Het verschil dat het verschil maakt: leiderschap, verandering en geluk

Met een lijf vol inspiratie zit ik achter mijn laptop. Vandaag was ik bij de 1e dag van de training van Robert Dilts over 'Conscious Leadership and Resilience'. Ik heb in 1 dag zo veel inspiratie opgedaan dat ik wel 10 tallen blogs kan schrijven. En dat ga ik ook doen! Om de wijsheid waaraan ik me vandaag mocht laven met jou te delen. In de hoop dat het je inspireert en aanzet tot actie. Een actie in lijn met jouw doelen en verlangens. Of jullie doelen als je dit leest vanuit een organisatie bril. Realiseer je wel dat het geen 1 op 1 verslag is van de training. Ik zou niet durven! Ik heb de input 'verwerkt' (weggelaten, aangevuld, verbreed, versmalt) waardoor er nieuwe output ontstaat: mijn weergave van de werkelijkheid. Enjoy bij het nemen van een kijkje door mijn bril.

Logische niveaus
Robert Dilts is bekend in de wereld van opleiden en ontwikkelen. Ik ken hem vanuit NLP en dan specifiek van de Logische Niveaus. Dagelijks 'werk' ik daar wel mee. Met klanten, met mijn kinderen, mijn partner en zeker ook met mijzelf. Heel waardevol. Heel praktisch. Heel toepasbaar. Heel resultaatgericht. Bijvoorbeeld bij het bepalen van doelen als het gaat om 'veranderen'. Op welk niveau stel je je doel? En als je je doel gesteld hebt, is er dan ook alignment ofwel, passen alle niveaus vervolgens logisch op/in elkaar? Bekend is ook dat de overtuigingen die je hebt maken of doelen -bijvoorbeeld een gedragsverandering of het aanleren van vaardigheden- wel of niet gehaald worden. Best handig om te weten als je staat voor de keuze welke investering (tijd, geld) je gaat doen. En investeer je als werkgever in de 3 onderste niveaus of in de 3 niveaus daarboven, wetende dat het verschil dat het verschil maakt zal gaan over: overtuigingen, identiteit en missie.

Leadership, change, happiness
En vanaf vandaag is Robert Dilts ook in mijn vizier als het gaat over leiderschap. Of als het gaat over verandering (change). Of als het gaat over geluk (happiness). Drie themas' die dicht bij mij en mijn werk als professional staan. Robert nodigt ons uit om op zoek te gaan naar 'het verschil dat het verschil maakt'. In dit denken herken ik ook the Tipping point. De wipwap die in het midden hangt en de vlinder die aan 1 kant gaat zitten waardoor de wip naar die kant zakt. Wie of wat is de vlinder die de wipwap naar jouw kant laat gaan? Wat is het verschil dat het verschil maakt? Soms zoeken we naar grote stappen, naar grote veranderingen, grote interventies. Groots. En dan vergeten we dat veranderen met kleine stapjes mag gaan. Elke dag een beetje beter. Kaizen. Het verschil dat het verschil maakt is mogelijk klein en fijn. Delicaat. Schijnbaar verborgen totdat je het licht er op laat schijnen en ziet dat het bepalend is. Impact zal hebben. Een kantelpunt. Het hefboom effect. Het vliegwiel.

Praktijk
Vanuit het jezelf aanleren om te denken in 'wat is het verschil dat het verschil maakt' kan je alle vraagstukken aangaan. Tenminste, dat is mijn aanname. In de onderzoeken die Robert Dilts gedaan heeft en waarover hij vele boeken geschreven heeft, gaat hij bijvoorbeeld op zoek naar 'de succes factor'. Wat maakt dat sommige bedrijven succesvoller zijn dan anderen? En wat is dan het verschil dat het verschil maakt? De zoektocht naar die vraag in een organisatie levert op zichzelf al verandering en een nieuwe mindset op weet ik uit ervaring. Dus los van het antwoord op die vraag, creëer je in het proces van vragen stellen (ik noem het wel eens Rake Vragen) een andere mindset waar je als mens en als organisatie de vruchten van zal plukken. Het creëert bijvoorbeeld een groter bewustzijn, saamhorigheid, meer openheid, aandacht voor detail, focus op excellentie. En zo kan ik nog veel meer resultaten benoemen die het stellen van de vraag jou als mens en jou als leidinggevende en jullie als organisatie kan opleveren. En als je dan ook nog een antwoord vindt op de vraag zelf ........ dan heb je de kip met gouden eieren gevonden. Die je vervolgens niet moet slachten, want iedereen weet hoe dat verhaal afloopt :-).  Ga je mee op zoek naar jouw, jullie eieren? Of is het stellen van de vraag voor nu voldoende? Ik ben benieuwd!

Met een hartelijke groet,
Marianne
www.mariannevanmunster.nl

Voetbal of basketball?

Vandaag kan ik wel 1000 blogs schrijven. Mijn hoofd en hart lopen over. Van het boek dat geschreven is wat ik ook geschreven had willen hebben: een verzameling van ideeën, ook de mijne, vergaard en gebundeld. Van de boeken die ik zelf kan gaan schrijven. Maar niet doe. Van onrechtvaardigheid en onrecht. Van irritatie en frustratie over talenten, energie, inspiratie die niet aangewend worden. Van oudere mensen die tegen studenten zeggen: "be aware of the change" ..... waarbij het zinvoller was geweest te zeggen "you ARE the change". Aangevuld met "en hoe kan ik jou helpen je rugzak te vullen en/of te verzwaren met alles wat je nodig hebt om toegerust te zijn voor jouw werkende morgen?"

Maar ik loop het meest over van het gesprek met de Dean van een universiteit die aangeeft dat zijn glas half leeg is. Ik schrik. Hij is de senior management laag die de wereld van morgen vorm moet geven? Ik schrik als we praten over wat allemaal niet kan. Budgetten die bepalen welke koers gelopen wordt.
Engagement is het sleutelwoord in de nieuwe strategie ... engagement met wie? "Met business". Oké, daar kan ik prima een rol in spelen. Ik vertel waar en hoe ik waarde kan toevoegen.

"Budgetten zijn er niet". Geen probleem, want als partner van een expat heb ik ingecalculeerd dat mijn financiële carrière een pas op de plaats zal maken. Wat niets zegt over mijn professionele ontwikkeling en de waarde creatie voor anderen hier in het buitenland. Het 1 staat los van het ander! En dat schijnt best lastig te zijn om te bevatten zo ervaar ik. Ik zou het wel weten als ik aan de andere kant van de tafel zat en iemand deed 'mij' in de aanbieding!

Mijn hart en mond roepen van nieuwe verbindingen -ja, ook met het bedrijfsleven!- anders dan de traditionele werkgever-werknemer verbinding. Ik pas niet op een Engelse loonlijst. Ben niet zo van hiërarchie en harken als organisatie structuur. De kans is groot dat ik daar zelf een hark van word. En ..... ik ben Rijnlands in hart en nieren, zeker na mijn loopbaan bij de Baak :-) Maar belangrijker nog dan dat: ik geloof oprecht dat ik als dedicated outsider meer waarde toevoeg dan als insider.

De aarde is niet vruchtbaar. "Long lasting relationships and business engagement", dat is waar de universiteit voor gaat. En lessen uit het verleden -waarbij externe business advisors met een zak geld weg gingen zonder 'waarde' achter te laten voor de universiteit- maken dat ze de nieuwe koers alleen aan willen gaan met mensen die contractueel verbonden zijn aan de universiteit. "Posities zijn er overigens niet op dit moment" ..... Tja. En wat zeg je dan?

De Engelse taal begint me te beperken. Ik schiet op de lat, maar het lukt me niet om in het doel te schieten. Begrijpen we elkaar? Misschien niet eens zozeer qua taal als wel qua inhoud. Wil ik basketbal spelen? Omdat ik denk dat dat is wat het bedrijfsleven en de universiteit nu nodig hebben? En blijft mijn gesprekspartner voetballen omdat ze daar al jaren erg goed in zijn? Ik gooi het over een ander boeg. "Volley-Voet-Bal zou ook kunnen", zeg ik, "samen compleet nieuwe sporten en speelvelden verkennen!?" De wereld van morgen is immers anders dan de wereld van gister, dus waarom ons laten beperken door dat wat al is?  Het blijft voetballen. Ik onderneem een laatste poging. "Dammen in het zwembad"?

Hoe krijg ik mijn visie op dit speelveld??!!

Ik ga het zien of en waar de ontmoeting toe leidt. Heb niet meer kunnen doen dan ik gedaan heb. Bij het weer naar buiten lopen kom ik M. tegen. Hij staat als business development manager op de loonlijst bij de universiteit, en is een jaar geleden aangetrokken om de contacten met het bedrijfsleven verder uit te bouwen. "Succes met voetballen", zeg ik. Hij kijkt me aan, "voetballen?" zegt hij, "ik ben aan t zwemmen!" "Vergeet dan je damstenen niet!", roep ik hem nog na. De liftdeuren gaan dicht. Ik hoop oprecht dat hij mij gehoord heeft.

Change

I was at at a Stay & Play group today. All mums and little ones, no dads. I spoke with one of the mums about her husband working full time and she taking full time care of the children. She would love to have another balance at home with her husband working: sharing child care and education. But that seems impossible, when part time work is as scarce for women as it is not done for men so it seams. You either work full time, or you don't work. Result: daddy has a career, works full time, mommy stays at home. Or she works (after 1 child) and waits for her upcoming maternity leave (2 child) .... because  after 2 children, she doesn't work anymore because the pressure on the family structure is too high.

I hear myself shouting: "but what about those talented women who just stay home, what about the studies they did, what about part time work, what about Flexibel Working, what about the role model they are for their children, what about those stupid organisations with their rigid way of thinking, what about .......!!??"

It made me wonder who benefits from this old school working structures in England and other countries. Not the children, they only see their father in the weekend and are with their mother all week. Not the mommy, she wants to work part time in an organisation setting, or do other things in her live that bring her fullfilment other than taking care of the children 5 days a week. Not the daddy who are unhappy over employers' childcare policies. Not the employers, they don't have the advantages of diversity, female leadership, organisational talents within their organisation. -Unfortunately they don't see it this way. Not yet-.

So yes, I really think that working full time is the old school economy. I do believe in full time working, but only if it is a personal choice. I understand and know that it is not always easy to change the way you think about your people working in other ways, other timezones, other structures, other hours. But with the new generation who will be the further leaders, with the recession we are in now, with the lack of creativity, innovation and entrepreneurial skills, with the call for change and female leadership to be the change, with the burn outs, with the lack of energy people do their jobs just for the money, with  ......, I ask myself the question: do we have a choice?

I don't think so ....

So. Were does the change come from than? Who will be the change? I believe that you can be the change. It won't just "come". So if I am the change, how do I have to be? What to do? How to behave? What to say? With whom to talk? I ask myself these questions over and over again, especially after moving to England. And I haven't found all the answers yet. I do feel that being the change was easier working for de Baak in Holland. But well, I never follow the easy way, so ...  keep on walking and exploring Marianne! :-)