisteren rond de middag kwam ik vol energie, stralend, uitgerust en opgeladen aan op Schiphol. Het eerste uur was geweldig, maar daarna voelde ik met het uur mijn energie zakken ......... In Turkije was ik topfit! Hoe kan dat?! En hoe groot ook het contrast van natuur, stilte, eigen tempo, niets moeten dáár en het weer "moeten", de snelheid, de drukte híer. Een voorbij flitsende sneltrein versus het boemeltje waar ik in zat in Turkije. Dat is even wennen hoor, overstappen op een sneltrein. Zeker als ie niet even stopt zodat je kan instappen. The day after gaat het gelukkig al weer veel beter. Het ritme oppakken en je bent zo weer gewend aan het tempo merk ik. Goed voor mij om aan den lijve te ervaren wélke factoren mij opladen en ontladen als het gaat om energie. Goed ook om bewust een aantal keer per jaar over te stappen van mijn flitsende sneltrein naar de boemel die alle tijd van de wereld heeft. Want met kleine kinderen rijdt de trein áltijd op volle snelheid; vanaf 6 uur -bij ons- tot het moment dat ze weer gaan slapen, zeg 19 uur. En dan de nachten als ze niet-slapen. Werken als een boemeltje zit ook niet in mijn systeem, dus ook op dat vlak ben ik een sneltrein. En de trein die er uit ziet als je beide combineert ..... die rijdt zó snel dat het oog het niet bij kan houden. Laat staan de rest van het lichaam. Hoe bewaak je dan je balans? Hoe blijf je staan in dat denderende geweld? Ik hoop dat je 30 mei jouw verhaal komt delen!

De toekomst van werken

(ook te lezen op Lead your Life) De tijd vliegt! Ik ben alweer een maand aan het werk na mijn zwangerschap- en ouderschapverlof. Werken bevalt me nu trouwens stukken beter dan na de komst van ons 1e kindje. Zowel mentaal als fysiek worstelde ik me toen door de tijd heen. Vertelde vandaag nog aan een collega dat het wel leek alsof ik aan het revalideren was. Rug, bekken, hoofd, arm, hart, ziel, geest. Op alle fronten uit balans. Het heeft tijden geduurd voor mijn huishouding weer enigszins op orde was. Marianne was ver weg. Nu vergaat het me beter. Ik ben al weer Maria... Nog maar drie letters te gaan! Ik heb goede moed!

Ik voel ook weer ruimte voor bezinning. Voor heroriëntatie. Misschien zelfs voor herijking want er zijn zoveel veranderingen geweest de afgelopen jaren. Bedachtzaamheid is gepast, want balans is nog een broos evenwicht. Zo ben ik -bedachtzaam op balans- op zoek naar hoe mijn werkzame bestaan er de aankomende jaren uit zou kunnen zien. Wat, wanneer, waar, met wie, waartoe, hoe lang? Vragen die vastere vorm krijgen. Antwoorden die oppoppen uit onverwachte hoek en weer nieuwe vragen geven. Antwoorden die nog ontdekt willen worden. Scenario's in overvloed.

Mijn collega sprak eens over de de toekomst van werken. De trends die daar te zien zijn. Dat we als een zwerm zullen gaan werken, de verbinding aangaan alleen dáár waar waarde toevoegt wordt. Voor beide partijen. Dienstverbanden die in dezelfde vorm mee veranderen. Trends waar professionals en organisaties nú al rekening mee moeten houden. Als je googelt lees je er nog veel meer over. En vandaag lees ik over trends als "bedrijven die niet investeren in mensen zetten hun merkwaarden op het spel", "werk, onderwijs en privé vloeien samen tot een nieuwe levensstijl", "naast de traditionele werkgever en -nemer het ontstaan van een krachtige 3e groep: freelancers", "mensen willen belevenissen in hun leven en werk is een belevenis", "het individu als merk", "de werkplek wordt afgestemd op persoonlijke talenten: een optimale context voor flow wordt gecreëerd".

Hé. Hier herken ik me wel in. Ik zie het wel zitten deze trends. Kom maar op. Deze ontwikkelingen passen prima in mijn vragen, antwoorden en scenario's. Weer een stap verder dus. En misschien wel Marian.. na deze blog. Nog maar twee letters te gaan!

Energie

(ook te lezen op Lead your Life) Het thema dat dit jaar aan het Lead your Life event gegeven is spreekt me aan. Waar krijg ik energie van? Het is een vraag waar ik de laatste tijd ook mee speel. Want dát weten, zo zeggen ze, 'geeft richting in je ontwikkeling en de keuzes die je te maken hebt'. Dus een mooi moment om de aankomende weken na te denken over deze energieke vraag. En iets doen waar je energie van krijgt werkt altijd beter dan iets doen waar je op leegloopt dus ....
Met leeglopen heb ik de laatste tijd overigens veel meer ervaring dan met energie. De afgelopen maanden is elke dag het woord 'leeggelopen" wel eens gevallen bij ons thuis. Want zo'n 6 maanden na de geboorte van ons 2e kindje, geef ik andere antwoorden op de energie vraag dan dat ik 3 jaar geleden zou geven. Toen had ik bijvoorbeeld .... nog geen kinderen. - Nu is mijn antwoord: slapen! - Want dát doet een aanslag op je energie niveau zeg! Bij mij tenminste wel. Mijn energieniveau was voorheen heel anders. En waarschijnlijk geef ik nu andere antwoorden dan dat ik over 3 jaar ga geven. Dus dat waar ik energie van krijg hangt af van veel factoren. En wat de ene x energie gaf, doet dat de andere x weer niet. En ....
Wat een lastige vraag zeg waar we over na moeten denken!! Want wat mij nú energie geeft, het schrijven van deze blog bijvoorbeeld, geeft me morgen weer geen energie. Morgen zou ik er op leeg lopen. Het tegenovergestelde van energie krijgen dus. Echt waar, ik heb het al eens ervaren. Morgen is het namelijk mijn mama dag en ik heb gemerkt dat energie management dan úitermate belangrijk voor me is, wil ik aan het einde van de dag het woord "leeggelopen" niet in mn mond nemen. Dus "toch nog even wat werken" en "mama is thuis en dus alleen voor mij-dag" tegelijkertijd.... gaat niet werken. Daar krijg ik geen energie van. Maar waarvan dan wel? Een mooie vraag om mee te nemen deze week, ik kom er bij je op terug! En kan ondertussen best wat voeding gebruiken, dus laat je me weten wat jou energie geeft? Met energieke dank! mvanmunster@debaak.nl

Irritatie!

Gister was het woensdag en zou ik in het kader van mijn vasten plannen géén online dingen doen. Best wel lastig om een patroon wat er al zo lang in zit te doorbreken. Steeds voelde ik de impuls om mn ipad te pakken en het internet op te gaan. Bijna alle keren heb ik de impuls gelaten en niets gedaan. Maar toen alle 2 de jongentjes op bed lagen te slapen, vond ik dat ik best het nieuws even mocht lezen via mijn igoogle pagina.... Niet onbewust, maar bewust heb ik de ipad dus gepakt. In het kader van leren is dát al een mooie stap vertel ik dan tegen mezelf. Om het goed te praten :-). En daarna zou ik de ipad weer wegleggen. Maar toen viel mijn oog op een Molblog die ik ook op mijn igoogle pagina heb staan. Had toen nog kunnen stoppen, maar was getriggerd en wilde het lezen. Irritatie! Dus een reactie geschreven! Nog meer irritatie! 's avonds weer willen kijken wat reactie op mijn reactie is. Niet gedaan overigens. En zó werkt het dus: hoe zichtbaar en hardnekkig hier een patroon. Gelukkig is het vandaag donderdag: het mag weer!

Vastentijd

3 van mijn vriendinnen vasten in deze 40 dagen voor Pasen. Ieder op haar eigen manier. Een mooi kado aan jezelf om schaarste, leegte op welk vlak dan ook, te ervaren denk ik. De één onthoudt zich zoetigheid, alcohol, cafeine. Een zuivering van geest en lichaam. Je impulsen om te eten te onderzoeken. Bewust te worden van wát je waarom en wanneer eet. De andere vriendin geeft geen gehoor aan de impuls om op social media aanwezig te zijn: ze stopt 40 dagen met Twitteren, Facebook, Hyves, Linkedin en al dat. De ander smst tot Pasen niet meer, wil alleen persoonlijk contact: aan de telefoon of face to face. Ik wens jullie volharding en sterkte lieve meiden!


Ik herken ze trouwens allemaal, wie niet, én heb besloten dat ik ook ga vasten! Ik ga 'met mate' leven. 40 dagen lang. Geheel onthouden vind ik een te heftige stap. Concreet: ik ga 10 dagen vasten in Turkije in april. Heftig hoor, want laat manlief en 2 jongentjes thuis (mentaal vasten) en mag 10 dagen alleen sap drinken (fysiek vasten). Maar zowel voor mijn lichaam als geest is het zó hard nodig om er even tussen uit te zijn. Ik heb er zin in en zie er tegen op ....


En dan concreet nummer 2: één ding tegelijk & met aandacht. Om mijn geest tot rust te brengen. Spanning en ontspanning. Om haar te leren hoe dát moet. Ik zal vooral alert zijn op 'met aandacht eten'. En dus niet: eten, smsen, een blog schrijven .... alles tegelijkertijd. En zo ga ik bijvoorbeeld ook alléén social media-en op maandag, dinsdag en donderdag. De dagen dat ik actief ben voor de Baak. Ik heb nl gemerkt dat ik social media geweldig vind, én dat het mijn onrustige geest voedt. Me 24/7 in een staat van actie en reactie houdt. Enigszins prima in een professionele context. Enigszins prima ook voor 3 dagen in de week. Maar bij kleine kinderen werkt die energie niet. 24/7 ook niet. En als er niets anders tegenover staat op de andere 4 dagen, dan is het risico van opbranden aanwezig. Weet ik uit ervaring. Daarom. Elke woensdag en vrijdag gaan mn ipad en laptop uit. Mobiel gebruik ik alleen om te bellen en te sms en. Ben ik met aandacht thuis bij & met de jongens. Ik wens mij sterkte!

Moeder, Marianne, Medewerker

Alle 3 de woorden beginnen met een M, maar dat is voor nu de enige overeenkomst die ik zie. Het zijn nog aparte werelden in mij. Moeder zijn voor 2 kleine mannen, Medewerker zijn in t werkende leven -bij voorkeur een zwaar professionele medewerker zijn :-) - én Marianne zijn in mijn sociale netwerk. De volgorde van de 3 is overigens willekeurig, alhoewel ik zéker weet dat de afgelopen & aankomende tijd 'Moeder' op 1 staat. Gewenst hoor, maar ook als ik het anders zou willen dat zou dat niet kunnen met 2 lieve kleine, ontzettend leuke!, mannen om me heen. Die keuze om 'Moeder' op de 1e plaats te zetten dringt zich op. Zelfs nu bij het schrijven van deze blog, waar onze oudste de koelkast open trekt, met een aap aan komt sjouwen en op schoot wil omdat de laptop zo interessant is.

Het schijnt overigens dat er ergens in de tijd een integratie ontstaat tussen deze 3, maar wanneer dat is: dat weet niemand. Ik ben wel benieuwd naar hoe dat gaat zijn. Hoe alles straks weer samen vloeit. Ik ben vooral benieuwd naar welke plek werken in zal nemen. In tijd, in energie, in gedachten. Hoe ik vorm ga geven aan een werkend bestaan in combinatie met moederschap. Of dat 2 werelden blijven, bewust, dan wel dat ik het samen laat vloeien. Op inhoud en in tijd. De tijd zal het leren!

Stilte in de storm

Het is stil in het middelpunt van een storm. Rust in het oog van de orkaan. Nu ben ik daar -nog- niet, maar de weg is stijgend. En na maanden een compleet stil hoofd te hebben gehad voor wat betreft verhalen, ontstond er deze week weer 1. Zomaar. Gelijk maar opgeschreven en zie hier het resultaat. Op naar meer!

Werkende .... moeder

Schijnbaar gaan mn blogs de laatste tijd alleen maar over moederschap. Oeps! Vind je dat erg? Ik weet nog niet wat ik er zélf van vindt eigenlijk ... natuurlijk: ik kan mn best doen om te gaan schrijven over de crisis, intellectuele stukken over klanten, marketing, leiderschap, ondernemerschap ... maar dat gaat niet werken! Dat is nu eenmaal niet wat mij bezig houdt. En ook weer wel, want ik ben aan het werk en dan zijn dát onderwerpen waar ik mee te maken krijg. Maar hoe gaat dát samen met "moeder zijn"? 24 uur met je voeten in de klei, verantwoordelijk voor fruithapjes, groentehapjes, melkproductie, slaapperikelen, de Mexicaanse Griep, ophalen en brengen van het kinderdagverblijf, ..... En zélf worstelend met nieuwe rollen, ballen in de lucht, hormonen, werkritme, dilemma's van de moderne muts, gevoelens van onbehagen, vermoeidheid, motivatieproblemen, gebrek aan waardering in alle vormen, tegenzin in welke vorm van social networking dan ook, en andere opwekkende zaken ....... O ja, en dan moet ik ook nog sporten, afvallen, leuke kleren kopen die passen. En dan heb ik het nog niet eens over vriendje, vrienden, familie: hoe gaat dat in vredesnaam allemaal samen met "moeder zijn"? .... Wie heeft gezegd dat het makkelijk is om moeder te zijn? Want daar zou ik graag eens een gesprek mee willen! Het valt me trouwens wél op dat collega's die voor de 2e keer moeder zijn geworden blákend van energie en enthousiasme weer aan de slag gaan na hún verlof. Ow ... vergeten in het worstel-rijtje van net: schuldgevoel!

"Geef ritser ruimte" lees ik elke keer als ik op die verschrikkelijke A2 van Den Bosch naar de Baak in Driebergen rijd. Dat zou ook mijn pleidooi zijn aankomende tijd: "Geef Marianne ruimte". Ik ben óók aan het inritsen. Onder andere bij de Baak. Gaat niet zonder slag of stoot. Maar gelukkig ... ik kan weer ademen, ik werk bij de Baak. En die staan in de Lof-list 2009 tot "beste werkgever voor werkende ouders" ... 't gaat vast helemaal goed komen!