Samen

Ik merk dat alle organisaties die met externen werken zoekend zijn naar nieuwe vormen van 'samen'. Naar dat wat niet eerder was. Een zoektocht omdat de klant-leverancier verhouding niet meer passend is in de dynamiek van vandaag. En al helemaal niet gaat passen op de wereld van morgen.

Niet passend om alle redenen waar nu zoveel over gesproken wordt in Tegenlicht, in boeken over leiderschap, ondernemerschap, innovatie, duurzaamheid, ......Ver weg en dicht bij huis: Ricardo Semler, mijn oud collega Menno Lanting en Rutger Slump, Eddie Obeng, Brene Brown, en noem nog eens 1000 namen. En zo ook nog 100 andere redenen.

En de antwoorden die gevonden willen worden gaan over nieuwe vormen van samenwerken, verdienen en verdelen. Antwoorden die in mijn wereld gaan over de Kunst van Kansen. De Kunst van Samen-Werken. De Kunst van Ruilen. De Kunst van Meer-Waarde Creëren, De Kunst van Transparantie. Van Synergie. Van Duurzaam Samen. Van Delen. En, voor mij de belangrijkste, de Kunst van Zuiverheid en Integriteit in de diepste Essentie van dat Samen.

Antwoorden die roepend zijn in de woestijn .....

Omdat er geen samen is als Klein Duimpje klein wordt gehouden door de Reus en zn laarzen. Omdat geld verdienen bovenaan het samen-lijstje staat en als enige ruilmiddel wordt gezien. Omdat waarde creatie ongezien blijft. Omdat het lastig blijkt om over de muren van je eigen organisatie naar buiten te kijken. Omdat het Oude Samen zo gezellig en warm is. Omdat een ogenschijnlijk Samen toch om de Ik lijkt te gaan. Omdat waarden niet gedeeld worden. Omdat ...... Herken je het? Wat zou jij nu aanvullen?

Met een kleine groep mensen denken we na over dit nieuwe Samen. Nieuwe vragen. Antwoorden halen we uit de Woestijn. Ze riepen ons! Nadenken en doen om te komen tot nieuwe business- en verdienmodellen. Vernieuwend zijn we. En dat merk ik met name als ik een gesprek heb met mensen of organisaties die geen weet hebben van "antwoorden die roepen in de woestijn".

En zo zijn er nog veel meer antwoorden die roepen. Antwoorden die gewoon ongewoon voor je op straat liggen. Je hoeft er niet eens voor naar de woestijn. Op straat: ze wachten om opgeraapt te worden. Struikel er maar eens over: dat wens ik je toe voor vandaag!

Expeditie Geluk

Toen ik in maart op Twitter en Facebook las dat een van mijn Baak collega's een 'doorgeefboek voor geluk' had, wilde ik meer weten. Want zo was er 20 maart ook een event op Landgoed de Horst op de Internationale dag van Geluk?

"Afgelopen woensdag 20 maart was de Internationale Dag van Geluk. Expeditie Geluk organiseerde samen met haar partner de Baak een inspirerend evenement in Driebergen. Onderdeel van de dag was de uitreiking van de eerste van 1000 Doorgeefboeken. Sindsdien zwerven deze boeken door het hele land."

Op de website van Expeditie Geluk en in het nieuwsbericht las ik meer over de 1000 'Boeken van Geluk' die 2 maanden lang door Nederland zouden gaan reizen. Lege boeken nog. Door een ieder die het boek in handen krijgt te vullen met een geluksmoment, beeld, gedicht, woord, daad, lied, foto, schilderij, persoon, tweet, boek, plaat, etc. Om te delen met anderen. De vraag om alle talenten in te zetten om dit boek te vullen met "gewoon gelukkige" beelden, verhalen, tips en ideeën.

"Eind mei komen alle boeken met persoonlijke bijdragen weer bij elkaar om conclusies te trekken. Waar wordt Nederland Gelukkig van? Waarin schuilt het Geluk? Wat kunnen we van elkaar leren over Geluk? Hoe kunnen we elkaar helpen Gelukkiger te zijn? Hoe geven we Geluk door? Hoe kunnen we kinderen leren 'Gewoon' gelukkig te zijn?" 

En zo las ik ook over het vervolg: de 2 maanden durende expeditie met sledes door Nederland. Over de gelukslessen op scholen voor kinderen. Over duurzaam geluk. Over .......

Wauw!! Ik ben fan! Ik wil bijdragen! Dus ...... via alle via social media heb ik laten weten dat 1 van de 1000 boeken asap naar mij in Engeland moest komen. Om de Nederlanders die in Engeland wonen te laten bijdragen aan Expeditie Geluk. En zo gezegd zo gedaan! Via de Baak heb ik het in handen gekregen. Fantastisch!

En dat boek #758 reist nu door Engeland en bereikt gelukkige Nederlandse handen. Handen die soms als 25 jaar in Engeland wonen, handen van Midwives die babies ter wereld brengen, in handen die zich hard maken voor duurzame energie, handen van de Nederlandse Ambassade, handen van ........

En omdat de Nederlanders hier iets minder dicht bij elkaar wonen dan in Nederland, heb ik bedacht dat het #758 boek een persoonlijke begeleider moest krijgen gedurende de reis op het eiland. Iemand die het boek koestert en zorgt dat het zo vol mogelijk komt te staan met bijdragen van Geluk. In Dorset was ik dat, in London kon ik dat niet zijn ...... Dus ..... 12 april heb ik met Marcel en de jongetjes het boek naar London gebracht, waar de officiële Londense start van #758 plaatsvond bij de Embassy of the Kingdom of the Netherlands. En sindsdien wordt het #758 boek in London vergezeld door Karin Peeters en Nicolette Wykeman! Naar wat ik hoor en zie op Twitter (#expeditiegeluk) en Facebook (@expeditiegeluk) heeft het boek een geweldige tijd in London! Het kwam in handen van de Royals en is vandaag aanwezig bij de begrafenis van Thatcher. Benieuwd naar het vervolg!

Half mei haal ik het boek weer op bij de Regenboogschool in London, een school waar Nederlandse kinderen les krijgen op zaterdag, waar de laatste bijdragen uit Engeland toegevoegd worden aan het boek. En daarna, rond Pinksteren, gaat het boek met de boot terug naar Nederland om zich te voegen bij de andere 999 ......... Met recht een hele expeditie! Vooral een Gelukkige Expeditie!

Voetbal of basketball?

Vandaag kan ik wel 1000 blogs schrijven. Mijn hoofd en hart lopen over. Van het boek dat geschreven is wat ik ook geschreven had willen hebben: een verzameling van ideeën, ook de mijne, vergaard en gebundeld. Van de boeken die ik zelf kan gaan schrijven. Maar niet doe. Van onrechtvaardigheid en onrecht. Van irritatie en frustratie over talenten, energie, inspiratie die niet aangewend worden. Van oudere mensen die tegen studenten zeggen: "be aware of the change" ..... waarbij het zinvoller was geweest te zeggen "you ARE the change". Aangevuld met "en hoe kan ik jou helpen je rugzak te vullen en/of te verzwaren met alles wat je nodig hebt om toegerust te zijn voor jouw werkende morgen?"

Maar ik loop het meest over van het gesprek met de Dean van een universiteit die aangeeft dat zijn glas half leeg is. Ik schrik. Hij is de senior management laag die de wereld van morgen vorm moet geven? Ik schrik als we praten over wat allemaal niet kan. Budgetten die bepalen welke koers gelopen wordt.
Engagement is het sleutelwoord in de nieuwe strategie ... engagement met wie? "Met business". Oké, daar kan ik prima een rol in spelen. Ik vertel waar en hoe ik waarde kan toevoegen.

"Budgetten zijn er niet". Geen probleem, want als partner van een expat heb ik ingecalculeerd dat mijn financiële carrière een pas op de plaats zal maken. Wat niets zegt over mijn professionele ontwikkeling en de waarde creatie voor anderen hier in het buitenland. Het 1 staat los van het ander! En dat schijnt best lastig te zijn om te bevatten zo ervaar ik. Ik zou het wel weten als ik aan de andere kant van de tafel zat en iemand deed 'mij' in de aanbieding!

Mijn hart en mond roepen van nieuwe verbindingen -ja, ook met het bedrijfsleven!- anders dan de traditionele werkgever-werknemer verbinding. Ik pas niet op een Engelse loonlijst. Ben niet zo van hiërarchie en harken als organisatie structuur. De kans is groot dat ik daar zelf een hark van word. En ..... ik ben Rijnlands in hart en nieren, zeker na mijn loopbaan bij de Baak :-) Maar belangrijker nog dan dat: ik geloof oprecht dat ik als dedicated outsider meer waarde toevoeg dan als insider.

De aarde is niet vruchtbaar. "Long lasting relationships and business engagement", dat is waar de universiteit voor gaat. En lessen uit het verleden -waarbij externe business advisors met een zak geld weg gingen zonder 'waarde' achter te laten voor de universiteit- maken dat ze de nieuwe koers alleen aan willen gaan met mensen die contractueel verbonden zijn aan de universiteit. "Posities zijn er overigens niet op dit moment" ..... Tja. En wat zeg je dan?

De Engelse taal begint me te beperken. Ik schiet op de lat, maar het lukt me niet om in het doel te schieten. Begrijpen we elkaar? Misschien niet eens zozeer qua taal als wel qua inhoud. Wil ik basketbal spelen? Omdat ik denk dat dat is wat het bedrijfsleven en de universiteit nu nodig hebben? En blijft mijn gesprekspartner voetballen omdat ze daar al jaren erg goed in zijn? Ik gooi het over een ander boeg. "Volley-Voet-Bal zou ook kunnen", zeg ik, "samen compleet nieuwe sporten en speelvelden verkennen!?" De wereld van morgen is immers anders dan de wereld van gister, dus waarom ons laten beperken door dat wat al is?  Het blijft voetballen. Ik onderneem een laatste poging. "Dammen in het zwembad"?

Hoe krijg ik mijn visie op dit speelveld??!!

Ik ga het zien of en waar de ontmoeting toe leidt. Heb niet meer kunnen doen dan ik gedaan heb. Bij het weer naar buiten lopen kom ik M. tegen. Hij staat als business development manager op de loonlijst bij de universiteit, en is een jaar geleden aangetrokken om de contacten met het bedrijfsleven verder uit te bouwen. "Succes met voetballen", zeg ik. Hij kijkt me aan, "voetballen?" zegt hij, "ik ben aan t zwemmen!" "Vergeet dan je damstenen niet!", roep ik hem nog na. De liftdeuren gaan dicht. Ik hoop oprecht dat hij mij gehoord heeft.

Engeland

Voor de Baak ga ik onder andere de contacten van en met het IEDP behartigen. Een mooie internationale klus die ik prima vanuit de UK kan gaan oppakken. Als Baak staan we op deze executive development website. De fouders zijn bij de Baak op bezoek geweest en zijn úitermate gecharmeerd van de Baak en de leerfilosofie. De vraag is wat we meer kunnen doen dan alleen deze statisch (letterlijk en figuurlijk) vermelding op de website van IEDP. Ik ga eens denken! Werd net gebeld door een collega die zei: "Ik bel je want je blog heet 'Alle wijsheid ligt op straat', dus je weet me vast wel te inspireren dan wel een antwoord te geven op mijn vraag". Het is gelukt. Mijn antwoord was "de film As it is in Heaven". 
Ik hoop dat jij mij inspireert door je mening te geven over de IEDP website: wat is de toegevoegde waarde van zo'n website voor jou, voor jouw organisatie? Laat je het me weten?

Mijn ambachtschap

Mijn broer vroeg gister wanneer ik iets ging schrijven over ambachtschap. Hij had gelezen in een eerder log dat ik dat zou gaan doen. Hij vroeg zich af of ik geïnspireerd was door het thema nummer van Slow Management. Nou nee. Alhoewel ik Slow Management wel ken hoor. Onder andere omdat de introductie van het tijdschrift voor de zomer bij de Baak in Driebergen plaatsvond. Ik heb er dus zijlings wat van meegekregen, de slow food hapjes bijvoorbeeld :-).

Mijn reden om te schrijven over ambachtschap, is dat ik óók een ambacht wil! Ik wil eigenlijk iets tastbaars maken. Doen! Sinds ik de arbeidsmarkt ben ingestapt, rol ik van het ene vage beroep in het andere. Distributiemarketeer, programmamanager -"maak je de TV gids?", opleidingsmanager -"ben je trainer?"- . En dat allemaal dan ook nog eens als senior. En dan nu business developer bij de Baak. "Marianne, wat dóe je nu eigenlijk?'. Tja. Heb je een uurtje? Of twee? Op verjaardagen en in de kroeg begin ik er niet eens meer aan om te vertellen wat ik doe. Wat zou het toch fijn zijn om te zeggen: ik ben schilder, timmerman, edelsmit. Lekker duidelijk! Concreet, bekend en weinig woorden. Ik kan het zelfs laten zien. Iedereen weet gelijk wát het is, wat ik doe. Niet van die vage beroepen waar ik elke keer in belandt....

Maar heb ik dan geen ambacht? Dat vraag ik me dan af. Maar natuurlijk wel! Het is alleen geen oud ambacht. Iets wat iedereen al kent uit het verleden. Het is een nieuw ambacht. En het staat nog in de kinderschoenen. Het is een ambacht van de 21e eeuw. Van de Rijnlandse "school". Ik ben een kenniswerker, co createur en netwerker 2.0. Dát is mijn ambacht. En wat maak ik dan? Van alles. Vaak is het niet tastbaar, soms wel. Logisch dus eigenlijk dat nog niemand weet wat mijn ambacht is! Dat ik van die vage blikken krijg als ik ga vertellen wat ik doe. Want ik ben nog maar nét gestart met het uitoefenen van mijn ambachtschap. Dus het duiden ervan heeft tijd nodig. De ambachtsschool staat ook nog op de planning voor de toekomst. Om te leren over en je verder te bekwamen in het nieuwe ambacht.. En laten we dan ook gelijk een Gilde in het leven roepen voor dit ambacht.

Onlangs was ik op een rondvaartboot van Schuttevaer. Varen door de grachten van Utrecht naar het Theehuis Rhijnauwen. Onder elke lantaarnpaal zie je dan vanaf het water een stenen tegel waar de ambachten die vroeger op die plek uitgeoefend werden, weergegeven worden. Smid, timmerman, bakker en slager. Maar die tegels zullen over 200 of 500 jaar toch wel eens vervangen moeten worden? Plaats maken voor tegels met nieuwe ambachten als netwerker 2.0, co createur, kenniswerker? Vast wel! Dus. Wie weet hangt mijn ambacht straks ook onder de lantaarnpaal van de Utrechtse grachten .....